uzun yoldu canım yoruldu ayaklarım inan
şu hayatın peşinden koşmaktan
yaşamak için yeni yalanlar bulmak için...
hele ki canım sen tozpembe düşlerde büyürken
ben inan yoruldum canım
göğüme çöreklenen siyahi bulutlardan
hangi rengin ıslatmadı ki beni
ve omuzlarım yanık
ve havada zindanda kalan iki güvercin
ayaklarımda prangalar
uzun yoldu canım eteklerime dolanan
yokuşlar çıkmak bilmedi
yeditepenin karanlığında
imbatın acılı uzun türküleri fıratın suyuna bakar
fıratın suyu kan ağlıyor baksana...
şakaklarıma tünemiş vuslatın acılı vaveylası
bir çocuk gibi gözlerim yıldızları süpürüyor
bilirdim herkesin bir hikayesi var
saklı olan yasları, gözyaşları
dokununca ince yerinden kırılan umutları
uzun yoldu canım
bu aşk denilen o upuzun yolda
sersefil kesildi dizlerim
kaysa soyunman leyla olmamdandı bilirdim
ama elmayı koparman havvalığımdan değildi elbet
dünya be canım
kandırıyor herkesi
ve unutulup gidiyorsun
yıllanırken kalbin
sonra canım güneşe tapmak marazlı çocuk misaliydi
sultanıyegahı içmiş gecenin şarapi tutsakları gibi
sılayırahime selam yollayıp
senden geçmekti
ya da ayı reddetmiş birkaç halenin (n)isyanında
saçlarını dokumak gibiydi
uzun yoldu canım bitmek bilmedi
aştığım çöllerde bedevi yalnızlığımda
asılı bıraktım düşlerimi
sensizliğin verdiği susuzlukla
sonra kaç diyar sürgün edildim
bilemedim
sonra canım
avuçlarıma baktığımda
yüzünü saklayan bir ayna
kalbime vuran bir buğu
az da intihar serenatı
nasılsa çözemedim...
yoruldum be canım
inan
yoruldum
dursamda gögsümden tıkandım
ta en derinden
bel ki bu yüzden (n)isyanlarım