ne bir aşka yelken acabıldım kendımı savunmasız bırakıp
ne kendımden öteye gidebildi sevinçlerim
kimi sevsem yalnızdım
hep bi kaçış vardı ruhumun derınınde bıyerde
bir sürgün adı hayatımın
içine aşkımı sığdıramadım bilemedim
kime anlatsam anlamsızım
içime attım
kimi sevsem yalnızdım
elimde valiz ruhumu sığdıramadıgım hayatlar arasında kaldım
nedense sonradan anlasıldım
kırıldım güvenimi bitirdiler
geldiler
sonra duygusuz dediler
en ağır yükü yükleyip giderken omuzlarıma
bir insan oldugumu unutmus gibiydiler
ve
kimi sevsem yalnızdım
bu yüzden kendimi sevdim bende
.... valizimi sevdim
serseriliğimi vazgecılmezlıgımı
populerıtemı sevdım ornegın
kıme gülsem yannda sandı
oysa ben bir silüetim artık
ve yalnızım