dilaraaks Şiir Dünyası
Son güncelleme:
-
Umut mevsiminden kalma çiçekler gibiyim. Mevsimler değiştikçe bir açıyor bir soluyorum. Soluduğum tek şey senden arta kalan yalnızlığım oluyor sevgilim. Aşka resmini çizdirdim, seni gördükten sonra bir başkasını tanımaz. Aşka kokunu sürdüm, kokunu aldıktan sonra başka kokulardan nasibini almaz.
Bir bilsen, o sevdaya rengini nasıl da delicesine sürdüğümü Şimdi git, için rahat değil biliyorum.
Rahat olmayacak yüreğin, çünkü ardında yüreğini sana bağışlayan biri olacak.
Umut mevsiminden çıktım, ellerimden ellerine uzanan bir yol gibiyim O yollar bizi birleştirmiyor, söküp atmak geliyor hançerini içimden. Yüreğimden atmak geliyor seni
Kıyamıyorum, aşk kıyamamak aşk dokunamamaktı. Aşk, senden ötesini görememek, aşk yalnızca seni, sevdiğini solumaktı. Boş gözlerle bakma, anlayamazsın demiştim anlayamayacağını biliyordum.
Böyle sev, böyle yan anlarsın. Ama sen yine de dumanının tütmesine izin verme, yangın ol ama sönmesini de bil. Ben sönemedim, saramadım yaralarımı senden sonra belli belirsiz
Yüreğinin günahını taşlara sorar gibiyim. Taş kalpli sevgilim, izin ver ufak da olsa kalbinde yer edeyim
Bir bilsen, hangi ağır cezanın hükmünde yer etti mühürlenmiş kalbim Cezalarımın bedelini sana ödetmeyeceğime yemin ederim. Sönmüş umutlarımı alevlerin içine atar gibiyim, kahrolası yalnızlığın matemsi günahlarını vücuduma sarıp seni benden ayırır gibiyim
Bir gelsen sevgilim, gökyüzünü dualarıma katar yıldızlardan ev yapıp ulaşılmaz sandığım aşk seferinin son vapuruna aşkımızı yetiştiririm. Taş kalpli sevgilim
Bütün taşlar yerli yerine oturdu da sen hâlâ buz kesmiş öylece bakıyorsun. Mevsimi değiştin aşkın, görmüyor musun? Kara kışa esir düştü, sökük yalnızlığımı gittiğinden beri dikemedim.
Yakamıyorum seni, yangınım sen ol Razıyım aşkın son yalanına yeter ki gözlerim, yüreğim aklım senden bir başkasına esir düşmesin Acıların koyusu bizi vursa da, yüreğim sana ateşlensin, sana üşüsün seni bilsin
Taş kalpli sevdiğim, gidenlerin ömrü uzun olur yeter ki kalanlar yaşamayı bilsin
Rüzgâr vurdu gönlüme denizler dalgalandı yağmurlar yağdı bu can bedenden çıktı her şey mümkün oldu, her şey değişti de dünya yine aynı
Sensiz bir dünya, sensiz kapkara sanki cehennem aşığı
Dünya; mademki aynı sabahlara uyanıyorum. 'Dönme istersen'
Yazgının günü cehennem olmuş meğer dönme sevenler ayrılacaksa eğer
Yazgının iki günü birbirine eş tutulmuş, her günü birbirine can olmuş.
Dünya; 'Dönme istersen, sevenlerin ahı üzerinde kalacaksa eğer
Paralel yalnızlığım meridyenlere bölünmüş, kutuplarda yer ayırmış bedenim yüreğim bir yanmış bir sönmüş kime ne?
Dünya sana diyorum, 'Dönme istersen' canım benden ayrılmış sen yine aynı Düzen tozu dumanı birbirine katmış, boşuna yorulma yorma sevenleri
Çetin cevizsin dünya, dön bakalım bukalemunlar varken sen neden değişmeyecekmişsin ki?
Doğru, yanılttın beni ya da yanıldım
Dön dünya, dön ki bitiş çizgisi sende dursun suçum günahım yok zaten!
Dilara AKSOY
-
Bir ressam olsaydım
Şu çam ağacını çizerdim
Yanında ben olurdum
Sen olurdun
En sonunda da biz olurduk.
Ben bir ressam olsaydım
Seni benden ayrı çizmezdim
Dile gelen resimlerin her bir yanı
Aşk kokardı.
Ressam olsaydım
Kendimi şu ağacın üstünde çizerdim
Sen de bana ulaşmaya çalışan
Deli bir aşık olurdun.
Ama sevgilim baksana ressam olamadım,
Şair oldum.
Yine de dile geldi aşk,
Lâkin çok istesem de şiirden öte olamadık
Resim değil;
Bitmek üzere olan bir şiiriz
Mısralar yorgun,
Ama ben bir şairim
Sen tabi ki aşk olacak
Aşk kokacaksın.
Ben aşk olsam,
Aşkın olsam
İzin vermezdim seni anlatmaları için,
Ne bir şaire ne de bir ressama...
Aşkın olamadım bak yine yalnızlıkla doldum
Ben bir şarkı olsaydım melodilerim hep eksik olurdu
Bana can veren, adam eden daima sen olurdun.
Ben bir yağmur olsaydım sana doğru yağmazdım hiç
Kirpiklerin yaşla dolmasın
Güneş olurdum
Yakmak için değil sevgilim,
Isıtmak için...
Adımların seni yormasın
Ben bittim,
Sonunu yazmadım ki,
Bize açık bir kapı kalsın.
Hakkımı bırak da
Kalbim son damlasına kadar sana helâl
Yürek olsam, yürekli olsam
Gönlüne düşmeden dokunmam tenine...
Çoğaldıkça bittim
Azaldığınla kalır mısın?
Gülme sevgilim,
Sen aşksın...
Tanıştım,
Memnun değilim.
Ne ellerim ne gözlerim ne de yüreğim,
Seni tanıdığımdan beri bende değiller
Uğurlar olsun bana
Ben sen olsaydım alırdım beni aşkın yoluna
Yürürdüm aşkla can yakmadan...
Bu sokaktan umut geçmiyor
Özür dilemene gerek yokmuş,
Öyle diyorlar.
Hüzün geçti,
Ama korkma,
Sana değil,
Bana geldi
Adresini bilmiyor
O artık benim yanımda...
Dilara AKSOY
-
Ne çizdiğin belli değil hayat Gülümsüyorum kızıyorsun, ağlıyorum dövüyorsun. Geçmiş, adı üstünde geçmiş gitmiş diyorum, illa ki aklıma getiriyorsun. Ne film çevirdiğin belli değil hayat, en sevdiğim insanların hayatlarında başrol oynamamın anlamı ne?
