Şimdi sen bu sayfanın üzerine eğilip, kurduğum bu cümleyi okumaya başladığın sırada, başka yerlerde binlerce başka cümle kuruluyor. Binlerce insan, binlerce, milyonlarca cümle kuruyor, sen bu satırları okurken
Sevinçle kuruluyordur bu cümlelerin kimileri. Kimileri üzüntüyle, hıçkırıklarla kuruluyordur. Heyecanla kuruluyordur kimileri, her kelimesi nabız gibi atıyordur. Sıkıntıdan terleyenleri vardır aralarında. Korkudan tir tir titreyenleri Sonra bir o kadar da içsiz cümle vardır bunların dışında, kurulmuş olmak için kuruluyordur her biri.
Sen bu satırları okurken, yanındaki arkadaşına şöyle bir cümle kuruyordur belki de biri: "Her sabah sekizde bir kuğudan telefon alıyorum. Telefonu kapattıktan sonra, saatler süren bir suskunluk kaplıyor içimi"
Sözgelimi kalabalık bir caddede elini açmış, önünden geçenlere dilenen, üstünü başını paralayan cümleler kuruyordur biri.
Ya da teneffüste, çatıda çırpınan bir kuşu seyrederken hayat bilgisi dersine geç kalmış bir çocuk, ceza almamak için kuş gibi çırpınan cümleler kuruyordur öğretmenine.
Sen bu satırları okurken, başka yerlerde birileri sayısız cümleler kuruyordur şimdi
Her sabah bir kuğudan telefon aldığını söyleyen adamın içinde, arkadaşına söyleyemediği bir şey vardır ama Arkadaşının da, her sabah bir kuğudan telefon aldığını söyleyen adama söyleyemediği bir şey vardır. Çatıda çırpınan kuşu seyrederken hayat bilgisi dersine geç kalmış çocuğun söyleyemediği bir şey vardır. Bir şey vardır, dilenen adamın, kendisine ve önünden geçenlere bir türlü söyleyemediği
Kimi anlar olur hani Güzel bir şey gördüğümüzde, güzel bir haber aldığımızda, çok sevdiğimiz biriyle karşılaştığımızda, güzel bir şiir okuduğumuzda, tuhaf bir sıcaklık usulca geçer sanki kalbimizden. Uçsuz bucaksız genişler içimiz. Bir nehirde akar gibi oluruz, bir şarkının içinden geçer gibi.
İşte o an, ikinci bir şey vardır söyleyemediğimiz Cümleler, onlarca kelimeyi önlerine katarak, rüzgar gibi geçerler de dilimizin ucundan; ama işte nasıl olur, söyleyeceğimiz şeyi yine de söyleyemeyiz