Güçlü Olmak Artık Beni Yoruyor Olric

Son güncelleme:
  • Güçlü Olmak Artık Beni Yoruyor Olric - kahraman tazeoğlu
    Güçlü olmak artık beni yoruyor olric
    herkese karşı dimdik olmak...
    arkasında durmak attığım her adımın yoruyor...
    Ki buralarda bilmem hangi uykunun hangi köşesinde
    beklemedeyim hiç gelmeyecek olanı

    uyan olric ... doğrul... ..........seni bekliyor.....
    düş değil gerçek
    ..............seni bekliyor...

    noimage

    yanımdaymışsın yalanına kendimi kandırırken
    derdin tam orta yerine düştüğümün farkında değildim elbet
    kimseye arka bahçelerimden geçen katarların ağırlığını duyurmadım
    duymayın da artık beni...

    bir yerlerde hep yanlış yapmanın telaşlı kıpırtısını yaşıyorken...
    o yanlışın artık sonsuza dek düzeltilemeyeceğini bilmenin
    kıstırılmışlığı ile
    pusuyorum bazen....
    uzun süre gecelere küsüyorum...
    uzun süre kendime küsüyorum...
    uzun süre kaleme...kağıda küsüyorum...hayata küsüyorum

    denizin en sığ yerinden başladık yol almaya olric
    şimdi kara görünmüyor gerimizde

    bugün mektuplarımı postalamak için çıktım sokağa olric
    en iyi kendime yazarım ben...
    `kış' dedim, `henüz gitmek için hazırlık yapmıyor'...
    hala (d)üşüyorum...(mart)

    sen acıyı biriktirmeyi seversin olric
    sen biriktirmeyi seversin....hadi devam et şimdi kuru yaprakları...
    deniz taşlarını gözyaşını sorulamamış soruları
    senden kalan sesleri yaşanamamış paylaşılmışlıkları
    birlikte harcamak üzere kalbinde biriktirilmiş zamanları ve hüznü
    ve özlemi biriktirmeye

    siyah dedim en güzel taşıdığım renk...
    ve herkesin üzerinden akan renk...
    şimdi bunca karanlığın üstüne oturup bir mektup yazmalı ilkbahara
    ve yaz'a
    `hadi renklerini topla da gel' demeli...
    Sen de sıcağı pek sevmezsin olric
    güz'ü severdin sendeson baharı severdin
    bu yüzden mi hep sonbaharlarda sevdik biz

    sonbahar gibi hep kaynayan bir neşeyle savrulurdun hayatın içinde
    yaprak yaprak yön seçmeden
    Ben yüzüme kondurduğum hüzünle boyardım her şeyi
    sen hazan yüzlüm olurdun olric

    Yağmur da başladı olric Rüzgarın en delisi beni buluyor yine
    O an, `dünyayı karış karış dolaşsam' diyorum kendime...
    Gülümsüyorsun...
    ne de çok yakışıyor gözlerine tebessüm
    ki gözlerin hep güler(di) senin
    şimdi Dünyayı karışlamayı unutuyorum gözlerinde...

    martıları da seversin sen olricGülümsüyorsun yine..
    Ne de çok yakışıyor gözlerine tebessüm
    Oysa ben bugün kendime mektuplarımı postalamak için çıkmıştım
    sokağa...
    martılar dolan gözlerinde yitiverdim...

    yağmur hızlandırüzgar da... `kış' dedim, `çok azimli.'
    Beni hırpalamak istiyor
    az mı hırpalandım ben olric
    kapıyı vurup çıkışlarımın kar'ı dondurmadı mı beni
    daha bir buza kesmedi mi içim
    dönüşlerimdeki mora kesmiş parmaklarımı hissetmeyişim
    ve yüzümde donmuş gözyaşları mı ısıtmaya çalışırken sende hep
    dondun ...
    ama ellerimde ki mektupları göremedin olric
    `Onları şimdi adreslerine doğru fırlatıyorum' dedim
    Rüzgarın yağmurun önüne savurdum bir bir... Uçtular ıslanarak....
    bugün kendime mektuplarımı postalamak için çıktım sokağa
    ben de takıldım köşelerine
    biliyorsun ya En güzeli senin hiç gitmeyeceğini bilmek (di) olric...