Bestende melodinin ahengini bozan bir eksiklik var, sanki yarım kalmış bir nota Şimdi bunu söylediğim için dobralığından nasibini alıp şamar oğlanına döneceğim, hissediyorum. "Geçmişi açan, geçmiştekileri anan, unuttum yalanına sığınan sensin hıyar" diyeceksin bana Bir kez daha hakaret davası açtıracaksın sonra, yordun be beni hayat! Yine de en çok seni severim, bilirsin.
Bazen flu çekiyorsun En çok gülüşümü beğendiğini biliyorum, zaten en çok ona kızıyorsun. Ben de inadına gülmekten vazgeçmiyorum. Hangi doğruları doğru, hangi yanlışları doğru kabul ettiğin belli değil hayat Demokrasi var ülkede, lütfen bu gecenin büyüsüne kanıp, her şeyi açıklama cesareti yalnızca bana ait sen sus ve dinle. Azıcık da korkak gördüm seni, dünü çabucak unutmama izin veriyorsun da, o günler niçin bugün gibi hatırımda?
Yanlış yerden basıyorsun damarıma, yine de severim seni bilirsin. Gazel okumam, mis gibi şarkı söylerim. Şiirinin kıvamında bir parça ben var, yalnız tuzu eksik; şeker olan benim Şiirlerimi kıskandığını itiraf et de ikimiz de derin bir nefes alalım. Şarkı da, şiir de, oyuncu da; doğru ve yanlış da sana göre bensem teşekkür ederim. Peki, o vakit senden mükâfatımı isteyeceğim. Bana bir parça ben ver, bu sessiz gecelerde bana ben iyi gelirim. Vefasız dostlar, vefasız sevgili, vefasız bir çocukluk ve vefasız dünlere ihtiyacım yok anlatabiliyor muyum? Anladığını umuyorum, şimdi kapa bakalım gözlerini Sana gecenin sihrine kapılıp, en sevdiğim masalı; sana âşık olan beni anlatmak için sabırsızlanıyorum
Dilara AKSOY
-
HOŞÇA KAL ÇOCUK
Ruhum dağınık, toplamadım. Çarşafını örttüm geçmişin, yıldızlar içimdeki volkanların patlamadan önceki sinyallerini çağrıştırıyor. Parıl parıl parlamaktalar. Gece, güne inat tılsımını ekliyor ay'ın...
Gönlümün yatağı dağınık... Uyuyanlar var, sessiz olun uyandırmayın. Öyle bir rüya gördüm ki, yalnızlık benden içeri serden dışarı çıktı. Takvimlerin insanları ağlatışları kelebekleri uyandırdı. İçimin mevsimi kıştı, ilkbahardan nem kaptım. Arabalar hızlıca geçiyorlar, kimi insanlar dağınık ruhlarının peşinde kimileri ise hayatlarının peşinde...
İnsan neyi isterse onun peşinden koşarmış. Kendimi bulduğumda tamamlandım. Bam telimin ayarı kaçtı, keman çalıyor yüreğim...
Gidenler duyarlar da gelirler, hep birlikte şarkı söyleriz belki. Emeklemeyi öğrenmişti yüreğim, sonra umutların çatısından baktım dünyaya düşecek gibiydim bir an rezil oldum sandım. Yüreğim düşecek gibiydi gözlerden, son anda yakaladım.
Kimse anlamazdı hâlim perişan, duygularım yatak döşek yatmakta... Nevresimini 90 derecede yıkadım günahlarımın, çok kirlenmişti sonunda aydım. Bakın, içimdeki çocuk beni terk etti çıplak ayakla caddeyi alt üst ediyor.
-Dur gitme, yalvarırım gitme. Sana en sevdiğin oyuncağı alırım. Gözlerimin nemini siler, seninle hayata dair en güzel oyunları oynarım. Yalvarırım, dur gitme... Daha yapacak çok şeyimiz, gezecek çok yolumuz var.
Duymadı bile, yüreği nasır tutmuştu hayat göze gelince. Avizesi düştü, aydınlanmıyor dostlukların çıkmazı... Çıkmaz sokağa dönün, sağda bir yerlerde bulursunuz alnınızdan öpecek bir sevdalıyı; yarasızı. Merhemini gizli tutar, yarasızdır zararsızdır ışıklanır, ışık tutar... Bilirim o yolda bir şekilde karşılaşırız.
Gözlerim incilerini döküyor yağmur dolu koleksiyonuma. Pazartesi Salıdan umudunu keserse, Cuma alır mı Cumartesinin umutlarını? Bir yerden biten bir yerden başlamaz mı? Umut kapısı değil mi sevgi tezgâhınız? Can pazarından haliç köprüsüne uzanır bahtından umudumun geçtiği gönül dergâhım...
Kar''ı tutabilir misin gözlerinle? Beyaz gecelerde ağlayabilir misin ki bembeyaz düşlerinin yerine?
Düşlerine kıyma, çocukluğun gitti bak. Düşlerine yazık etme, kapılma gönlünün sel dolu sonbaharına...
Gidenler dönmezler boşuna nefesini tüketme, bağırma. Gidenler duyamazlar...
Ağlamak, şerefli bir Ekim sonunun Kasım ayına ihaneti sayılmakta...
Ağlamak; gülerken oluşturduğun gamzelerinden seni çalmakta... Bırak, yağmur ağlasın bırak İstanbul ağlasın, bırak ruhundan kopan fırtınalar ağlasın. Sen sakın ağlama...
Güneşini çalar gözlerim, affet bana bel bağlama. Büyüdün çocuk, hangi arada ne zaman oldu bilmem ama büyüdün işte...
Bisikletle geçtiğin o yollardan umutların sığmaz oldular. Hayallerin küçülürken gözpınarlarından nasibini aldın. Büyüdün çocuk! Okul yoluna sığmaz oldu bedenin, ayakların götürmez oldu seni çocukluk dolu günlerine... Ağladın, içtin, özledin, küfrettin kime ne!
Büyüdün, kalbine hançer saplanıp gözlerin çocuksu hayallerine sağanak yağarken...
Ruhun dağınık, kilere sakladığın mavi bir kurdelen vardı. Şimdi git onu bul ve sal denizin saçlarını okşadığı mavi haziran gecelerine... Haziranlar bir başka gelirdi sana, umut kokardı.
