Bir an damarlarımda kan yerine dolaşıyorsun sandım...
Dudaklarımdan başlayıp
Yüreğime inen
Ve her atışında
Bütün vücudumu dolaşıp dolaşıp yine yüreğime gelen...
Her gittiğinde döneceğini bilecekmiyim kadın
Ve her öldüğünde
Ve her öldüğümde
Beni dudaklarımdan öpüp dirilteceğini...
Seni dudaklarından öpüp dirilteceğimi...
Ateşe koşan kutsal kitapları yakıp
Kendi kutsal kitabımızı yazacağımızı...
İkimizin aslında bir ettiğini
Ve iki diye bir sayının
Sen olmadan asla var olmayacağını...
Tüm masalların aslında mutlu sonla bittiğini
Tanrının insanların gözyaşlarıyla beslendiğini..
Ve buna inanacak kadar çocuk olduğumuzu...
Hangi masum renkte kaybettik bekaretimizi...
Siyah mı...
Beyaz mı...
Hangisi sevgili...
İnsan kendi gözyaşında çürür mü?
Çürüdü gözlerimiz
Birbirine bakıp bakıp, ıslanan iki pencerede...