Hangi şehre gitsen, orada yalnızlığın nüfusu bir artacak.
Yürüyen bir hüzün olacaksın, "her şeyim var şükür" diyen insanların şık sokağında.
Camlarından, seni gördüklerinde en çok yalnızlıktan korkacaklar
Yanındakine sıkıca sarılacaklar kadınlar/adamlar
Her adımda, ayaklarının altı acıyacak
Yağmurda, kırık kaldırım taşlarına basmamak için sekerken,
aceleci bir taksi şoförü seni baştan ayağa bir çocuğa bulayacak. Küfredeceksin ardından
Üzerine bulaşan çocuk ağlayacak.
Ben de ağlayacağım.
Çünkü ben, hep senin terk ettiğin şehirlerde öksüz bir kız çocuğu olarak kalacağım.
Bir an utanacaksın tüm çocuklardan
Kalın tabanlı botlarına bakacaksın.
Yere düşecek yüzün
Meczup sanacaklar seni
Sende öğreneceksin kağıt kesiğini, posta kutuna konacak bir mektupla
İçip içip, dağlananlar, dokunmak isteyecekler olmayan yüzündeki, olmayan ağzına
Kim değse parmak uçlarıyla, patlayacak mayınlı kalbin.
Gidip boşaltmak isteyeceksin hüznünü bir kadının içine.
Bir gün, adını bilmediğin bir kadın üstünde öldüğünü yazacaklar üçüncü sayfada.
Hiçbir sıvının içinde eriyip gitmeyecek hüznün.
Hep ayrışacaksın
Bu yüzden sevgilim yapayalnız öleceksin
Bilmeyeceksin, kendini vurmak için, kendini kiralık katil tuttuğunu. Ölümün kendinden olacak.
Ve benim hayalim, hep senden önce varacak, gittiğin şehirlerin sidik kokan otogarına.
"Daha sabaha çok var " gibi bir karanlıkta ineceğim otobüsten. Kucağımda yediğim bayat keklerin kırıntısı, hayatımın kırıntıları gibi dökülecek otobüsün koridoruna
Üzerime basacağım
Kalbimi taş edecek gaddar bir tanrı
Kirli elleriyle "Taşıyalım mı abla " diyen hamallara gülümseyeceğim .. O yıkık şehirlerin en rutubetli, en günah kokan oteline bırakacaklar beni
Bir yatak, bir masa, kiraz ağacından gardıroptan ibaret bir odaya yıkacaklar yükümü.
Uyuyup uyandığımda bir şarkı tutacağım bize.
Radyoda Paris'in Seine nehrinden ölüme atlayan bir kadının şarkısı çalacak.
Oraya gittiğini düşüneceğim bir an
Çünkü nerede bir kadın öldürse kendini, bence sensin sebebi
Nazan Kutlu, Şubat 2010, İstanbul
(güzaltı) Yazın "DÜNYA"sı