Haziranlar ışıltı demekti, Nisanlar hep ama hep yeşil... Çimenlerde oturur, kendine kendini anlatmaktan korkardın. Denizin matemsiz gülüşlerinden kopardığın umut bahçelerini hayallerinin sepetine atardın. Döner dururdun denizin içinde, Ağustoslar hayat kokardı. Mevsimler seninle anlam kazanır, dört mevsimin beşincisinden kendine aşk mevsimini yaratırdın. Şimdi büyüdün çocuk! Bu yaşlar niye? Yapraklar sararır, ruhun dağılır üzülme! Şimdi sendeki gülüşleri görme hakkı faytondan el sallayan çocukluğunun son sevişlerinde... Bırak gitmeden önce sevsin son kez. Boşuna yalvarma.
Hangi giden durdu ki şimdiye kadar? Hangisi dinledi sözlerini, hangisi gördü gözlerinden yağan yağmurları? Umutlarından kaldırdılar şemsiyeni, sırılsıklam oldun üşüdün. Hangi biri acıdı ki? Boşuna yalvarma geri döndüremezsin hiçbir gideni...
Televizyondan hayat yolunun geçtiği insanlar geçiyorlar. Beşinci Kanal adı umut... Canlı yayındalar, baksana hayat yolunun bayrağını da devralmış sana sonsuz teşekkürlerini iletiyorlar. Onlar bittiler artık, büyüdün çocuk! Sonbahar yapraklarına kıyma...
Yüreğimin kemanı hiç susmuyor... Kopmuş bir teli, canımdan öte yollarda hayat yine bana çıkıyor.
Piyangosu sevmekmiş kaderimin, pişman mıyım? Hayır, değilim... Sadece durduramadım geçmişin zincirleme kazasını, engel olamadım.
Ruhum kaçık, kaçak sevişlerin peşinden koştu. Olduramadım bugünün yazgısını, yarına karışmayalım...
Efsanevi Anka Kuşu''na uzanan hikâyenin önsözü misali; "Yarın, küllerimden yeniden doğacağım..." Şimdi söyleyin adım neydi benim? Unuttum...
Dün gelmezdi, bugün kaçaktı giderdi. Yarın ise belirsiz bir hediyeydi. Söyleyin bana, benim adım neydi? Hangi sonbahardan kalma günde ertelemiştim ki kendime dokunup, kendimi sevmeyi?
Çok ciddiye almıştım sevmeyi, sevmemeyi... Hoşça kal çocuk! Midye kabuklarına selam söyle!
Hoşça kal çocuk! Yıldızlara selam söyle...
Dilara AKSOY
-
Merhaba Ömrüm
Merhaba Ömrüm, Nasılsın? Beni sorma hâlim yaman yine çünkü sen yoksun… Yalnızlık beni yine mesken almış sarıp sarmalıyor senin yerine… Merhaba Ömrüm; nefessiz kalıyorum senin olmadığın yerlerde. İzimi bulabilene aşk olsun! Sen benim neyim misin, merak mı ediyorsun? Ömrüm, sancılarım, bakışlarım, duyuşlarım, çok derin ağlayışlarım; gözyaşlarım… Kalbimin içinde bir türlü dile getiremediğim, tekim, hepim, sonum… Merhaba Ömrüm seni ömrümün paha biçilmezi yaptığımı bilsen bu kadar rahat davranır mıydın ki? Sanmam… Korkardın aşkımdan fazla sevemezsin, aşkım aşkını geçer diye pek bir hayıflanırdın… Sevebilecek asil gönlüne “Asil bir seviş” yerleştirmediğini düşünerek…
Olsun… Ömrüm; Merhaba Ömrüm… Çok yeni bir sınava tabi tuttum kendimi, seninle sınıyorum kendimi… Sensizlik anlarında söyleyemediklerimi düşünüyorum içimden haykırıp sana ulaştırmayı dileyerek… Merhaba Ömrüm; ilacım, sancım, muhtacım…
Anlar mısın ki dizelere sığmayan bu aşkı? “Biz” olur muyuz? Şimdilerde bu kadar ürkek, bu kadar sancıya yenik durumdayken, mağdurken, sevebilme gücünü keşfetmiş ama söyleyemezken. Ben senin neyinim? Muammaların, sorgulayıp suçlayışların, çözmeye çalışmaların, bir merak içinde arzularının esirinde kendi içinde çırpınışların… Ben senin neyinim? Söyle! Sığmayan dizelere söyle bakalım…
Sen benim ömrümsün, parıldayan bir güneş, yağan yağmurum, ayazlarda bedenimi aşkınla ısıtan tek gerçek… Merhaba Ömrüm; Merhaba! Sana bu ilk sesleniş, ilk defa… Adımı anmaktan korkup gerçekleri kendine fısıldarken ben sana yalnızca ömrüm diyebiliyorum, ömrüm… Merhaba çekingen ömrüm; sol yanımda geçmişin izleri, sağ yanımda sımsıcak sevgi ve de hasretin…
Merhaba Ömrüm; sevebilirsek bize fayda etmez zulüm! Tek bir saniyede bile yıkar geçeriz her şeyi, herkesi; sevebildiğini sanan tüm yürekleri… Merhaba Ömrüm; korkularından uzak, bana yakın olmak istiyorsan haydi sen de bu sözü fısılda; Merhaba Ömrüm…
Yürekten yüreklerini ortaya koyup yürekleri yalnızlık kıyısından terfi edenlere, yani soylu dilencilikten çıkmış asil sevebilenlere…
Dilara AKSOY
-
Bir Gün
Ben bu aşkın gereksiz günahında çürüttüm kalbimi. Biliyorum, deliliğin en beteri bu hâlim. Yüreğinin ikliminde kendime bir yer kapamadığım sevdiğim; beklemekten beklenmeyi unuttuğum, saatlerimi "Belki"ler'le çürüttüğüm, hayatının gizli perdesinde mutluluğa misafir olmuş o... Sevmek için derler ki; "İki gönlün bir olması yetmez, anlaşmak önemli..." Yüreğimde ona dair bulduğum çok şeyler vardı. Nefes almak onu severken başka, onun varlığında, tek bir selamında, en kötü hadiselerinde bile aşkına demir almak başkaydı. Ben bu aşkın israfında mühürledim kalbimi. Onca zaman, hiç gelmeyecek, kalemimi gözünden düşürmüş, yüreğimin bereketini kaçırmış bir yâri deli gibi sevdim. Sevmelerin intiharına sebep oldu bu hadise. Biliyorum, elini tutup, gözlerinde sabahlayacağı o kişi ben değildim. Tek taraflı aşkın çamuru bir yana kıvrılsın, şimdi onsuzluğun yalnızlıkla sevişmelerine şahit oluyorum. Duvara toslayıp, kendime çarpıyor, aşkla kavga ediyorum.
