Hiç bilmediğim sen, bilmemek, tanımamak, görmemek engel değil sevgime; gene de seni seviyorum ben. Bazen ters düştüğüm, bazen anlaştığım içimdeki beni de hiç görmedim ben. Ama, seninki kadar emin değilim, ona olan sevgimden.
Aynı dünyadan, değişik noktalardan, yola çıkmış yolcularız: maceramız aynıda olsa, manzaraları değişik algılarız. Birbirine benzemez bedenler,cinsiyetler, görüşler, duygular, inanışlar, yanılışlar, sevişler. Ne kadar çoksa farklılıklar, o kadar çabuk bulunur ortak yanlar. Başlangıçlarımız, hızlarımız farklı; kimilerimiz karşılaşırız bir yerde, kimileri birbirinden haberiz, yolculuğu tamamlarız. Önemli olan aynı yolun yolcusu olmamız. Aynı satırda, aynı sözcükte bir harf olmamamız dizgi yanlışlığı der hayıflanırız.
Ben yolun neresindeyim, sen neresindesin bilmiyorum; ensemdesin seni hissediyorum. Belki mola veririm, belki hızım kesilir yavaşlarım yetişirsin; belki de geçip gidersin kim bilir. Gelip yufka yüreğime oturdun, içimden yükselen bir his, gözlerimden akan yaş oldun. Görmedim, tanımadım, dokunmadım; sevgisin sen teşekkür ederim.