    çekilip içimin kuytularına her ne varsa birikmiş içeride
    dökmek var aklımda yeni mektup sayfalarına
    tut beni olric beni her şeye rağmen tut
    yoksa karanlıklarda yok olacağım

    Ki Aşk; acıtan kanayan yaranın yanında gözlerinin özlemi
    göz yaşlarımızın tuzlu tadıkaranlığın gölgesinin ayak izi
    belki sen belki benbelki biz olamayışımız
    belki aşk'ın korkuya galip gelemediği meydan
    Ki aşk hep sahip olduğum da hiç fark edemediğim olric!...

    Belki ben etiketimi serseri mayın yapıştırmışlığımdan
    belki korkusuzluğumdan bir o kadar adam gibi oluşumdan
    belki de sivri topuk giyip salınamayışımdan böyleyim
    içimde ki güç uzun zamandır beni havalandıramayacak kadar ışıksız
    kanatlarımsa hiç olmadı melek değilimyada var
    olsam olsam şeytanama şeytanda bir melek di değil mi ...
    kullanma kılavuzum yok sorun beklide bu olric
    yanıldığım bir gerçek

    Önce bir şeyleri resmetmenin zorluğunu fark ettim...
    Sen ki resmedilemeyecek kadar gizlere bürünmüşsün..
    ne kadar kazısam hep pentimento olric..!.
    İçimin saklısına böyle bitimsiz bir acı yerleşmişken nasıl söylemeli
    kime ne anlatmalı kimden ummalı bir çıkış...
    ki Yusuf çık o kuyudan çığlıklarıyla ürperirken ruhum
    Olmayacağını bile bile...
    seni inadına kirletmeyenseni büyüten
    seni allayan pullayan
    seni bir başka raftan alıp bir başka rafa koyan
    ve bir türlü en uygun mekanı bulamayan
    sana ki hiçbir mekanı yakıştıramayan aşk'tı

    BenAşk belki... diyerek çıktım yola
    Aşk belki her bitenle başlayandı
    Başlayamadım olric!...

    aşk dediğim benden doğandı...
    gidişimin en büyük nedeni Uzaklarına çekilip uzaklarından bakmak
    seni yeniden doğurmaktı
    Kim bilirdi ki gitmeye karar verenin
    gitmek için hangi sözün ardına gizlendiğini?
    Dönmek için elbet gitmek gerekir ama sen fazla açıldın kıyından
    Çek kürekleri olric... çek kürekleri ...
    biliyorsun ki ne kadar çeksen asla kıyılara ulaşamayacağız!

    Kış yüklenmişken beyaz dallarına ağaçların..
    ocak'tı şubat'tı en son mart'tı
    Kış ağırlığını taşıtıyorken kalplere buza kestiriyorken yürekleri
    bana dönük adımlarının yavaşlaması
    havanın soğukluğundadır kandırmacasındayım
    Oysa ağırlığı veren
    içimdeki Hüznün çığlığında ellerimi sıkışımla avuçlarıma dolan kan
    acısıyla burkulan yüzümdeki göz yaşları
    ve hiç bitmeyeceğini düşündüğüm karanlığın orta yeri...

    Eğer yeniden gelseydim hayata deyip kalakalıyorum
    "Eğer yeniden gelme şansım olsaydı hayata...
    tüm hatalarımı yeniden yaşardım" diyen şairin
    dibe vurmuş umutsuzluğuyla karşı karşıyayım
    Bir daha dönemeyecek olmak... bir daha başlayamayacak olmak...
    bir daha gelmeyecek olmakbir dahası olmayacak olric...
    bir dahası hiç olmayacak ...

    En keskin can alıcı virajlarını takipteyim şimdi dönülesi yolların...
    Kış hâlâ duruyor olduğu yerde... Ben duruyorum
    sen yanımdan hızla geçiyorsun uzaklara .
    Oysa bilmiyorsun ben Uzaklara yollanacak bir mektubu taşıyorum içimde
    Yazılanlar çoktan yazıldı... yaşandı ve bitti olric...
    yazılanlar çoktan yazıldı bitti...
    asla yinelemeyeceğiz bir daha!