Ben bu aşkın matemine boğdum kendimi, gereksiz. Kalbinde zerre yer kapamadığım, yüreğimin tapusunu devrettiğim o yâri çok sevdim. Kirpik uçlarında bile sabahlayamadım, gecesinde kahvemi içip, ayaklarımı uzatamadım. Unutmayı unuttum, onu unutamadım. Yıllar su gibi berrak olduğunu sandığım ömrümü dövüyor.
O da ömrümün bir parçasıydı, öyle değil mi? Hadiselere çimdik atıyor, dil çıkarıyor, türlü yamuklar yapıyorum, hiçbiri bana mısın demiyor, yârimi getirmiyor...
Günün geceye inat sevişmesidir yalnızlık. Yirmi dört saatimi sana değiştim aşkım, istediğin kadar yüreğimde uyuyabilirsin. Ömrümü sana bu yüzden feda ettim, dinlen, soluklan, nefesimin kesildiği saatlerimde istediğin kadar naralar at!
Ben bu aşkın yalın hâlinde boğdum kendimi. Saat sensizliği delirtmeye beş var. Eğer şimdi gelirsen, yaşam gözlerimin yeşilinden pay çıkaracak, bahar gelecek, öyle diyorlar. Biliyorum, aşkın en beter hâli, bu hâlim.
"Seni Seviyorum" Yüreğinden çıkarıp atamadığım o buzların soğukluğuna aldırmayıp, bir anlık delilikle sana gelebilirim. Donarım, yanarım, nefessiz kalırım; yine de sensizliğin beter hâlinden kötü olmaz yaptıklarım.
Ben, senin benliğime ağır geldiği en büyük sevapta yakaladım bu aşkı. Ölürüm, inan bana sana ölürüm sevdiğim. Pencereleri kapat, yağmurların en sağanağından kaç, kapıları kapat; yüreğinin anahtarını sakla, bütün kapıları kırmam gerekse bile, deli gibi sevebilirim seni. Aşkın cehenneminden kaçmak korkakların işi.
Üşümekle yanmak, aynı cehennemin kardeşi değil mi? Bir kere kaçtım aşktan, kaçmak çözüm değildi.
Ben, sensizliğin günüme yangın olduğu anlarda kendi cehennemimde yandım. Al bulutsu gözyaşlarımı; lâzım olur belki bir gün, ya da hatıram olsun. Kirpiklerimin yağmurlarından biraz biraz kaldırayım sana. Dokundukça, ıslaklığında beni an. Niyetim bir saniye bile olsun aklında sabahlamaktı. Yüreğinin en kuytusunda dolaşıp dolaşıp, sana sarılmaktı.
Sevgilim, bize aşkı ördüm. Upuzun saçları var, bir rapunzel gibi. Bir varmış, bir yokmuş masalından çıkmasın istedim, bize ait örülmüş bir aşk olsun, kadere de emanet edelim düşlerimizi. "Biz" demek satırlarımı şenlendiriyor. Demiştim sevgilim, "Ben bizi çok sevdim" Sende sabahlamayan bu aşkın türküsünü ezbere bildim. Ben bizi çok sevdim, ben seni deli gibi, yaşamımda anlamını bulduğum her şeyden çok sevdim.
Ürkütme yağmurlarını, yüreğe inceden yağar, sonra coşar. Şimdi gelsen, sevinçten karlar yağar. Beyaz beyaz olur aşk serüvenim... Önce sana, sonra bana, en sonunda da bize kanar. "Biz..." Teslimiyetçi aşkın son hâli...
Yürek pes etmiyor, pes eden aşkın yaş almış hâli. Zaman geçiyor. Söylesene, ne zaman geleceksin?
Bir an olsun gözlerinde konuklamaz mıyım? Uykum da geldi, aşk gecelerinde uyku iyi gelir sevene...
Düşünmekten kaçmak için... Rüyamın başrolündesin. Sonra bir uyandım, baktım ki, bir başkasının nefesindesin.
Ben, teninden pay biçmedim bu aşka. İstediğim bir türlü alamadığım yüreğindi. Çok sevsin beni istedim, sonunda yenildim. Teslim oluyorum aşkım, eller yukarı, bu aşk şahidim; bir gün gözlerine düşerse gözlerim, buluşursa gözlerimiz bir yerlerde, sevinçle parıldayacak gözlerim...
Dilara AKSOY
-
Yokluğu Katran Karası
Özlediğini fark edersin. Ellerinin kokusu sinmiştir ellerine, defalarca yıkasan da geçmez. Dinlenmek için oturduğun yerde ansızın bir şarkı çalar, şarkılar bile sözleşmişlerdir yokluğunda seni delirtmek için... En sevdiğiniz şarkı çalar. Dinlememek için yemin ettiğin şarkılar bile intikam perdesini aralamışlardır.
Özlediğini fark edersin. Gözlerinin rengi kalmıştır gözlerinde. Sonrası mâlum işte, bütün renkleri unutuverirsin birden. Bahar gelmiş, çiçekler açmış, etraf yeşillenmiş, umurunda olmaz. Onun gözleriyle dolmuştur her yer. En sevdiğin renk gökkuşağından siyaha çalar, onun yokluğunda renkler bile birbirleriyle düşman olur, ihanet eder sana. Öyle sanırsın, unutamamak galip gelir her seferinde.
Özlendiğini düşünürsün. Gülersin ama buruk bir gülümseyiş olur bu. 'O da özlüyor mudur beni?' dersin. Kafandaki soruların cevabını bir tek sen verirsin. Bir ümit işte... Bir ümit özlüyor mudur dersin. Kıyıya vuran bir balık olmayı istersin, ölmüş bile olsan, denizsiz yaşayamasan bile, evinden kopup gitmek istersin. Karmakarışık yaşarsın yokluğunda. Kapı çalar, o geldi sanırsın, koşarsın, kapıyı açtığında bir yokluk eser ki sorma! Ölüm geldi dersin, işte ölüm geldi...
Unutamadığını fark edersin. Parmağında ona ait tek bir yüzük kalmıştır. Kendi kendine adını koymuşsundur yaşadığını sandığınız şeyin, onda hiçbir adı yoktur sensizliğin. O sensizliği bir tutam sevdaya yol almak olarak alır, unutur, esen yellere karışır, inanamazsın. Gücüne gider, gözyaşların düşer gözlerinden, yüreğinin bahçesine yağmur yağar...
