Kim çıksa karşıma seni hatırlatıyor yüzleri
Siyahlar griye çalıyor kırmızılar beyaz gibi görünüyor
Kiminle konuşsam senin gibi vurguluyor sözcükleri
Her vurgu tarifsiz bir acı kurulan her cümle sanki geçmişle yüzleşiyor.
Kim çıksa karşıma seni anımsatıyor gözleri
Yeşiller maviye karışıyor kahverengiler hepten siyaha dönüşüyor
Kiminle kavga etsem senin gibi vuruyor yüzüme aptallığımı
Her öfke yeni bir pişmanlık her yeni pişmanlık bir doğrumu alıp götürüyor.
Kim çıksa karşıma seni hatırlatıyor yürüyüşleri
Gürültü sessizliğe karışıyor huzur yanımdan bir tren gibi hızla geçiyor
Kiminle tanışsam senin gibi gizliyor içindekileri
Her gizem yeni bir acı her yeni acı başka bir fikir yangınına dönüşüyor