    Nereye gitsem yabancıyım
    ve yabancı dediğim güz hep başkahazan başka
    Havada dolanan yağmur yüklü bulutun tadı başka
    yeşiline aldandığım sonbaharda solan yaprağın izi başka
    bilmiyorsun
    kaç gece intihar sehpalarına kendim vurdum tekmeyi
    kaç gece giyotin altında kesildim
    kaç gece namludan baktım dolunaya
    kaç gece senden bittimuçurumundan düştüm kaç kere bilmiyorsun olric

    seni aramıyorum uzun zamandırseni bulmuyorum
    seni yabancılaştığım kaybettiğim
    bulamadığım kendimde bile aramıyorum
    ki bulduğum yerde yitirme kesinliği karşımda apaçık duruyor
    bile bile sokuyor kendini akrep
    bile bile gizli ölümlere mezar kazıyorum
    boğazıma dayalı bıçağın sancısı kanadıkça biraz daha ölüyorum
    bundan sonrası hissizlik ötesi ise silikleşecek
    sus olric
    sus sonsuza kadar ne sesini duymak istiyorum ne sessizliğini...
    hiç bilmedin içimde kanayan sancının derinliğini

    Artık hiçbir şeyine dönmeyeceğim gözlerimin ışıltısı sönmüş yüzümü
    Ki seni her sabah suskunluğumla bıraksaydım
    bu kadar yok olmayacak bu kadar tiz'leşmeyecektin
    yürek atışlarının "dursun artık" istemiyle bakakalacaksın
    nafile... nafile...
    bir kere başladın mı artık "bitmek" denen kayboluyor
    sürekli başlıyorsun
    sürekli ardı ardına bağlanmış ip gibi asılı kalıyorsun zamana
    dursa ne çıkar başladı ve bitmeyeceksadece yön değiştirecek
    görüntü değiştirecekisim değiştirecekrenk... mekan... dil...
    ama bitmeyecek hiç olric
    ki her şeye bir sözleri var olric
    ben ne kadar her şeye susuyorsam
    onlar o kadar her şeye çok tanıdıkmış gibi görünüyorlar

    kim olric kim .
    kim sendeki senden ...başka bir sen oluşturmadan
    seni kabul etmeyi ...ta baştan kendine söylemiş
    ta baştan göze alabilmişti ki

    kışın dondurucu soğuğu kadar dayanılmazdı zaman
    kitap raflarına kafamı gömüp aradığım asıl bulmak istediğimdi
    aradığım neydi olric

    kış ki önümü kesmeyi sevdi hep
    ama ben kış'a inat bir cümleyle açtım yolları bildin hep!...
    ahh işte
    "hep olmayacakları mı ister insan hep olmayacağa mı yönlendirir
    yoksa olayları"
    içimdekiler eylül dansından geri kalanlar ver elini olric
    aşk'ın bizi bıraktığı sahilden başlayıp bırakalım içimizdeki
    tüm gereksiz cam kırıklarını

    ben elime bez bebeğimi alıp oturayım cam pervazlarında
    ben uçurayım uçurtmamısen bilyelerini yuvarla yokuş aşağı
    ver elini olric..
    "her şey güzel olacak buda geçecek
    sen güçlüsün" diye diye yolu yarıladık bak!...

    Az'ım olric...azımsanıyorum...azım sanıyorum!...
    gidip bir köşede biriktirme zamanım geldide geçti bile
    ki az zamanda ne şiirler biriktirmiştim içimde
    sen şiirleri bilir misin olric? Ben bildiğini bilirim
    yorgunluğumun kimsesizliğinde titrediğin her gece
    olric bir tek sendin omzunda dinlendiğim...
    Sen ile ben olric
    öğrenmeliydik yalnızlığın kaç bucak olduğunu...
    ve bir ve iki ve üç olricdönüş yok
    Sen ve bentükendiğinde yittiğinde her şey "yaşandı bitti"
    diyebilecek gücü şimdiden toplamalıydık
    Geç mi kaldık? Olric
    Geç kaldığımızı anlamak için bile mi çok geç kaldık yoksa
    Doğruya
    ne varsa beklenen.. arası kapatılamayacak mesafelerce geç kaldık
    Bitmek varsa eğer geçmişi ak sayfalara kaydedecek
    silmeyecek beyaza boyayacak zaman bitti olric...