Artık ağlamamak için yemin edersin. Edersin, öyle değil mi? 'Bir daha onun için asla ağlamayacağım' dersin. Gözyaşların bile ihanet eder sana. Düşer inceden inceye, bahar gelmiş, yaz gelmiş, hava sıcakmış, etraf yeşillenmiş, insanlar açılmış saçılmış, tebessümler raks etmiş, umurunda olmaz. Senin evinde hep kış vardır onun yokluğunda.
Özlediğini fark edersin. Sesi olmayınca kulaklarında, sessizliğin sesi gelir ansızın. 'Sessizlik de konuşur mu ?' deme sakın. Bilirsin, onun yokluğunda onun dışında herkes konuşur. 'Unut' derler sana, 'Ona değmez' Sen de dersin, 'Ona değmez' Değmez dediğin her şeyi yine de feda edersin ona. Yüreğine kızma, ona söz geçirebilseydin âşık olmazdın, ona söz geçirebilseydin seven olamazdın. Sevdiğin için şükret, inan buna, inan bana, yemin ederim. Bir gün herkesin nasiplendiği o bahardan sen de nasipleneceksin. Gözlerini de aramayacak gözlerin, sesine de hasret olmayacak kulakların, elinden çıkacak ellerinin kokusu, inan bana. Yemin ederim, inan buna, bir gün...
'Belki de öldüğüm gün olacak bu dediğin' der gibisin. Yokluğu katran karası... Umutsuz olma, hangi umut terk etmiş ki seni? Kim demiş?!
Özlediğini fark edersin. Fark atar gece sabaha, bu geceler seni böyle yapar. İnanma gününün cehennem azabında geçeceğine, bu gecelerin suçu, inanma bütün bir gününün seni öldüreceğine...
Diren be yürek! Diren, inan bütün bunlara. 'Ona değmez' de, gitsin. Sen sevmeyi bilensin.
Öldüğünü fark edersin. Oysaki sapsarı saçlardan bir tutam sevda alır sevdiğin... Saçlarının rengini unutur sonra. İnanamazsın, sen bile unutursun sonra saç rengini. Sarı mıydı, siyah mıydı, kumral mıydı, bilemezsin. Aynaya bakarsın, ne kadar zaman geçtiğini bile unutur olursun bir anda. Gözlerinin altındaki çizgiler söyler çok zamanın geçtiğini... Yapma be deli yürek! Sen sakın bunu yapma, haydi kalk artık ayağa! Kim demiş ki sevilen için ölünür diye?
İnançlarının dirilmesi için adak adar gibisin. Koş yine o sahile, sevdiğini bulmasan da koş.
Bulmak için koşmaz ki insan, aramak için koşar... Aramak da bulmanın kardeşi, biri diğerine açık ara farkla çelme takar.
Özlediğini fark edersin. Kahven de soğumuştur, içilmez ki tek başına. İnan be deli yürek! İnan, inan bana, bir gün er ya da geç değişir her şey.
Özlemediğini fark edersin.
Unutursun, geçer gider.
Doğru gibi gelir söylediklerim
İhanet etmezsin kendine, bilirsin.
İnan bana deli yürek,
Yeter ki inan bana!
Bak, o şarkı çalıyor şimdi
Unuttun ona ait olduğunu
Unuttun
Unutmalısın
Unutmak zorundasın
İnan bana deli yürek
İnan ki,
Herkese gelen bahar
Sana da gelsin
Seni hiç terk etmesin...
Sözlerime inanır gibisin. İnan bana deli yürek! Şiir değildi, şarkı değildi, tümcelerim bitmez ki. Sen düşün yine de, yokluğu katran karası, bir tutam ekmek arası...
İçine kaşar da koy. Çayını da demle, ayaklarını uzat, pencereden dışarı bak. Kapı çalar belki, unuttuğunun unuttuğu gelir. Sen sana geri gelirsin. İnan bana deli yürek! İnan ki bahar gelsin...
Dilara AKSOY
-
Seni Sevmemek İçin Her Şeyi Sevebilirim
Yeni şarkılar öğrenebilirim, yeni şiirler ezberleyebilirim, hiç seyirci olmadığım kadar seyirci olup, bulutları, kuşları izleyebilirim. Kuşların cıvıltılarını duyuyorum. Her şeyi bir anda öğrenip, bir anda öğrenme, bir anda sevme, bir anda bağımlısı olma hastalığına yakalanabilirim. Bir tek şeyi öğrenemem artık, seni sensiz sevmeyi. O, o kadar çetin yalnızlıklarla dolu bir sensizlik ki, ben artık varlığını hissedebileceğim, yanımda huzur bulacağına inanan birine bağışlamak istiyorum kalbimi. Yaşamaz oldum sanki. Üstelik sana üzülmemek için başka şeylere üzüldüğüm olmadı hiç benim. Sana üzüldüysem, sana üzülmenin üzüntüsünü yaşadım. Kendimi kandıramadım. Gelmek ile gitmek ile dolu eylemlerimin koşulsuz yanlısı da bendim. Giden de bendim, gelen de... Aslında sana değil; kendime gelip gidiyordum her seferinde. Kapıyı sonuna kadar kapatan birine gitmenin derin acısını yaşatmamak için gidiş senaryoları kuruyordum.
Yeni insanlar sevebilirim, yeni yüzler, yeni sesler, yeni çaresizlikler tanıyabilirim. Cesur bir seven olabilirim. Seni aramaktan, seni bulmaya çalışmaktan da vazgeçmiş olurum. Kuşların cıvıltısını sevebilirim mesela. Onların beni sevip sevmeyeceklerini düşünmeden, kendimi onları sevmeye adayabilirim. Can acısı diye bir şey kalmaz içimde, sen de kalmazsın, sana yer kalmaz, gerek kalmaz. Seni sevmemek için her şeyi, herkesi sevebilirim artık. Neden biliyor musun? Parmak uçlarıma misafir olduğun o aşk dolu günlerimin kalbimde derin bir yara oluşturacağını söylememiştin bana. Sensizlik yıllar yılı heder edecekmiş, öldürecekmiş, bencilliğin hat safhada olacakmış, hiç söylememiştin.
Gidenler benciller. Kalanların enkaz altında yaşamalarına seyirci oldukları için benciller. Herkes birini sever bu hayatta diyemiyorum. Öyle olsaydı, gönlümüze eş olanı seçelim derken, bütün yabancılara misafir olurduk. Kalp seçiyor onu, kalp anlıyor o insanın kim olduğunu.
