Bana çizili duvarların arasında, başım gökyüzüne çevrili, sessiz çığlıklar atmadan yürüyebilsem hayatın buz soğuk kare taşlarında
Sırtımdaki gömlek ve ceket, boynumdaki kravatla çekilmesem zihinlerin köşelerine, zincirlenip tutsak edilmesem
Nereden giyindiğim, nerede, ne yediğim ne içtiğimle ölçülmesem
Bir parka girip, çimlerin üzerine uzanabilsem, gözlerimle ağaç dallarının arasından gökyüzünü ısırabilsem
Herkes gibi bir camiye gitsem, çekilsem bir köşeye, imamın ettiği duaya gözyaşlarıyla rahatça amin cevaplarını yetiştirebilsem Gözlerin üzerimde olduğunu bilmeden, rahatça
Ben de üzülebilsem herkes gibi
Ben de ağlayabilsem, imrendiklerim gibi
Ben de mutlu olabilsem, olabilenler gibi
Biraz vurdumduymaz, biraz umursamaz, biraz rahat olabilsem
Keşke insanlardan biri olabilsem
Beni sevmeyeni, ne olursa olsun sevmek yerine, kendi hâline bırakabilsem.
Hatta sevmesem
Bana değer vermeyene, kıymet biçememek yerine, kendi değerini oluşturabileceği ânı bekleyebilsem.
Hatta değer bile vermesem
Beni düşünmeyeni, aklımdan hiç çıkarmamak yerine, kendi düşüncesizliğinin derinliklerine mahkûm edebilsem.
Hatta aklıma bile getirmesem
Benim derdimle dertlenmeyeni, her derdine koşmak yerine, kendi vurdumduymazlığına, umarsızlığına terk edebilsem.
Hatta derdi varken kaçabilsem
Benim omzuma ellerini koymayanı, sımsıkı sarılmak yerine, kendi dünyasında yapayalnız bırakabilsem.
Hatta hiç oralı bile olmasam
Bana dost olamayanı, dostluğumu her şartta ispatlamak yerine, dostsuzluğun ne demek olduğunu anlayabilmesi için kendi yüreğine zincirleyebilsem.
Hatta dost gibi bakmasam
Keşke ölebilsem hayatın diriliğinde
Kaybolsam uçsuz bucaksız sandığımız şu fânilikte
Demli yeşil bir çay içsem çöl ortasında. Yapayalnız hem de. Kum tanelerinin rûzgârla dans ettiği diyarlarda sadece "serap" görsem
Ölsem, unutulsam
Bulunamasam kayıp diyarlarda
Keşke insanlardan bir insan olsam
Sıfır olsam
Hiç olsam
Yok olsam
İnandığım Allah'ın her şeyin hayırlısını bildiği gerçeğini hiç aklımdan çıkarmasam ve tevekkül etsem olan bitene