Kelepçeli bir kuşun kanadında
Ne kadar yaşanabilir ki
Bir kuş kanadı özgürlüğü !
İçimdeki cesetleri çoğaldı artık söyleyemediklerimin,
Şiir boyu suskunluklarda katlanıyor hüznüm
Susturduğum sessiz harfleri batıyor içime
Adımın
Adım kadar yabancıyım kendime
Bir katil taşıyor bu kent sebepsizliğinde,
Biliyorum
Şiirlerimi evlatlık veriyorum ;
Kimliğine kent arayanlara
Acınacak bir haldeyim diye
Yanılgılar taşırken bağrımda,
aslında acınacakları yazdığımı fark ediyorum ..
Bana acıyanlarınsa,
Aynalara kaptırdıkları yüzlerini
Eskitmeye çalışıyorum gözlerimden
Ve beceriyorum da
Kendime sustuklarımla kalıyorum ayakta,
Dimdik
Zifiriyim içime,
Dışıma küs ; dışımdaki maviye sus
Ne kadar yakılmış liman varsa ömrümde,
Hepsini sığınak yapıyorum ;
Düşünü beklettiğim mavi şehrime
Bir şairi sevmekle başlıyordu her şey,
Evet ..
Zor olan neydi peki,
Sevmek mi?
Aklını sorgu odalarında soru işaretlerine yatırıp
Asıl işkenceyi yüreğine çektirmedin mi sen sevgili ?
Senin yüreğini ezen ne benim sevgim
Ne de senin sevmeye yeteneksizim, deyişin
Sorulması gerekenlerde değilim ben,
Cevapların akıl almazlığında
Ve sorular sormak yerine kendime
Cevaplardan yola çıkışlardayım
Şairliğimin kalemini kırmaya beceriksizim,
Seni sevmemeye sağır olduğum kadar
İçimde yuttuğum bir dilmiş meğer yokluğun da,
Ben görmemişim