Gelmeyeceksin. Sevmemiştin zaten. İnsan gerçekleri kabullenmeyi öğrendiğinde acı çekmeyi de unuturmuş. Hani kalbine hançer saplanıyor ya, o hançer başka kalplere misafir olurmuş da, canı sıkılır, yeni oyunlar ararmış. O hançer de gitti benden. Kabullendim. Gelmeyeceksin. Hiç sevmemiştin, hiç gelmemiştin ki zaten. Ne düşündüm biliyor musun? Sen aslında hiç yaşamadın. Ben hiç tanımadım seni. Bu şekilde kendimi kandırmış olmak, bütün yalanları döverdi. Sağlam bir kandırmacaydı. Hiç yaşamadın sen. Hayalimden başka olmadın hiçbir yerde. O hâlde hayalin de gitsin benden. Hiç yaşamayan birinin hayali varlığıyla can bulamam. Yeni kitaplar, yeni insanlar, yeni yalnızlıklar, yeni ben dolu hayatlar yaratırım da, hiç yaşamayan birini pencere kenarında yitirilen hayatların seyircisi rolünde izleyip, karalar bağlayamam. Bak, üç noktalarım da bitmiş. Belirsiz değilim artık. Daha çok nokta koyuyorum.
Eşyalara bağlamamıştım kendimi ve hayatımı. Eşyalara bağlanmamıştım şimdiye kadar. Telefonum mesela, benim için sadece bir telefondu şu dakikalara kadar. Seni sevmemek için telefonuma bile deli gibi âşık olabilirim. Ona şiirler yazarım, onu beslerim kalbimde, ona şarkılar söylerim. Şu kanepe mesela... Sadece oturuyorum. Oturmam için varmış gibi. Artık onu da çok seveceğim. Biliyorum ki, o benim oturmam için var, beni oturmaya layık bulan bir kanepe var. Yastıkları da seveceğim. Gönlümün yastığında başını rahatça yaslayıp, derin bir uykuya dalacak olan, benimle sonsuzluğa gelecek olan biri olacak. Beyaz bulutları da seveceğim. Aşka âşık olacağım, bakarsın hiç ummadığım bir anda hayatımın aşkı gelir. Seni sevmemek adına her şeyi seveceğim. Üzülmeyi bile üzülmeyi sevmek için seveceğim. Ama seni sevmeyeceğim artık. Neden biliyor musun? Hiç yaşamadın sen.
Hiç tanışmadık seninle. Sen yoktun, olmadın hiç. Hiç yaşamayan birini sevmek doğru değil. Hayalimde yaşattığım bir aşkın kokusunu içime çekmem doğru değil. Nefessiz kalırım, sonum gelmez, bir anda orada yığılıveririm yalanlara.
Seni sevmemek için her şeyi sevebilirim. Tapuyu alayım canım, bu yürek artık sana ait değil...
Dilara AKSOY
-
Cesetler
Hiçbir şeye değmemiş miydi? Senelerce akıttığım gözyaşlarıma, hiç kimseyle olmayışıma, bekleyişime, umut kırıntılarını gönül tezgâhıma bir bir ekleyişime değmemiş miydi? Sahi, neydim ben onun gözünde? Bir kumar... Bazen delicesine kalma isteğiyle tutuştuğu, bazen tasını tarağını acımadan toplayıp gittiği, ne yaparsa yapsın yaralarıma rağmen yanında kalmasını istediği biri olmuştum. Gözlerim yanıyor. Adalet olacaksa şu dünyada, sevilenlerin, sevenleri üzmemeleri hususunda bir yasa çıkarılmalı. O yasaya uymayan, sevdiğini üzen, hayatının sonuna kadar yalnızlıkla cezalandırılmalı... Seven, sevilmek zorunda değil. Ama sevilen bile bile can yakıyorsa, bu hiç adil değil.
Aşktan yana adalet istiyoruz. Çok mu değer veriyoruz, ne?! Eteğimizdeki taşları döktüğümüz hâlde, yüreğindeki yangını söndüreceğimize dair söz verdiğimiz hâlde gelmemekte ısrar ediyorlar, bir köpek gibi gidiyoruz. Çok âşığız ya hani, aşk böyle bir şey sanıyoruz. Kuyruğumuza bassa bile, sesimizi çıkarmayacağız. "Köpek gibi seviyor" deyip acıyacakları yerde, sinek gibi de eziyorlar.
Bunca sene biriktirdiğimiz duygulara değmemişler miydi? Bir paçavra gibi, bencillikleri hat safhada, sokak kedisi gibi atmışlardı oysa ki. Peki kovulduğumuz yere gitmek en büyük gurursuzluğumuz değil miydi?
Aşk ne zamandan beri gurur istiyordu ki? Mantığımızı onları sevdiğimiz yerde bıraktık da onlara gittik.Peki değdi mi? Hayır, değmedi. Ama yine olsa, yine böyle delicesine, böyle insafsızca çekip gidenleri severiz.
Aşk da uyuşturucu gibi. Dozunu arttırdıkça alasın gelir. Daha fazla istersin, daha fazla yanmak istersin, daha fazla öldürsün; kalsın, gitmesin, gitse de dönsün istersin. Aşk bir kere öncelikle üzme adetinden çıkmalı...
Aşkın yangın yeri olduğunu da kim söyledi? Herkes tutturmuş bir aşk eşittir acı diye...
Hayır, aşk gözlerin parıldamasıydı. Ben bunu hiç yaşamadım oysaki. Damarıma bastığı yetmiyormuş gibi, yüreğimin de aşk dolu meyhanesinde içkisini yudumlayıp, sefasını sürmüştü. Yüreğim yanıyor. Söylediklerim, söyleyeceklerim onun o taş kalbine oturmayacak. Kalbi o kadar taş ki, bir kayanın altında kalsa, o taş kalbi galip gelir. Biz değer vermeyene değer vermekle yanlış yaptık. Cümlelerimizi, kelimelerimizi, saliselerimizi hak etmeyenleri el üstünde tutarak, aşka "Namert!" dedirttik. Oysaki aşkın bir günahı yoktu ki, üstü örtülsün.
Melankolik aşk rüzgarından savrula savrula buralara kadar geldim. Bir daha böyle sevebileceğime dair inancımı da attım denize, martılar nasiplensinler. Deli gibi sevsinler denizi, hiç ayrılmasınlar, gitmesinler.Yalnız sadece onlar sevmekle kalmasınlar, deniz de çok sevsin martıları, bir ömür boyu birbirlerini sevsinler.
