hani
gecenin teri siyah ya...
ne kadar yıldızlara boyansada
beyazıyla...
şirk koşar insan tanrıya
yazdığı bir şiirdeki kadın dokunuşlarına...
ölümle sevişmek değil benimki
ölümü sevmek sokaklarda
ulu orta, çırıl çıplak...
- nefessiz kalıp gebermek istiyorum, dünyanın yamuğunu görüp en düzünden düşmek...
bak gör!
kuytu köşelerde iş'leyen fahişelerin namusunu süreceğim
İstiklal'in yüzüne
ki ancak bunu hak ediyor
orada dolaşan insanlar...
fırlatıyorum yazdığım kutsal kitabı suratına
kelimeler saçılıyor ya harf harf etrafa
biri gelip saplanıyor dudaklarına
kanıyorsun en koyu kırmızısıyla...
dudakların bir bayrağa ilham oluyor
ve susuyor tüm şiirler namusuyla
doymuyor toprak
doymuyor gökyüzü
ve doymuyor şair
senin yağmur yanına...