Bir taraftan da utandık insanlığımızdan. Beş kuruşa değmeyen adi hevesatlarımızdan.İncir çekirdeğini doldurmayan didişmelerimizden. Sizin yüce davanızla taban tabana zıt, bayağı gündemlerimizden utandık...
Tıpkı Gazze'nin işgal edildiği günlerde dokuz yaşındaki oğlumun sorusundan utandığım ve verecek cevap bulamadığım gibi haykırmak isteyipte haykıramadığım duyguların girdabında boğuluyorum. Oğlum Gazze'nin işgaliyle birlikte aldığımız bazı ürünleri boykot kararımızın adeta gönüllü elçisi olmuştu. Okulda,mahallede herkesi uyarıyor, alanları neredeyse aldığına pişman ediyordu. Çok sabırsız bir çocuk olmasına ve dayanamıyorsan sende vazgeçebilirsin teklifimize rağmen tavizsiz boykotuna devam ediyordu.
Bir gün okul dönüşü üzüntüyle karışık ses tonuyla dedi ki:
_Anne,tüm müslümanlar kardeş değil mi?
-Evet oğlum tüm müslümanlar kardeştir, neden sordun?
-Arkadaşlarıma bu ürünleri boykot edin,almayın diyorum kimse beni dinlemiyor;böyle kardeşlik olur mu?
-.....?
Utanmış ve verecek cevap bulamamıştım...
Şimdi evladıma göğsümü gere gere diyeceğim ki, bak oğlum:
-Bizler kardeşliğe layık olamasak da, çamaşırlarımızın beyazlığını kalplerimizin karasından üstün tutsak ta, birileri var oğlum...
Mallarını,canlarını gemilere doldurup adlarını dahi bilmedikleri kardeşleri için ölümün kucağına atlayanlar var...
Tarihe altın yaldızlarla yazılacak diğergamlık destanına, mührünü vuranlar var...
Yardımseverlik kumaşını dünya tezgahında motif motif dokuyanlar var...
Sen onlara benze oğlum!
Fedakarlığın, dayanışmanın, Allah için sevmenin formülünü onlar buldu.
Allah için sevenlere, Allah için verenlere, Allah için ölenlere benze oğlum;sakın bize benzeme...