Oglum sen ne istediginin farkindamisin? Boyle bir sorunu olan kisi bizi cok rahatsiz eder.
Ne kadar kolay soylenmis bir cumle degil mi abla? Boyle bir farkliliga izin veremeyiz. "Farklilik" Kabullenememezlik. Bu kadarmi ayri, bu kadar mi abes, bu kadar mi utanc verici sozkonusu durum. John, konuyu direk anlatmis olsaydi, annenin babanin tepkisi ne olurdu acaba? John un, cok sevdigim engelli bir arkadasimi getiriyorum derken yureginden gecenleri hissetmemek mumkun degil. Insan oglunu severken, onun da sevdiklerini sevmek zorunda degil mi? Asil sevgi bu degilmidir?
Bu asker yuregindeki cokuntuye ragmen, tek kolu ve bacagi ile bir binanin tepesinden kendini atabilecek kadar guc bulmus kendisinde. Peki ya bulamayanlar? Allahim ne kadar zor.
Cok sey degil aslinda istenen. Sadece o insanlarin gozleriyle hayata bakabilmek ve pamuk ipligine asili umutlarina ne kadar cok sarildiklarini gorebilmek.
Okumustum bir yerlerde, aklimda kalanlariyla yazmaya calisayim.
Siz hic kendi kollarinizi baglayip, birilerinin yemek yedirmesini ya da su icirmesini beklediniz mi?
Gozlerinizi baglayip annenizi cocugunuzu gormeyi denediniz mi?
Konusmadan agzinizi bantlayip sarki soylemeyi dusundunuz mu?
Tekerlekli sandalyede bisiklet surdunuz mu?
Martilarin sesini duydunuz mu kulaklarinizi tikayip?
Gormeyen birini otobuse bindirdiniz mi, yada karsi yola gecirdiniz mi?
Kendi annenizin gozyaslarinin kalbinize nasil dusup dagladiginin farkina vardiniz mi?
Sadece dusunmek bile cok kotu geliyor degil mi? Birakiniz yasamayi, dusunmesi bile ne kadar aci veriyor. Azicik saygi sevgi yetecektir bir engelliyi anlamak icin.
Tesekkur ederim Nevin abla. Cok duygulu ve husranla biten yasanmis bir hikaye. Bir daha yasanmamasi arzusuyla, Allah kimseyi bir seylerden mahrum etmesin ve de kimseyi kimseye muhtac etmesin...
Ewt geceyelim neyazikki bu ve buna benzer negatif cümleler okadar kolay telaffuz ediliyorki..
Hikayedeki kahraman, bir irki milleti korumak icin savasa gidiyor ve kolunu bacagini bu ugurda kaybediyor..
ne kadar acidirki bir millet bir toplum icin kisi kendi cani pahasina bunu göze alip savasa gidip sonucunda ise kolunu veya bacagini veya gözlerini kaybetmeyi göze alabiliyor,
bizler isi bu ugurda kaybedilen bir ferdi aramiza almaktan kaciniyoruz..
Yazdiklarini bende biryerlerde okumus idim,
belki gözlerimizi, kollarimizi veya ayaklarimizi bagladigimiz zaman bir nebze onlarin hissettiklerini hissedebiliriz fakat bilinc altimizda bu uyguladigimizin sadece birkac dk süreceginin farkinda oldugumuz icin sonrasi yine ayni düsüncelerle hayat devam eder..
Keske bunlar düsünülmese keske yardima muhtac kisilerden vs vs kacmasak,
Hayatta herseyin biz insanlari bulabilecegini unutmasak..
insan olma erdemlerini hicbir zaman unutmasak..
sadece gülen ve kahkaha atan kisilerden kurmasak dünyamizi..
Aminnn geceyelim allah kimseyi böylesi bir olayla sinamasin, kimseyi kimseye muhtac etmesin kendinden baska..
okuyan, yorumlayan o güzel yüregine saglik canim..