Aşk, bir mazoşistle bir sadistin kesişme noktası değildi. Siz konuyu yanlış anlamışsınız. Yalnızlığını bile feda edebilecek kadar seviyorsan, ölümü bile göze alıyorsan, canını feda etme seviyesine geldiysen, yalnızca o varsa gözünde, aşk buydu. Korkak tavukların bezirganlık yaptıkları bir oyun alanı değildi aşk. Aşkı da sırtından bıçakladınız. Kanlar içinde yığıldı kaldı üstüme, kurtaramadım.
Şimdi üç ölü var. Aşk, o ve ben... Bu aşkta her gün ölüp dirilirken reenkarnasyona da inanır oldum. Küllerimden doğarım elbet yeniden, Anka Kuşu'na açık ara farkla selamımı çakarım. Ama aşk ve o, ikisi artık yaşamayacaklar. İki mezar var şimdi. Diri diri gömülmüştüm, kalktım, şefkatle yüzüne dokundum, hep istediğim gibi... Ağlama hakkımı kullandım. Vedalar da hep ağlatırdı zaten. Gözlerimden düşen yaş, yüzünde yağmur oldu. Şemsiyemi almadım sevgilim, ölülerden de korkmam, dirilerden korkmak her zaman daha iyi... Sen canımı insafsızca acıtırken senden korktum ben. Şimdiki hâlin hiç can yakmaz. Sadece gözlerim yaşarıyor, adı üstünde veda işte.
Bunca sene kusursuz aşk masalımızda uyumayı hak etmemişler miydi? Çal oradan kardeş, Müslüm Baba söylesin. Desin ki; "Tanrı istemezse yaprak düşmezmiş, tanrı istemezse insan ölmezmiş"
İç sesimizden de yanıt hemen gelsin: "Yoo Müslüm Baba, tanrı istemeden de öldürüyor herkes birbirini.Bunca cinayetin sebebi bencil ruhların ölümsüz diyeti... Herkes birbirini yiyor açlıktan, herkes birbirine kan kusuyor yalnızlıktan, herkes birbirini aşksızlıkla dövüyor, yalnızlığa sitem dokuyarak..."
Tanrı istemeden de ölüyor insanlar. Sevdiklerimiz öldürüyor bizi Müslüm Baba. Sevdiklerimiz...Keza, ben de severken öldüm. Bak, yine dirildim. İki ceset var ortada. Biri aşk, biri o... Reenkarnasyon'la bana tekrar uğrasalar da, evde yokum. Gönül kapımın kilidinde efkârlı şarkıların matemi var.
Kimseyi alamam içeri, sevilmemeye değmişler miydi? Evet, sevilmenin güzelliğini farkına varamayınca sevilen herkes, acı çekenler de sevmeye tövbe etmişlerdi. İşte buna değmişlerdi. Bu yüzden bencillik kol geziyordu, bu yüzden kalemler kırık kalplerimizin dostuydu.
Ortada iki ceset var. Biri sen, diğeri bendeki sen...
Dilara AKSOY
-
Zamanın Cilvesi
Saat:01.01 Hayat beni düşünüyor. Omzumda melekler, mutluluğa selam ediyorlar. Sarılmalı, koklaşmalı; neşeyle dolup çığlıklarımızı hayata atmalı... Yoksa yüzü gülmeyecek yavrucağın, çiçekleri solacak, yıldızlar sönecek, parıltısı kalmayacak insandan insana bulaşan aşkın...
Saat: 03.03 Mutluluk beni düşünüyor, tam takır kuru bakır giden zalimliğin ipini, selamsız sabahsız sevdasız olan düzen çekiyor. Mutlu olsam, mutlu olacak mısınız? Yoksa yaralar sarılmadan mutlu olunamaz mı? Düşüncelerimin ışığında bir umut gördüm boylu boyunca yatıyordu, yanaklarından öpmek geldi içimden... Uyuyordu. Tılsımı kaçar, uykusu kaçar, kibarlığı bozulurdu.
Saat: 21.21 Kelebekler beni düşünüyorlar. Hangi arada yüreğime konabileceklerinin hesabını yapıyorlar amma velâkin öncelikle başıma konup, baş tacım olmalılar. Yok öyle yüreğe bir anda gelip de yerleşmeler... Gitti mi gitmek bilmez hayat, gördü mü görmek bilmez... Ne yaman çelişki şu sevmek!
Saat: 23.23 Pek bir alakasız işliyor zaman... Çocukluk aşklarımız bizi düşünüyorlar. Neden elimizden tutmayıp bir anda gittiler, tuttuklarında neden boynu bükük kendimize döndürdüler muhakemesiyle ömür çürütüyorlar. Biliyor musunuz? Sevmek telaşsız geleceğin kurumuş gözkapaklarında gizli... Bu lafı anlayan biri gelsin, sökülsün yalnızlığını bana 'Merhaba' desin...
Saat kolumda, zamanı düşünüyor. Bu ne alçaklık?! Benim kolumda zamana aşık... Feleğim şaştı, dünya ne kadar da hızlı dönüyor. Hâlbuki bizler sevmeden önce daha yavaş işlerdi aldanmış zaman, aldatmış olan zaman... Sevgiye kandığımızdan beri çok çabuk işler oldu, sanki bir adı deli...
Zaman beni vuruyor, yüzümün gözümün morardığı yok. Beni vuruyor; beni çağırıyor. Mutluluğa, hayata, yeniden sevmeye, yeniden sevilmeye; örtmeye dünü, sarmaya yaraları... Yarınları kucaklamak için tertemiz kalmak için, beni vuruyor... Bensizliği gönderiyor; beni çağırıyor. Cesaretim var, adım atılmış değil. Gücüm de var, sözler uzayıp kısalmış değil.Zalim insan dönüp ardına baksa belki de hiç kaçırmaması gereken bir dünyayı, insanlığı göğüsleyecek. Ona 'Merhaba' diyecek... Zalimler olmasa iyilerin kıymeti anlaşılır gibi değil, bu dünya her zaman böyle işleyecek... Adına da 'Düzen' denilecek.
Saat: 17.17 Güneş batmak istemese de son bir şiir okuyup gözlerin için, öylece çekip gidecek. Adına 'Akşam güneşi' denilecek. Sen anlamazsın benden içeri sana yol göründü. Ruhumun asaletinde sefaletin çürüdü. Şimdi gez bakalım yüreğimde istediğin gibi, fukara sevgilerin hangisi yüzünü güldürdü? Sev beni hayat; durma bakalım doldurduk çilemizi, aşka gün say...
