İnsanoğlu zaman zaman, şimdinin gerisinde kalan her şeyi geçmiş olarak niteleyip, sözde geleceğe yatırım yapmak ve geleceğe farklı bakmak adına insan olmanın şanına yaraşan veya yaraşmayan her türlü değişikliği gerçekleştirmeye yönelik adımlar atmış ve attığı adımlar içerisinde insanlığı olumsuz sonuçlara götüren durumlarda da çoğu zaman geçmişi ve geçmişte insan onurunu yüceltmiş olan manevi değerleri suçlamıştır, atılan adımların neticesi hüsran olunca yapılacak ilk iş, suçlayacak birilerini aramak olacak oysa .
Geçmiş, ders almamız için zaman, zaman açıp okumamız gereken ve okudukça uzayan , bitmek bilmeyen sayfaları olan bir kitaptır.
Günlük hayatında gerek iki satırlık bir metni okumaktan aciz olan insanlarin geçmişi okumaya kalkması ve gerekse kütüphaneler dolusu kitaplar okumuş her bilgiye malik oldugunu sanan insanların da hayatı sadece kendi arzu ve istekleri doğrultusunda yaşamaya calışması ve bu şekilde geçmişi yoklaması, her defasında geleceğe yönelik yanlış adımların atilmasına sebep olmuştur .
Atılan her yanlış adım beraberinde sorunlar doğurmuştur.
Medenileşmeyi giydiğimiz giysilerden tutun da günlük hayatta kullandığımız her türlü mekanik araç ve gereçlerdeki gelişmişlik düzeyimizle eş değer boyuta irdelemeye kendimizi çok kötü bir şekilde alıştırdık...
Manayı bırakıp farkında olarak veya farkında olmadan maddeye odaklandık.
Maddi durumumuzu medenileşmeyi tanımlarken tek ölçüt olarak ele almaya başladık .
Hırs, heves, makam tutkusu ve nefsi arzular medenileşme sürecimizi baltalarken biz maneviyatımızda açılan derin yaraların sızısını maddi merhemlerle dindire bileceğimizi sanıyoruz hala.
Mevlana'nın asırlar önce yazdığı receteyi uygulamayı düşünebilecek zihinlerden her geçen gün biraz daha yoksunlaşıyoruz .
İşte Mevlana'nın recetesi :
Şu dört kuşun kafalarını kes:
Ördek hırstır, horoz ıse şehvet ,
Tavus kuşu gösterişlidir, makamlara heves,
Karga nefsindir, kafalarını kes.
Hırs ile ördekleşmek, şehvete kapılıp horozlaşmak, gösteriş müptelası bir tavus kuşu misali makamlara heveslenmek ve nefsin diliyle konuşarak kargalaşmak, kısacası her halükarda hayvanlaşmak....
Ve ötelerden Yunus Emre'den gelen bir ses,
Daima cınlatır sağırlaşmış kulaklarımızı.
Aşk'ta yalan, meşk'te yalan,
Nedir ki bu dünyada gerçek olan?
Kavakta da boy var, akıl olmadıkdan sonra,
Mal da yalan, mülk de yalan ,
Var mı bu dünya da bakı kalan?
Var birazda sen oyalan.
Ama unutma hayat kısa,
Kalmaz ne sana, ne de bana,
insan gibi insan ol.
Git adam gibi oyalan
Bir gün hatırlarsan
Hali melalin ile şad edip, ruhumun hüznünü kalbinde bulursan
Baharın letafetini, günün şevkini, gecenin efkârı derdini, bilinmeyenlerde inleyenleri
Aklın sezgisi, ruhun yetisi, gözün boyun büktüren busesi akla gelsin o vakit seninsin
Hiç sorma benim halimi
Dipsiz kuyuların, çıkmaz sokakların, ayazda kalmış umutların bekçisiyim
Gönlüm gam içinde, ruhum ne kadar bizar olsa da kimin derdinde, kalbim hazan işte
Gören göz, işiten kulak, hisseden yürek düşündüren merak kalmadı hiç hazım bilesin
Ruhumu saran meran bir başkadır
Nefis denen meret aklımın ve idrakimin, tefekkür ettiğim denklemin içindedir
Bir an olsun geçit vermiyor, adeta içimi kemiriyor, filizlenen umutlarımı kırıyor
Sonra aczi yetim için, nedametim kat be kat biçim biçim, kefen var ya sinemde geçim
Bazen yüreğimde ufuklar açıyor
Şevk ve sürur gönlüme doluyor, ruhum lâmekân oluyor, kalbim hıçkırıyor
Ne kadar bizarlık varsa, umutlarım unutulmaya yüz tutmuşsa, gün yüzüne çıkıyor
İşte on ve beklenen zaman buymuş demek ki diyorum ve içli içli sessizce ağlıyorum
Hani geriye ne kaldı diye bakınıyorum
Ruhumun aşka hasretini, kalbimin sevda için gayretini hicranla düşünüyorum
Hiç ses çıkartmadan, kuşlar kanatlarını çırparken nedenlerini ruhumda yaşıyorum
Aşk; halis niyeti, sevda koşulsuz gayreti, vuslat kul için ihsan ve inayeti çok istiyor