Bir Zamanlar Çocuktum
Son güncelleme:
-
Birkaç gündür yaşadığım yalnızlık beni alıp çocukluğuma götürdü. Bir zamanlar ben de çocuktum ve benim de ebem dedem, anam babam vardı. Benim şimdi torunumu özleyip düşündüğüm gibi onlarda beni düşünüyorlar mıydı acaba? Şimdi yaşadıklarımdan kısa bir kesit yazmak istiyorum ki, değerlendirmeyi siz değerli arkadaşlarıma bırakıyorum.
Evet; bir zamanlar ben de çocuktum. Hem de işlerin bolca olduğu, teknolojinin olmadığı dönemlerde
Yaz mevsimi, köylünün işinin gücünün çokça olduğu mevsimdir, bu mevsimde köylüler, kendi tabirleriyle 'kediyi bile çalıştırmalı' derler. Tarladaki mahsul hasat edileceği zaman, arazi düz ise tırpanla, engebeli ve taşlı ise, orakla hasat edilirdi. Olgunlaşan hububat tanelerini, yerlere akıtmadan hasat etmek için evlerde eli orak tutan kim varsa tarlada çalışırdı.
Yine böyle işlerin kaynadığı bir hasat mevsimiydi; sabah kalktığımda evde kimseler kalmamıştı. Orağını ve tırpanını kapan tarlaya koşmuş, bir taraftan ekinler biçiliyor, bir taraftan kağnıya benzeyen büyük at arabalarıyla harman yerine taşınıyordu.
Bazı günler benim uyandığımda, ebem ( babaannem) evde olur, tarladaki çalışanların yemeğini yapar, eşeğin üzerindeki heybenin bir gözüne yemeği, diğer gözüne su testisini koyarak, kendi de eşeğe binip tarlaya giderdi.
Ben dört yaşında bir çocuktum ve evde tek başıma kalıyordum. Ebemin arkasından minik adımlarımı açabildiğim kadar, ağlayarak koşuyordum ama ebem öyle ben ağlıyorum diye dönüp arkasına bakacak kadar duygusal biri değildi.
Öyle her ağladığımda kucağa alınmadığım gibi, neden ağladığım da sorulmazdı. Ben küçük bir çocuktum, elim orak tutmuyordu daha. Onların ayaklarına dolaşmaktan başka bir işe yaramadığımı düşünürlerdi hep.
Kendi kendime, ağlar ağlar susardım. Herkes kendi işiyle meşguldü. Eğer susturamazlarsa, şeker kutusuna ip bağlayıp, araba diye elime verirlerdi. Ah, o zaman dünyalar benim olurdu. İşte, beni de insan yerine koyup ilgilenmişlerdi.
İpli arabamı elime alıp, evimizin önündeki gölün yanına giderdim. Terslikten çeşit çeşit böcekler toplayıp arabama doldururdum. Böceklerim öyle kuru karton üzerinde yatamazlardı. Altlarına, topladığım tavuk tüylerini yatak olarak sererdim. Çamurdan solucan toplardım yemeleri için. Solucan bulamadığım zamanlarda da kimseye görünmeden tavukların yeminden aşırırdım. Böceklerim yem yemese bile, ben hep önlerine koyardım. Zalim bir sahip değildim çünkü.
Arabam elimde, gölün yanındaki söğüt ağaçlarının altında oynardım hep. Burası benim oyun parkımdı. Kimseye ihtiyaç duymuyordum. Duysam da kimse yoktu zaten.
O, hiç unutamadığım sabah uyandığımda, ebem evde yoktu. Ben kalkmadan tarlaya gitmişti yine. Neyse; bu gün benim arkasından ağlayacak kimsem yoktu. ''Boşu boşuna ağlamayayım sesimi duyan olmayacak nasılsa.'' Diye düşünmüştüm; ama içimde bir ümit kırıntısıyla evdeki bütün odaların kapısını açıp, tek tek bakmıştım. Benimle ilgilenecek bir canlı bulabilir miyim diye. Yanımda benimle dolaşan kediyi, saçaklarda uçuşan güvercinleri, merdivenin en aşağı basamağında bağlı karabaşı saymazsam; evde tek başınaydım.
Yanımdaki kediyle birlikte ekmek evine girdim. Ekmek bezini açıp, sulanmış yufkanın birini aldım, arasına peynir kırıklayıp güzel bir dürüm yaptım kendime. Dürümün ucundan koparıp, birazını kediye verdim. İpli arabamı elime alıp oyun parkıma, yani söğütlerin dibine gitmek için merdivenlerden inerken, karabaş bütün sevimliliğiyle, bana kuyruğunu sallıyordu ama dürümümden ona vermeye hiç niyetim yoktu, zaten birazını kediye vermiştim.
Karabaşa da verirsem ben ne yiyecektim? Ekmeğimi eteğimin altına saklayarak karabaşa göstermeden dışarıya çıktım. Kapının önünden koyun sürüsü geçiyordu. Sürünün geçmesini bekleyemedim. Burası bizim evin önüydü ve ilk geçiş hakkı benim olmalı diyerek karşıya geçmeye çalıştım. Çoban ve köpeği önden gidiyordu. Sürünün, iki büyük koçu arkadan geliyordu.
Benim minik adımlarım karşıya geçemeden koçlar bana yetişmişti. ''Sen misin sürünün ortasından geçen? İlk geçiş hakkı kiminmiş, şimdi sana gösteririz'' dercesine, koçlar bana saldırdı.
Burada koyunlar korunan, koçlarda koruyandı galiba. Ben de trafiği alt üst eden trafik canavarıydım. Bana ceza makbuzu kesmediler ama boynuz darbeleriyle ilk geçiş hakkı kiminmiş gösterdiler. Bana yetişen koçlar boynuzlarıyla toslamaya başladılar. Az önce köpeğe vermeye kıyamadığım ekmek elimden fırlayıp gitmiş, ipli arabam paramparça olmuştu.
Koçların her toslamasıyla, yerlerde yuvarlanıyordum. Yoldaki taş ve çakıllar yüzüme gözüme batıyor, canımı müthiş acıtıyordu. Ne kadar bağırdıysam, sesimi çobana duyuramadım. Benim cılız sesim koyunların çıngırak sesleri arasında kaybolup gidiyordu. Koçların boynuz darbeleriyle yüzüm gözüm parçalanmış, kan revan içinde kalmıştım. Ne kadar dayandığımı bilmiyordum; bayılmışım. Gözlerimi açtığımda yabancı bir kadınla göz göze gelmiştim. Kadın, bizim evin önünden geçerken, beni baygın yolun ortasında bulup evine getirmiş. ''Nasılsa, akşam anası gelir, teslim ederim.'' Demiş olmalı kadıncağız. O kadından Allah razı olsun.
İşte; bir zamanlar biz de çocuktuk. Ben şimdi on sekiz yaşındaki çocuğun arkasından gittiği her yere giderken, ben üç- dört yaşında evde tek başıma kalıyordum/ kalıyorduk/ kalıyordunuz Acaba biz daha mı az seviliyorduk, yoksa bize daha mı çok güveniyorlardı, ya da başka çareleri mi yoktu?
23 ekim 2010 Emine Uysal