19. Yüzyılda Opera
Son güncelleme:
-
operanın tarihçesi - fransada yazılan operalar - grand opera - romantik dönem operalarıRomantik dönemin en önemli özelliklerinden biri, her ülkenin kendine özgü bir müzik anlayışı geliştirmesi, böylece kendi ulusunun renklerini taşıyan bestelere yol açılmasıdır. Çağ başında Fransa'da yazılan operalar, aslında Fransa'ya İtalya'dan göç eden bestecilerin tekelindedir. Bir de Almanya'dan göç eden Meyerbeer gibi bir bestecinin öncülüğü gözlenmektedir. Ancak Paris'e yerleşen bu besteciler, kendi teknik birikimlerini getirdikleri gibi, o sıralarda Fransa'nın içinde bulunduğu genel havaya uygun, Fransız ulusunu yücelten görkemli duygular içinde besteler yapmaktadırlar.
Aynı yıllarda İtalya'da ve Almanya'daki opera çalışmaları da, hem ülkelerinin kimliği ile özdeş, hem de Romantik opera dağarcığının başyapıtları sayılan yapıtlarla sonuçlanır. Fransa'da Meyerbeer, Berlioz, Boieldieu, Offenbach ve Bizet gibi bestecilerle ünlenen sahne sanatları, İtalya'da Rossini, Donizetti, Bellini ve Verdi ile doruğa tırmanır. Almanya'da ise Richard Wagner'in müzikli dramları başlı başına bir çığır açar.
GRAND OPERA
19. yüzyılın ilk yarısında operanın başkenti Paris'tir. Gluck'un etkisi, Fransız Devrimi'nin getirdiği değişimler ve Napolyon'un debdebeli sanat anlayışı, yeni bir opera türünün doğmasına yol açar. Kalabalık sahneler, tarihsel ve mitolojik kahramanlık konuları, bale, dans, geniş koro, zengin dekor ve alabildiğine görkemli bir müzik.Bütün bu etmenler birleşince Grand Opera adını alan tür doğar.
Eğitimsiz, hazırlıksız bir dinleyici kitlesine seslenen, içindeki zengin öğelerle izleyiciyi coşturan, oyalayan ve eğlendiren bir türdür bu. Bir önemli özelliği de her sözün müzikleşmiş olmasıdır. Sahnede müziksiz söyleşiler yer almaz. Tüm diyaloglar reçitatif halindedir. Bu akımın öncüleri, opera metin yazarı (libretist) Eugene Scribe (1791-1861), besteci Giacomo Meyerbeer ve Paris Operası'nın müdürü Louis Veron (1798-1867)'dur.
alıntı