Nemetse de gözel şeir,
Şair olan qemde yeyir,
Ömrü keçir bu adetle,
Uğurlu bir seadetle,
Gören meni nadir deyir:
Saçlarına düşen bu den?
Şair,ne tez qocaldın sen!
Dünen mene öz elinde
Gül getiren bir gelin de
Gözlerinde min bir sual
Heykel kimi dayandı lal
O bextever gözelinde
Men oxudum gözlerinden:
Şair,ne tez qocaldin sen!
Ovçuluğa meyl saldım,
Gece-gündüz çölde qaldım
Dağ başından enib düze
Bir ox kimi süze-süze
Neçe ceyran nişan aldım;
Cavab geldi güllelerden:
Şair,ne tez qocaldin sen!
Bezen uca,bezen asta,
Otur sazım min sim üste,
Andı yalan,eşqi yalan,
Dostluğu da rüşvet alan
ürek yixan bir iblis de,
üzevari deyir herden:
Şair,ne tez qocaldin sen!
Saç ağardı,ancaq ürek
Alovludur evvelki tek
Saç ağardı,ancaq ne qem
Elimdedir hele qelem
Bilirem ki,demeyecek
Bir sevgilim,bir de veten:
ŞAİR,NE TEZ QOCALDİN SEN!