Gelinle damadın şerefine olsun gözünden akan iki damla yaş... Adına da üç nokta koy, ne zaman belirsiz rüzgârların sarhoşluğunda gezersen o iki damla seninle olsun, anlamazsın ki bilirim. Adımı da bilirim. Sen gittiğinden beri çok da severim. Adını severken, adımı unutmuştum oysaki. Adım yalnızca 'Sevmek'ti... Şimdi, hem hayat, hem dünya, hem yalan hem dolan, her şeyi barındırıyor gözpınarlarımda sabahlayan yalnızlık, adım onlardan kalma...
Saat: Eti kemik geçiyor. Esprinin suyu çıkıyor, gül gönlünün sevme vaktidir dayan yüreğim... Bu yaşlar onun için birikiyor. Anlamazsınız bilirim, dünya kadar dönseniz yine de sefanızın hesabını ödeyemezsiniz.
Bu insanlar neden bu kadar çok dönüyorlar diye sorardı içimdeki çocuk, gidecek yol bulamadıklarındanmış meğer. Dünyayla hep bir rekabet hâlindeler sanırdım. Dünyayla aşık atma peşinde değillermiş ki, boyları ufak tefek, yaşları da epey genç. Kim uğraşabilir ki dünyanın kahır senaryosuyla? Gül de geç... Onlar yol bulamadıkları için, pusula sanırlarmış kalplerini. Hangi yöne dönseler doğruyu bulacaklarını sanırlarmış.
Saat: Unutamamaları bir geçiyor. Artık unutamamak yasak bize... Gözlerimize getirip buğulu camları, adına da 'Sevdiğimizin gözpınarı' demek yok. Yüreklerini de okşamak yok. Unutuldu bütün sözler, yeminler; unutulduk.
Saat: Mutluluğu çeyrek geçiyor. Bu saatten sonra yalnızlık dışarıda bir yerlerde tek başına ağlamaklı senaryolar yazar ancak.
Saat: Gözlerini de bir geçerdi bir zamanlar... O zamanların imsak vaktiyle yolunu şaşırdı gül yüzüm... Ötelere çevirdi, dünya döndü, sen bana dönmedin. Anlamak için sevmek gerekli mi? O hâlde hayatının sonuna kadar anlayamayacaksın, belli...
Saat: 01.22 Gece üşüdü, içeri girse iyi olacak. Yoksa sabah bir güzel geceyi haklayacak. Anlasanıza buram buram umut koktu her bir ocak... Kaderin yolunda giden ve yavaş seven o insanlık, sonunda turnayı gözünden vurdu. Amortisi bile çıkmazdı hani sevmenin? Külliyen Yalan! Altıyı tutturdu hayat, baştan sona kadar bundan sonra her daim ilkbahar ve etraf aşk kokacak.
Dilara AKSOY
-
Ufaklık Bakıyor Camdan
Tavanda asılı duran sen'in, yeryüzündeki ben'den sakladığı bir şeyler var. Tırnaklarımla kazıyorum bedenini, içinden ölü düşlerin hercai çırpınışları çıkıyor. Bedeninle örttüğün senli gecelerin, tuzlu acıları bedenimi yakıyor.
Koşar adımlarla ilerliyorsun can damarımdan, ezip geçiyorsun, buhar oluyorsun, çiziyorsun göz kapaklarımı Yokluğunda sensizliğin bunalımıyla tavlaya oturuyoruz, aksi şeytan galip gelince, ikisi birden beni yeniyorlar. Gelmişinin geçmişinin küfür dolu aldatmalarında, sana bolca sövmelerim var. Gelmişin de, geçmişin de, iz bırakıp içimden acılar çıkarışın da yerin dibine batıp, orada nefessiz kalsın!
Kayboluyorum ayak izlerinde. Ben sensiz de yürüyebilirdim. Namussuz kaldırımlar utansın şimdi.
Tavanda asılı duran sen'in gökyüzündeki ben'den sakladığı bir şeyler var. Varlığının cesetler caddesinde beni arayışının talihsizliğinin, bendeki sen'in birbirinden kaçmış iki deli olduğunu itiraf etmesi illegal
Soyun geleceğine! Belki orada öpüştüğün sevimsiz hadiselerin olur. Bir çocuğunuz olursa, adını düşler meyhanesi koy, orada içeriz karşılıklı, belki göbek de atarız. Ne dersin?
Ruhumdan çıkıp tavana yapışmışlığının sorulacak hesapları varmış. Dinliyorum. Kulağımda kulaklığım, elimde ipod Ama ben seni dinliyorum. Kulağım başka yerde olsa da dinleyebilirim seni. Sen lafları başka yerinden anladın da bir şey mi dedik sanki?
Git, dur o duvarda. Tek bir duygu üstünde Tek ayaküstünde durmamış çocukluğun, cezalardan nasibini almamış. Duyguların uslansın.
Tavanda asılı duran ben'in, gitmek için hazırlanan sen'e atılacak tekmeleri var. Gidene bir tekme de sen vur, yuvarlana yuvarlana gitsin.
Gitmek bile gitti, sen hâlâ burada mısın be sevimsiz?! Tutuştum, benden bir cacık olmazdı da, senden çok güzel turşu olurmuş. Evde değil, yüreğimde kaldın, turşunu kurdum. Tüm yalnızlar camiasına hayırlı uğurlu olsun.
Balkondan atlayan cahil cühela olan sen'in, ödenmemiş faturaları var. Çokça yalnızlık, ölümcül sensizlik, derbeder bir aşk Borcunu ödeyip de gitseydin, bunu da mı beceremedin be zalim?
Aynanın karşısında parmak ucumdayım. Balerin düşlerimi yarıştırıyorum namert ölümcül sensizlikle
Birazdan ben de atlayacağım düşlerimden. Gülüşlerime yer açılsın. Namuslu bir aşkın sebepsiz oyunundayım.
Duvara çıkmış sen'in, kahraman olmak için büyük uğraşları var. Aşk lâzımdı bize, aşk!
Sevmedikten sonra ucuz aşk romanlarından kalma kahramanlık hikâyelerinin de yer aldığı sefil mutlulukların ne önemi var?
Seçiyorum. Gitmek mi gelsin, kalmak mı kalsın? Seçiyorum. Yana yana, döne döne seçiyorum.
Atladım düşlerimden, buna kaza deme. Kaderin cilvesi hiç değil, manyak bir âşığın yazdığı son olarak adlandır. Sen akıllı sevdin de, ben yok mu dedim?
Ufaklık bakıyor camdan, bu ne yağmur, bu ne yaş, bu ne telâş Ufaklık bakıyor camdan, büyümüş de aşk mı olmuş? Haydi oradan!
Dilara AKSOY