Kendine Eşkiya Şiir

Son güncelleme:

  • Elimi çektim b/aşımdan ağırsa da gam değil eteklerim tutuşmaz,
    Nasılsa hissiz bilekleri sözlüğün
    Kan bulanmaz ruhuna
    Gece kendine eşkıya nasılsa.


    Güneşte yaktım irisini bakışlarımın
    Başaklara orak değerken naçizane vurguyla,
    Ram'ım kendi vicdanına arpa boyu yol gider
    Bilmeden keskinliğine değdim hasretin
    Fiil çekerken es'im kaçtı gırtlağa.
    Açıldı yüzüme düşman kapılar
    Nas/ipsizim yine yeşeren güncelerden
    Sinmiş buz kesen cehennemler hayallerin dibine
    Kirpiğimden yüreğime davranırken zıpkınlar suskunluğuma boğuluyor heceler

    noimage

    Umut sesimde umursamazlık mama/fi/h
    Beklentiyi bırakmıştım evvelden
    Zor günlerin ertesinde zehirli çıngıraklar sığdı meşrebine gecenin
    Adamlık hamuruna uyar mıydı intikam
    Rengârenk sözcüklerde paralandı köylerim
    Tebessümleri yaralayan kentlerden döküldü nihavendim.


    Sahi kefenlenir mi anılar?
    Tabuta sığar mı duyulmayan intizar?
    Lanetin biri bin para çeşnili mısralarda
    Suyun öte yakası ısınmaz yakamoz yansısından
    Herhangi bir günden tövbeye nasırlıyım
    Dili şad önsözüm kanatsız kirpiğimin neminden.
    Eyvah gülüşüm düşmüş gölgeme
    Yazık ki,
    Puslandı ayaz kesildi sütten yaz.

    Ve sadakat sancıma da
    Ki vicdana inat
    Ki bedene kafa tutarak
    Ki özünden geçerek
    Ki g/öçünden sonsuzluğun
    Ki ruh toprakla berdel
    Ölümsün sen sadakat.
    Ölüm/sün gençliğinle
    Geç kaldı ilkbahar
    Alnını dayadı efkâr
    S/aklandı nefes içinden
    Kavga göğe ruhunu kurşunladı
    Son üfürümünle...


    Not Biteviye hayat hikayeleri.


    Hazal Karadağ
0 0 0