Yalnızlık Bir Kıştı Dinmeyen
Son güncelleme: 10.02.2006 14:21
-
Öyleydi işte...
Her attığım adımda biraz daha boşluğa düşüyordum. Yürüdüm. Yürüdüm. Bakışlarım adımlarımı takip ediyordu. Başka bir yere bakmanın korkusuydu belki de içimdeki. Birisini görmek. Birisiyle karşılaşmak. Eskilerden bir görüntünün çıkagelmesi. Ya da asıl istediğim buydu. Tanıdık birşeyler. Yoktu. Yıllar tanıdık simaları dört yana savurmuştu belli. Ben aynılığını yitirmeyen sokaklardaydım. Yürüdüm. Yürüdüm.
Ellerim ceplerimdeydi. Soğuktan yumruk yapmıştım. Isınmak için sıcak bir nefes yeterdi. Yoktu. Zaman diriliğini yitirenlere dostça davranmıyordu. Birzamanların kalabalığından saklanmak için gittiğim dağbaşlarından hoyratça kullanılmış anılarım yuvarlanıyordu üzerime. Ellerimden tutan biri olsaydı içim ısınırdı. Üşümezdim. Yalnızlık bir kıştı dinmeyen. Gri rengi hep üzerimde, Hasan Dağının doruklarından inmeyen sisti. Yürüdüm. Yürüdüm. Kış içimde yanıyordu.
Öylece çöktüm bir kaldırım köşesine. Umuda sımsıkı sarılmanın ürperten aldanışına mı tanık oluyordum? Yılmayacaktım. Yılmayacaktım. Ben kışta ölen ağaçlar gibi susmayacaktım. Yapraklarım hiç sararmayacak, yıllar bedenimi yıpratmayacaktı. Diri, dipdiri karşı koymak rüzgara. Titriyordum. Kar yağıyordu üzerime. Bir tebessümün esirgenişiydi üşümek. Ellerim ceplerimde. Öylece kalakaldım.
Şimdi... çağırsam gelir misiniz?
Dost bildiklerim, çağırsam gelir misiniz?
Kimi sivasta, kimi ankarada, kimi bilmem hangi memleketinde kışın... çağırsam gelir misiniz?
Kar mı yağdı saçlarınıza, yağmur mu ıslattı kirpiklerinizi, güneşi mi battı yüreğinizin... yoksunuz işte, yoksunum işte... kar yağmış saçlarınızı, yağmur ıslatmış kirpiklerinizi, güneşi batmış yüreğinizi alıp... çağırsam gelir misiniz?
Çocukluğum... mor kadife eteğim, boyumu aşan bisikletim, üzerine çiğ düşmüş okul günlerim... çağırsam gelir misiniz?
Şimdi... çağırsam gelir misiniz?
Doğruldum. Ellerimi usulca ceplerimden çıkarıp yumruklarımı açtım. Yüzümü kışın sert rüzgarına çevirdim. Baktım uzaklara, en uzaklara, uzakların uzaklarına. Avucumu uzatıp ileriye, haykırdım: Eyy siz yitirdiklerim! Eyy yitirip de bir türlü silemediklerim! Eyy silmeyi beceremediklerim! Hayat size neler getirdi?
-
Doğruldum. Ellerimi usulca ceplerimden çıkarıp yumruklarımı açtım. Yüzümü kışın sert rüzgarına çevirdim. Baktım uzaklara, en uzaklara, uzakların uzaklarına. Avucumu uzatıp ileriye, haykırdım: Eyy siz yitirdiklerim! Eyy yitirip de bir türlü silemediklerim! Eyy silmeyi beceremediklerim! Hayat size neler getirdi?
İnsanın kaybettiklerinin acısı daima yaşar yüreğinde; ama sanıyorum en önemlisi yaşamak istediklerimize yelken açmaktır...
- Yalnızlık Bir Kıştı Dinmeyen Konusuna Benzer Konular
- Yalnızlık 19.06.2004
- Ayrilik kadar ayri..yalnizlik kadar yalnizim.. 07.07.2004
- Yalnizlik Macerasi 15.07.2004
- Bitmeyen Yalnızlık 17.07.2004
- Yalnızlık Kaderimmiş 19.07.2004