Engel Öyküsü

Son güncelleme:
  • Bir Engelli Öyküsü - Engellilerin Hikayesi



    ENGEL'İN ÖYKÜSÜ

    Bu, Vietnam'da savaşan ve sonunda evine dönecek olan John adında bir askerin hikâyesidir.

    John evine gitmeden önce, San Francisco'da bulunan anne babasına telefon açtı.

    "Sevgili anne ve babacığım, sonunda eve geliyorum ama bir şey sormak istiyorum.

    Bir arkadaşımı da beraber eve getirebilir miyim?"

    "Tabii ki " diye cevapladılar. "Onunla tanışmaktan mutluluk duyarız".

    "Ama bilmeniz gereken bir şey var" diye John devam etti, " o savaşta ağır

    yaralandı. Kara mayınına bastı ve kolu ile bacağını kaybetti.

    Başka gidecek hiçbir yeri yok. Onun bize gelmesini ve bizimle yaşamasını istiyorum".

    "Bunu duyduğuma çok üzüldüm oğlum, belki

    kalacak başka bir yer bulması için ona yardımcı olabiliriz"

    "O hayır, onun bizimle yaşamasını istiyorum

    " Oğlum,"dedi babası,"sen ne istediğinin farkında değilsin.

    Böyle büyük bir sorunu olan birisi bizi çok rahatsız eder.

    Bizim kendi hayatımız var ve böyle farklılığa izin veremeyiz.

    Bence sen eve gelmeli ve bu çocuğu unutmalısın. O kendi yaşamını devam

    ettirmenin bir yolunu bulacaktır."

    O andan sonra, John telefonu kapattı. Anne ve babası ondan başka bir söz

    duymadılar...


    Birkaç gün sonra, San Francisco polisinden bir telefon geldi.

    Oğullarının bir binadan düşerek öldüğünü söylediler.

    Polise göre intihardı. Anne ve baba telaşla uçağa binerek oğullarının teşhisini

    yapmak için San Francisco'daki teşhis morguna gittiler. John'u teşhis

    etmişlerdi. Ama gözleri fal taşı gibi açılarak... Bilmedikleri bir şeyi fark ettiler.

    John'un bir bacağı ve bir kolu yoktu...




    Bu hikâyede ki anne ve baba bir çoğumuza benzer.

    Etrafımızda iyi görünen ve neşeli insanları sevmek bize kolay gelir,

    ama bize rahatsızlık veren özellikle bizim kadar sağlıklı olmayan,

    bizim kadar güzel olmayan ve bizim kadar zeki olmayan insanlardan

    uzak durmayı tercih ederiz. Çok şükür ki bizi bu kategoride gören birisi yok.

    Karşılıksız sevmeyi başaran birisi sonsuza kadar

    ailemizdendir ne kadar çirkin ne kadar fakir ne kadar engelli

    olursak olalım. Bu gün yatmadan önce Allah'a biraz daha dua

    ederek insanları oldukları gibi kabul etmemizi sağlamasını

    isteyelim ve ne kadar farklı olurlarsa olsunlar onlara karşı daha anlayışlı

    olabilmeyi isteyelim.
0 0 0
  • Oglum sen ne istediginin farkindamisin? Boyle bir sorunu olan kisi bizi cok rahatsiz eder.
    Ne kadar kolay soylenmis bir cumle degil mi abla? Boyle bir farkliliga izin veremeyiz. "Farklilik" Kabullenememezlik. Bu kadarmi ayri, bu kadar mi abes, bu kadar mi utanc verici sozkonusu durum. John, konuyu direk anlatmis olsaydi, annenin babanin tepkisi ne olurdu acaba? John un, cok sevdigim engelli bir arkadasimi getiriyorum derken yureginden gecenleri hissetmemek mumkun degil. Insan oglunu severken, onun da sevdiklerini sevmek zorunda degil mi? Asil sevgi bu degilmidir?
    Bu asker yuregindeki cokuntuye ragmen, tek kolu ve bacagi ile bir binanin tepesinden kendini atabilecek kadar guc bulmus kendisinde. Peki ya bulamayanlar? Allahim ne kadar zor.
    Cok sey degil aslinda istenen. Sadece o insanlarin gozleriyle hayata bakabilmek ve pamuk ipligine asili umutlarina ne kadar cok sarildiklarini gorebilmek.
    Okumustum bir yerlerde, aklimda kalanlariyla yazmaya calisayim.
    Siz hic kendi kollarinizi baglayip, birilerinin yemek yedirmesini ya da su icirmesini beklediniz mi?
    Gozlerinizi baglayip annenizi cocugunuzu gormeyi denediniz mi?
    Konusmadan agzinizi bantlayip sarki soylemeyi dusundunuz mu?
    Tekerlekli sandalyede bisiklet surdunuz mu?
    Martilarin sesini duydunuz mu kulaklarinizi tikayip?
    Gormeyen birini otobuse bindirdiniz mi, yada karsi yola gecirdiniz mi?
    Kendi annenizin gozyaslarinin kalbinize nasil dusup dagladiginin farkina vardiniz mi?
    Sadece dusunmek bile cok kotu geliyor degil mi? Birakiniz yasamayi, dusunmesi bile ne kadar aci veriyor. Azicik saygi sevgi yetecektir bir engelliyi anlamak icin.
    Tesekkur ederim Nevin abla. Cok duygulu ve husranla biten yasanmis bir hikaye. Bir daha yasanmamasi arzusuyla, Allah kimseyi bir seylerden mahrum etmesin ve de kimseyi kimseye muhtac etmesin...
0 0 0
  • Ewt geceyelim neyazikki bu ve buna benzer negatif cümleler okadar kolay telaffuz ediliyorki..
    Hikayedeki kahraman, bir irki milleti korumak icin savasa gidiyor ve kolunu bacagini bu ugurda kaybediyor..
    ne kadar acidirki bir millet bir toplum icin kisi kendi cani pahasina bunu göze alip savasa gidip sonucunda ise kolunu veya bacagini veya gözlerini kaybetmeyi göze alabiliyor,
    bizler isi bu ugurda kaybedilen bir ferdi aramiza almaktan kaciniyoruz..

    Yazdiklarini bende biryerlerde okumus idim,
    belki gözlerimizi, kollarimizi veya ayaklarimizi bagladigimiz zaman bir nebze onlarin hissettiklerini hissedebiliriz fakat bilinc altimizda bu uyguladigimizin sadece birkac dk süreceginin farkinda oldugumuz icin sonrasi yine ayni düsüncelerle hayat devam eder..

    Keske bunlar düsünülmese keske yardima muhtac kisilerden vs vs kacmasak,
    Hayatta herseyin biz insanlari bulabilecegini unutmasak..
    insan olma erdemlerini hicbir zaman unutmasak..
    sadece gülen ve kahkaha atan kisilerden kurmasak dünyamizi..

    Aminnn geceyelim allah kimseyi böylesi bir olayla sinamasin, kimseyi kimseye muhtac etmesin kendinden baska..

    okuyan, yorumlayan o güzel yüregine saglik canim..
0 0 0