Beni kimler anlar
Yıllar yılı hiç bitmez ki özlemim
Ellerim ellerini arar
Öyle hasretim ki sana bilemezsin
Resimlerini kaybettim
Önce umutsuzluğun birer birer
Ateşin rengi kırmızı güle
Düştüğü an başladı imtihanım
Masumca çıktı karşıma bakışların
Sonra gülüşün
Eğer bulmazsa bir an gözlerim gözlerini
Ve sesindeki inceliği ruhum tatmasa bir an
Tıpkı bir duman gibi gözlerim kararır
Geceyi matem hissi sarar
Ağlardım
Teselli olur da bütün şarkılar
Fakat adını unutturmaz olurdu
Kahrım
İnlerdi dağ gibi bir şehrin
Karanlık sokaklarında
Yapayalnız çığlıklarım
Nasıl bu beden bu yükü taşır
Sen bile şaşırırdın
Ben bile şaşırırım bir cesed gibi
Allah biliyor
Bütün efkârı zamanla öğrendiğini insanın
Katilim sendin
Sen farkında değildin
Seninle var olduğumun
Şimdi feryadımı duy isterdim
Yaşanan her ne varsa hatırla
isterdim
Elim değmez kıyamazdım
Yanı başında kandırırdım kendimi
Ne fayda var dünyada şimdi
Ben seni kaybettikten sonra
Eğer mümkün olaydı kavuşmak
Bir ömür avunurdum mutlaka