    Bir an da hiç olmayacak bir zamanda
    nedir bu kalabalık bu kurtlar sofrası? Ellerinde pankartlar
    `Aşk bir ihtilâldir!' - `Aşk bir başkalaşımdır!' -

    `Aşk bir yitiştir!' - Aşk bir ihanettir!
    Semender ateşiyle etrafımı sarmışlar elini uzat olric
    uzat elini... ben kendi ihtilâlimden endişeliyim..
    ben her dokunduğumu inciten
    ben her uzandığımı yok edecek bir felaket kadar felaket!

    Aşk belki ağlamaktır...ağladıkça anlarsınanladıkça ağlarsın
    Nasıl da eritir göz yaşı insanıGel seninle bir daha ağlayalım
    Yaşanmışlara yaşanmamışlara bir de hiç yaşanamayacaklara
    Ağlamak güzeldir olric ağlamak ki yüreğin temizlik eylemi derler
    Ama bilmezmisin cam kırıkları temizlenmiyor olric!

    Her gün bir şeyler değişiyor
    ardımda Bıraktığım hiçbir şeyin bıraktığım gibi kalmadığını biliyorum
    kendimin bile o küçük şehirdeki gibi olmadığını bilmek
    her defasında içimi bir parça daha acıtıyor
    kalan sadece benden ufak tefek parçalar
    çocukluğumu gömmüşüm o şehreküçük mutluluklarımı...
    zamansa inadına tepeleyip geçiyor her şeyi
    beni seni anıların her anını...
    zaman ilerledikçe silineceğine netleşiyor geçmiş
    satır araları canlanıveriyor
    isimler yüz hatlarına bürünüp çıkıyorlar karşıma
    Ne desem az ne desem çok
    ne desem boşne desem yersiz ve yetersiz
    Aşk'ına vurdum başımı iflah olmamBEN ADAM OLMAM
    ne kadar su verirsen verartık susuzluğumu gideremezsin
    ne kadar ışık tutarsan tut artık karanlığımı ışıtamazsın
    içimde hiç dinmeyen bir fısıltı olarak kalacaksın
    olric!... seni kaybetmek bir daha bulamamak demekti
    geç anladım!

    Şimdi gölgemize gitmeleri yerleştirip `uzak' dedikleri yeri
    hedefleyelim gel seninle Olric...

    seninle konuşmalıydım olric
    çok çok önceleri ilk karşılaştığımdakırılmamışkenincinmemişken..
    henüz bu kadar yorulmamışken
    şimdi ne kadar konuşsam gözlerindeki o pus hiç gitmiyor...
    hiç gitmeyecek... anlıyorum
    Neden bu kadar üzgün suskunluğuna anlatıyordun acını?
    neden hep denizin karşısına aynı yalnızlığın içinde kayboluyordun?
    neden hep susuyordun?
    neden hep susuyorduk?
    neden hep...
    seninle konuşmalıydım olric
    ne kadar da benden olduğunu anlatmalıydım.
    kendini artık dinlemek zorunda olduğunu bir şekilde anlatmalıydım sana
    boş boş baktığın kalabalıklardan değil kendinden medet...
    o...benim evet... yani sen
    ben olric, sen olric...

    seninle konuşmalıydım olric
    zaman aktı geçti yanından durdun hepbir şeyler geçip giderken
    senden çok şey alıp götürdüğünü bile bile durdun
    sevgililer hep gider olric...biz kalırız artakalan onlardan
    ve bize bıraktıkları cam kırıkları...

    bir gün yarın diye bir şey olmayacak olric
    yarın'ımız bize varmadan ne mümkünse ya yapmalıyız beraberce
    yada ölmeliyiz olricya tut elimden..yada bırak ölelim
    ki rüyalarım kabusa dönüşüp bizi kirletiyor olric

