Dört Saksı Toprağı
Son güncelleme:
-
"Güldeee, bekle de sana dolmuş durağına kadar eşlik edeyim."
"Olur... "
"Merhaba,"
"Merhaba Hazancığım! Ayyy bisikletinle bir iki tur atabilir miyim?"
"Tabii."
"Trafiğe çıkmaya cesaret edemiyorum, şurada turlayayım ."
"Ben de kalabalık yerlerde bakıyorum sakıncalı, iniyorum."
Toplantıdan çıkmışlardı. Gökyüzünün yarısı siyah, yarısı gri, ufka doğru ise maviydi. Yağmur aralıklı damlalarla yağıyordu. Kimseyi ıslatmaya niyetli değildi. Gülde, bisikletle kültür merkezinin bahçesinde iki tur attı. Hazan, Gülde'nin çocuksu mutluluğunu gözleriyle takip etti. Onu evine götürmek isteme nedenini, önce kendine anlattı. İyi bir akşam sohbetinin ötesinde olacağını tahmin ediyordu.
Yanılmadı
"Gülde, yağmur birazdan diner, bize gidelim mi? Evim yakın"
"Gidelim Böylece birbirimizi daha yakından tanımış oluruz."
Gülde, az tanıdığı Hazan'ın evine gitmeyi kabul ettiği için, yolda ayçiçeğinin rüzgarda salındığı gibi salınarak gülüyordu. O da biliyordu doyumsuz bir sohbet gerçekleştireceklerini.
"Ne iyi ettim, iyi ki geldim, yaşamına girdim" dedi, gülücükler arasında.
Hazan'ın mutfağı pastane gibiydi; İki basamakla masanın olduğu yere çıkılıyordu. Bir kenarına korumalık olarak ferforje yapılmıştı. Ferforjeli, camlı yuvarlak masa ve sandalyeler... Pencere büyüktü, kenarında renk renk çiçek saksıları vardı. Bahçedeki çam ağaçları apartmanın boyunu geçmişti ve çok güzel görünüyordu. Giriş de ikili ve tekli koltuk vardı. Yemeği önceden hazır değilse, yalnız bırakmamak için misafirini mutfakta oturtuyordu. Gülde sandalyeye oturmuş, dışarıyı seyrediyordu. Hazan, yemek malzemelerini çıkarmak için buzdolabının kapısını açtı, ne gerekiyorsa çıkardı, bankonun üzerine koydu. Gülde, toplantıya girmeden önce üvey anneyle ilgili öykü yazmak istediğini söylemişti. Hazan, ona çalışma odasından dergi getirdi.
"Uzun süre birçok öyküyü incelemen gerek, geçmişi, bugünü, çok okuman lazım Ben yemek hazırlarken, şuna bir göz at" dedi.
"Bunu verdin ama gözlüğüm yok yanımda." dedi.
"Benimkini kullan uyarsa," dedi. Raftaki gözlüğünü aldı, uzattı.
Okumayı denedi. Gözlüğün derecesi iyi ki de uymamıştı... Dergiyi ve gözlüğü yandaki sandalyenin üzerine bıraktı. Hazan misafirine emri vaki yaptığı için utandı!
Gülde, bir solukta;
"İlk aşkım için, İstanbul'a sürgün geldim ben!" dedi.
Hazan, yemek hazırlamayı anında bıraktı, ona derin bir kuyuya iner gibi baktı. Şarkılarda dinlediği, filmlerde seyrettiği hikâyelerin bir benzerini, şimdi seste duyuyordu.
Hikâye belliydi.
Hazan, mutfağın camını açtı.
Gülde, sigarasından bir nefes daha çekti. Hazan sigara dumanından çok rahatsız olmasına rağmen, pencereyi duman için açmadı. Gülde'nin, gençliğiyle ilgili boyutu büyük hikayesini dinlerken, rahat nefes almak istedi...
Aşka kim emir verebilirdi?
Hızla pencereyi kapattı. Gülde'nin göz bebeğindeki aşkı hiçbir yere sürgün etmemek için
Gülde;
"Ben bir toprak ağası kızıydım, aşkım ise el kapısında çalışan ırgat!" dedi.
Yaşayamadığı aşkını sımsıkı saklıyordu bin bir umutla. Yüreğindeki en ufak bir izin bile, silintiye uğramasından endişeliydi.
"Eğer onu unutmazsan veya bir çılgınlık yaparsan, seni okula göndermeyiz," dediler.
Hazan pişirdiği yemeği karıştırırken, hayatları parayla satan, satın alanların yüzlerini ezercesine bastırdı...
"Babam, ağabeylerim aşk sözcüğünü ağzına almaya bile korkar. İlk defa ben, aşkımı söylemeye cesaret ettim. Korkmadım!" dedi.
Derin bir sessizlik oldu. Büyük bir ah çekişle sessizlik bozuldu
"Evet, kalem tutan parmaklarım en çok onlar ağladı. Yıllardır tek tesellim eğitimsiz kalmayışım." dedi. Bir eliyle çiçeklere okşarcasına dokundu. Diğer eliyle kolunu ovuşturdu
"O da sana aşık mıydı?" dedi.
"Bizimki dillere destan bir aşktı. Buluşmalarımızı, sarılmalarımızı, koklaşmalarımızı bilmeyen yoktu..." dedi.
"Peşinden gelmedi mi?" dedi.
"Paraya ve zamana ihtiyacı vardı. Benim okulum bitinceye kadar, ne kadar çok para biriktirirse, o kadar çok umudumuz olabilir diye düşünüyorduk. Babam okulumun bitmesine bir ay kala, kocamı da düğün hazırlığını da tamamlamıştı!.. Yırtılan uçurtma gibi yere çakıldım... " dedi.
Acının gözüne bakmak, yoğurt gibi büzüşmekti
"Nasıl ödeyecekler senin hayatını?..." dedi.
"Ödediler!.. Babamın, şu dört çiçek saksısı gibi toprağı var; Onu da ben getirdim memleketten, unutmak mümkün mü? Unutmayalım diye!.. " dedi
Gözyaşları kirpiklerini kapatsa akacaktı. Yukarıya baktı. Hastalık üst üste gelmişti, toprak işlenmediği zaman para yiyordu, borçlar birikmiş, tedavi masraflarının ardı arkası kesilmiyordu. Araziler, evler, arabalar bir bir satılmıştı. Artık sarıldığı yorgan, yastık bile onun değildi.
"Peki ya evlendirildiğin insan, o iyi birisi miydi?" dedi.
"Biz yalnızca birlikte yaşadık, yaşamı paylaşmadık. Birbirimize saygısızlığımız da olmadı, sevgimizde." dedi.
"Görevi yerine getirir gibi!.." dedi.
"Ayrılıncaya kadar herkes benim çocuğumun olmadığını biliyordu. Oysa onun olmuyordu." dedi.
"Erkek ya eksiklenmesin diye," dedi.
"On altı yıl ben onun sırını sakladım. Sonra, o da beni boşayarak, aşkıma kavuşmam için kapı araladı," dedi.
"Ailem buna izin verir mi? Üvey annemle birlikte oturuyoruz. O çok iyi bir insan, aşkımla görüştüğümü kimseye söylemiyor, durumu idare ediyor." dedi.
Ağır bir ağrı gibi ağrıyordu sözleri ve bu aşk şiirlerde sürüp gidiyordu. Bu yüzden, iyi üvey anne öyküsü yazmak istiyordu. Buğday benizli, kaşı kara, gözü kara, kısa boylu, lale gibi salına salına konuşan Gülde
6 Nisan 2008
Fatma Koştan