diye sordu arkadaşım.
Gözlerinde korku vardı.
Ya onu hiç tanımıyorsam? diyordu
Söylenecek bir şey yoktu
Susmalıydım.. Kendi yaram açıkken etrafımdakilerin yaralarını sarmaya çalışıyordum.. Ne acayip dimi onları dinlerken seni düşünürdüm hep.. Onlar bana kavgalarını, tartışmalarını anlattıklarında yüzümde hep bi tebessüm..
şimdi sana yazsam ne günlerim yeter ne ömrüm..
Keşke seni unutmam gerektiğini unutabildiğim gibi
karsindaki tanidik olunca o kadar zor ki.HEP KORKUYLA anladiktan sonra nasil bir tepki verir .Diyerek icim de umutsuzca yasiyorum.ona bunu soyleyecek ceseretim olamaz.yetisme TARZI malesef.