    Düşlerin en güzelinde çıktın karşıma olric...
    Düşlerin en güzelini en güzel yapan senin duruşun...
    bakışın... ve suskunluğundu.
    Kendine "Yüzünü dökme küçük kız" dedirtecek kadar hazandın..
    Söylesene olric bu defa susma ...Bir dahası olur mu düşlerin?
    Şimdi Al yalnızlığımı ört üzerine olric...
    Belki o vakit bırakıp her şeyi
    gelirim bir yerlerden başlamak için yeniden
    evet korkularla inançsızlıklarlakırılmışlıklarlakarşı karşıyayız
    ama bil ki korkular ille de sebepli olric...
    "Sevdiğini incitir insan" diyenleri haklı çıkaracak kadar acıyla
    yanışım.
    Ne ekersen onu biçersin diyen rüzgarım sonrasındaki fırtınalarım
    Bir şiire vurulup da hiçbir şiir olamayışım...
    ve nerede nasıl
    ne zaman sonlanacağını artık pek de umursamadığım
    bilemediğim hayatım
    Hepsi bir "yaşandı bitti" noktasının etrafında dolanıyor
    nokta gelip koyuyor sonunu
    hadi durma Al yalnızlığımı ört üzerine olric...

    Duruyorum...susuyorum...
    uzun zamandır... Birgün'ü bekliyorum sanırım
    bir gün her şey iyileşecek deyip
    içimde Öyle büyük fırtınalar biriktiriyorum ki
    o fırtınaların her birinde "okkalı küfürler" çığlığıma kapılıp
    kayboluyor...
    Yutuluyorum olric
    doğru olanı yapmak her zaman mutlu etmiyor olric...
    Mutlu olmak adına tüm düşüncelerimi bir kenara bırakma arzusuyla
    yırtarken yazılmışları... yaşanmışlıkları ki ben mutluydum olric..
    mutluyduk..mutluymuşumbiliyorum ki artık

    kendi istemedi mi gelmeyecek mutluluğum
    sahip olmayacak hayatımıza olric..
    işte bu yüzden al yalnızlığımı ört üzerine
    Al yalnızlığımı olric.

    Giderken hiç gitmeyen kaçarken hep beni izleyen
    her adreste karşıma çıkan sensin olric...
    Bak yağmur yağıyor yine üstelik gri.
    Bu aralar yağmurların rengi hep gri...
    Sen yağmur ve bir bardak demli çay...
    birbirinize ne de çok yakışıyorsunuz
    sen çayı çok seversin olricyağmuru da ben
    sensiz çay ısıtmıyor içimi olric
    bilmiyorsun ki
    "koca bir ömrü harcamak" dedikleri gerçeğin altını seninle çizdim
    ben...

    seni özlüyorumyağmur içimde hep seni özlüyorum olric...
    bul beni!
    Çek çıkar düştüğüm kuyudan
    ki biliyorsun ben var halimle yok olma çabasındayım
    nefes aldığın her anı hayata döndürememenin telaşındayım..
    yazıyorum olricokuya okuya bul beni
    ne imla..ne satır arası... ne paragraf..
    boşluk yok olric...dopdoluyum...
    Buralarda kalakaldım olric...
    bir o kadar durgunÖyle bir şey işte...
    görüyorum ki Benimle birlikte hiçbir şey kalakalmıyor
    zaman durmuyor insanlar durmuyor Rüzgar esiyor yinesular akıyor
    saat inadına tik tak...akşam oluyor sabah oluyor
    ağaçlar bir döküyor yapraklarını bir çiçek açıyor...
    ben hariç Hiçbir şey kalakalmıyor olric...

    Hüzne bulanmadan yaşanmıyor ki olric...
    İlk açılan yaranın bir daha kapanmayacağını
    ilk kopan fırtınanın ömür boyu dinmeyeceğini
    hep ilk olanın ne varsa aniden değiştirivereceğini
    nereden bilebilirdin ki olric...
    Şehirler değiştiriyorumolric
    "içimden şehirler geçiyor sen her durakda duruyor inmiyorsun"lara
    takılıp kalıyorum
    Şehirler değişiyor olric ben değişiyorum
    değiştikçe kanıyorum
    dünya da değişiyor ya...
    Bir yaşanmışlıklar olduğu gibi duruyor işte...
    "Sen yok desen de...ay dolunay işte..."

    ve ben vazgeçip her şeyden
    hayatlardan bir gölge gibi çekiliyorum uzaklara...

    Kahraman Tazeoğlu
0 0 0
  • Emeklerinize sağlık.

0 0 0