Farketmek

Son güncelleme: 11.06.2005 13:43

hicbirsey2001

Bir sabah, 7:45 civarlarında, TEM otoyolunun Silivri çıkışındaki bilet
gişesinin önüne geldim.

Gece yarısından beri gişede duran yorgun biri, bomboş gözlerle bana
baktı.

İçim burkuldu.

Hiç kimsenin umursamadığı bu kişi, sıradan bir makina parçası olduğuna
inanmıştı sanki.

Hiç konuşmadan fişlerini, paralarını alıp gidenler, sürekli, 'Sen
kaale
alınacak, umursanacak bir insan değilsin!
Sen bir makinesin!'mesajını vermişler.

Üç, beş, on ,elli, yüz ve binlerce etkileşim sonunda o da en nihayet
bu
mesaja artık inanmış.

Bana bakan gözler bir insanın bakışı değildi; kendini makine sanan biri
vardı orada.

Kendi insanımıza kendi insanımız neler yapıyor!

Gerçekten içimdeki burukluğu, ağzımda acı bir tat gibi hissettim.

Bileti verecekken elimi geri çektim ve 'Arkadaşım, önce Günaydın,
Nasılsın?' diye sordum.

Yabancı dilde konuşuyormuşum gibi anlamamış gözlerle bana baktı.
Sonra uyanır gibi hayretle bakmaya devam etti. Bir şey söylemedi.
Bileti
vermedim, yeniden;

'Nasılsın?'diye sordum.İnanmaz bir tavır içinde elimdeki bileti almak
üzere elini
uzattı.
Bileti geri çektim ve 'Saat kaçtan beri burada çalışıyorsun?' diye
sordum.
Gece yarısından beri çalıştığını söyledi.
'Çocuğun var mı?' diye sordum.
Gözleri ışıldı,
'Var. Biri ilkokul ikiye gidiyor.Öbürü daha küçük, üç yaşında.' dedi.
Ben de;
'Arkadaşım sen çalışmıyorsun, ibadet yapıyorsun.'dedim. Gözümün içine
baktı. Devam ettim:

'Sen çocuklarının rıskı için çalışıyorsun; uykusuz kalıyorsun, ama o
çocuklara gelecek hazırlıyorsun.Benim sana saygım var! Onun için önce
GÜNAYDIN!' dedim.

'Sağ ol abi' dedi ve bileti aldı.
Ona iyi günler dileyerek ayrıldığımda, 'Allah razı olsun', diyerek beni
uğrladığını işittim.

Mutluydum; bir can, başka bir cana dokunmuştu.

Birbirimizi, umursayarak, kaale alarak varederiz.

DOĞAN CÜCELOĞLU (Bir kitabından alıntı)