Behlül Dânâ bir gün Harun Reşid'in divânına gelir. Bakar ki Halife Harun tahtında yok. Hemen geçip tahtına oturur. O anda vazifeliler gelip Behlül'ü halifenin yerinde görürler ve "Bre edepsiz!" diye bir iki vururlar.
Behlül ağlamaya başlar. Bu esnada Harun Reşid çıka gelir, Behlül'ü ağlar bulur ve okşayarak yanına alır: "Niçin ağlıyorsun?" deyip hâlini hâtırını sorar ve yanındaki vazifelilere: "Buna ne oldu?" der.
Vazifeliler: "Ey mü'minlerin emîri, sizin yerinize oturmuş gördük. Edeplenmesi için bir iki vurduk" derler.
Behlül Dânâ ise: "Hayır, ben onların dövmelerine ağlamıyorum! Ben ömrümde bir kez bu makama oturduğum için bu kadar dayak yedim. Sen ki her gün oturuyorsun, senin halin ne olur diye senin için ağlıyorum" der.