Asker ve Şiir
Son güncelleme:
-
asker mektubu - askerin mektubu - anı yazıları - asker mektubu örnekleri - mektup örnekleri
Asker ve Şiir
Gökhan ERTOSUN [HR][/HR]
Asker ve Şiir benim 2005 yılında yazdığım bir öyküydü. 12 Aralık 1993 günü Hakkari'deki Üzümlü Karakolunda şehit olan Zekeriya Gözyuman ve cebinden çıkan şiiri gördükten sonra kurgulamıştım. Bu öykü "Bir Askerin Mektubu" diye internete yayıldı. Burada beni rahatsız eden tek şey Öyküdeki mektupları insanların gerçekten şehit olan bir askerin mektupları zannetmesi oldu. Sanki 12 Aralık 1993 gecesi şehit olan o kahraman askerimizin yazdığı mektuplar gibi lanse edilmesi bu açıklamayı yapmam gerektiğini düşündürdü bana. Zekeriya Gözyuman'ın yazmış olduğu Komanda Olmak Onurumdur isimli şiir zaten milyon tane öyküye romana bedel.[HR][/HR]
Bazı geceler kabuslar görüyorum...
12 Aralık 1993 / 10:30
Uyuyamıyorum. Yatakta dönüp durdum saatlerce. Bu savaşı düşünüyorum. Daha sekiz ay önce İstanbul sokaklarında dolaşıyordum. Askerlik umurumda bile değildi. En fazla günde iki-üç kilometre koşacak birazda eğitim yapacaktım. Komutanlarda fırça yiyecek ve en sonunda şafak defterimde karalanacak gün kalmadığında hayatıma geri dönecektim. Bu gün ise bunlar çok uzak hayaller gibi. İnanması çok zor geliyor. Girdiğim onca çatışma... ve ölüm... Kemal... Başını kaldırmasaydı şimdi yan ranzada uyuyor olacaktı ve ona saçma sapan şakalar yapmaya devam edecektim. Kemal cansız yanıma düştüğünde sanki üzerime dağlar devrildi. Ben altlarında kaldım, ezildim Kımıldayamadım. Ona dokunamadım. Mevzide yanımda yatıyordu. O düşünce silah sesleri durdu, mermiler havada aslı kaldı sanki. Ağlayamadım. Ama o gün bıraktım o soysuzlara acımayı. O çatışmada sadece Kemal'i kaybettik. PKK'lılardan ise beşi ölmüştü. Cesetlerinin üzerine hücum yeleğimdeki tüm şarjörleri boşalmak isterdim. Belki yapabilirdim de. Kim bana bir şey diyebilirdi ki? Beni divanı harbe mi verirlerdi. Sadece bir sigara yakabildim. O gün, orada, o PKK'lıların cesetleri dibinde Kemal'e ağladım....
Savaş filmleri izlerdim. Şimdi bir filmin tam ortasındayım. Senaryo hakkında ise hiçbir bilgim yok. Sadece uyumak istiyorum. Yatakta kıvranmak değil. Huzurla uyumak.Yeşim.. Şu an kollarında uyumak için neler vermezdim. Eğer bunca ölümden sonra kolların bana huzur verebilirse sana bir kez daha aşık olurum. Belki de bir insanın hayatını sorgulaması için en uygun yerlerden biri savaş. Sadece bir duyguyu hissetmek için yaşadığımı anlıyorum şimdi. Bu, ne zafer kazanmanın verdiği haz nede her istediğini elde edebilmenin yaşattığı sonsuz güven duygusu. Ben sadece huzuru aradım. Huzur.. Dinginliğin, sadeliğin verdiği yumuşak renklerin hayatına yayılması. En sevdiğin şarkıyı dinlemekten hiç bıkmamak gibi. Belki bir mandolin çalmak, belki balık tutmak, fakat dışarıda her ne yaparsan yap; evine, tek sığınağına döndüğünde orada seni bekleyen bir sevdiğin olması. En şiddetli kavgadan sonra bile gözlerinin içinde buluşup ellerinle sevişebilmek... Huzur kendi sığınağınızda iki kişilik bir hayatı çocuklarınızla süsleyerek büyütmektir. İki kişilik sonsuz bir evren. Hayal edebildiğin kadar büyük ve sahip çıkabildiğin kadar güçlü.
Kaybedene kadar değerini bilemediğin, kaybedince de kendini yuvadan düşmüş bir yavru kuş gibi yalnız ve korumasız hissettiğin bu duygu bazen insana zarar verebiliyor. Bu verilen en büyük nimetin değerinin bilememekten doğan bir lanet. Huzurun insanı terk ederken bıraktığı kara bulutlar. Aşk acısı, sevgisizlik, yalnızlık, güvensizlik, tutunamamak... Adı hangi dilde her ne olursa olsun yaşattığı acı tarif edilemeyecek olan bir karabasan. Zamanla geçeceği yalanına kendini inandırmaya çalıştığın, nasırlaştığında nasıl yaktığını hissetmediğin fakat sıradan bir anı ile üzerine basıldığında tüm vücudunu saran bu acı sadece yüzleşmekle biraz dinebilir. Diner diyemiyorum çünkü bilmiyorum. Bu kelimeler o yüzleşmenin ta kendisi zaten. Sadece umut ediyorum. Bana huzur veren o aşkı ve kaybedişi unutmak istemeyen fakat unutmamanın iğneli beşiklerinde delik deşik olan ruhum bir nebze rahatlasın diye. Bu gün geriye dönüp baktığımda inanmakta zorlanıyorum. Sanki biraz sonra uyanacağım ve nasıl bir rüya gördüğüme şaşıracağım.
