Sandık ki,
Ne sen umduğunu buldun benliğimde
Ne ben kendimi tatlı bir aşk rüzgarına kaptırdım gözlerinde
Bir buruk acı hatıra olarak yer etse de düşüncelerimde
Senle olabilme şansının dayanılmaz mutluluğu,
Geç fark edilmiş bir aşk kırıntısının hüznü,
Aradığını bulma telaşında es geçilmiş saf bir kalbin acıklı öyküsü
Pişmanlıklar seni bana geri getirmez ki.
Parmaklıkları ardına hapsolmuş incinme korkusundaki kalbimin,
Ritmiyle unutturduğu sessiz çığlığı
Yarım kalmış aklımı bir kurşun misali deler de
Sana açılan yollara çiçekler serer mi?
Kırgın bir serçe edasıyla boynunu eğip
Ufka dalan hüzünlü gözlerin bir gün gelir de
Tekrar ışıl ışıl gözlerime değer mi?
Sıcacık gülümsemenin kaybolduğu dudakların
Aralanıp tatlı bir tebessümle adımı seslenir mi yeniden?
Ne yollar yürüdü ayaklarım,
Ne sözler işitti kulaklarım da yılmadı
Ne acılar atlattı gönlüm de
Yine de inadına kabuk bağladı.
Ne aşk masalları arzuladı gönlüm,
Ama hepsinde de kendini kandırdı..