


Sen özüsün varlığın ve biz varlık iddiasında küstah yoksullar.




Hasretinden akıllar yitirildi efendim,
kutlu erlerimiz tutsak oldu nefis ordularına...
Bize sevmeyi unutturdular ilkin;


biz ser işler olduk.

kimi güler, kimi ağlarken yitirdiler kendilerini.
Güzelliğin cihanı gösteren bir ayna;


"Lâ" ile "Illa"yi i'câz ile sen dillendirmiştin.

Gel ey sevgili!
Sana en fazla muhtacız...
İSKENDER PALA