Aşkını, arkadaşını, ailesini her şeyini kaybetmiş bir askerim. Tek bulduğum şey savaş. Bu kadar kaybedişten sonra kendimi bulmaya çalışmak saçma geliyor. Hayatta kalın, diyor komutanlar. Ölmeyin. Sakın ölmeyin. Düşmanlar ise dışarıda bir yerdeler. Bize saldırmak için fırsat kolluyorlar. Gayri nizami savaşıyorlar. Vuruyor, bize kaybedilenler bırakıyor ve kaçıyorlar.
Bundan bir kaç ay önce Uzunsırt karakoluna saldırdılar. En büyük kayıp emniyet timinde oldu. Sekiz asker şehit düştü. Ama insanı çileden çıkartan koruculardan birinin anlattıklarıydı. 10-12 PKK'lı emniyet timindeki askerleri şehit ettikten sonra şehitlerin başında halay çekmişlerdi. İnsan böyle şeyler duyduktan sonra duyduğu öfke ve kin dayanılmaz oluyor. Ben askerliğim boyunca bizi yüreklendirmek ve savaşma şevkimizi arttırmak için sarf edilen bir çok söz duydum. Çoğu arkadaşım gibi bana da bu sözler saman alevi etkisi yaptı. Bir anlığına parladık.. Fakat Uzunsırt karakolu ve bunu gibi olaylar bize korkunç bir intikam duygusu bıraktı. İnsan intikamını aldığı zaman rahatlar. Oysa burada yaşanan her duygu insanın ruhuna bir çentik açıyor.
Uyumak istiyorum. Başaramayacağımı bilsem de uyumaya çalışmalıyım. Yarın biraz daha yazacağım ve belirli aralıklarla bu yazıları kendime postalayacağım. Yani uzun zaman sonra bunları ben okuyor olabilirim. İnsan, kendine ne der böyle bir durumda? Sıkma canını bak her şey geçti, evine dündün ve posta kutunda bu mektupları buldun, rahatla mı demeliyim? Bu yazıları okuyan ben, bilmeyecek mi orada, o dağlarda, kendine veya başkasına yazılar göndermeye hazırlanan başkaları olduğunu?
Bir şiir yazacağım. Sonra uyuyacağım.
Aynı Tarih 12 Aralık 1993 / 15:45
9 Aralık 1993 tarihinde iki Jandarma Özel Harekat Komando timi aldıkları emir üzerine çok gizli bir şekilde Üzümlü Karakoluna girdi. Amaçları dağa önce üç kere saldırıya uğrayan bu karakolda bulunan askerlerin güvenliğini daha fazla arttırmaktı. Bu iki tim gündüz karakolda istirahat edip gece karakolun altından Kuzey Irak'a girerek her gece başka bir yerde pusu kurmakla görevlendirildiler.Bu iki timin varlığından, asker dışında ne karakol yakınındaki Üzümlü köyünün nede korucuların haberi vardı.
Timler Üzümlü'deki üçüncü akşamında, 12 Aralık 2003 saat 21:00'de pusu kurmak için karakoldan hareket edip Kuzey Irak'a yürüyüş halindeyken, Üzümlü Karakolu'na saldırmak için yaklaşan PKK gurubu ile karşı karşıya geldiler. İlk darbeyi timler vurdu. Fakat silah seslerinin duyulmasından 15-20 dakika sonra, Üzümlü köyünden karakola saldırı başladı. Köyden gelen ateşler, her şeyin PKK'lılarca planlandığı gibi gittiğini sanıp, hem yaklaşmanın, hem sızmanın tamamlanıp da saldırının başladığını düşünen, köydeki korucu ve milisler tarafından açılmıştı. Bu karakola daha önceleri yapılmış olan saldırılar da bu şekilde olmuş, Kuzey Irak'tan 100-200 kişilik PKK gurubu gelmiş, köydekilerle de birleşince 200-220 militanlı PKK gurubu saldırıyormuş gibi kıymetlendirilmişti. 12 Aralık 1993 gecesi maskeleri düştü. Sabah köyde tek bir kişi bulunamadı. Hepsi kaçmıştı. Komanda timlerinden biri astsubay çavuş dördü komando eri beş şehit, doğrudan karakola yapılan atışlarda da bir asteğmen ve bir karakol eri şehit oldu. PKK gurubundan ise 24 terörist o gece, daha sonraki takip operasyonlarında ise 27'si öldürüldü. Bir daha Üzümlü Karakoluna saldırı olmadı.
Üzümlü'de 12 Aralık 1993 gecesi saat 21:30'da Kuzey Irak'a sızan iki komanda timinde bulunan ve çatışma sırasında şehit olan askerlerden birinin şahsi eşyaları arasında, kendisinin yazdığı şu şiir çıktı:
Olur ya bir çatışmada ölürsem
Arkamdan yas tutmayın
Bırakın, toprağımda rahat içinde yatayım
Bedenimden komandomu çıkarmayın
Onlar benim gururumdur
Botlarımı çıkarmayın
Onlar nice yollar aşacak
Şehit olursam sırat köprüsünden geçecek
Elimden tüfeğimi almayın
O benim namusumdur
Ölünce mezarıma sembol olacak
Yara'mın kanını silmeyin
Ahirette hesabı sorulacak
Göğsümden kör kuşunu çıkarmayın
O benim madalyam olacak
Bu şiir Hakkari'deki askeri tesislerin tamamına her şekilde görülebilecek yerlere, özel levhalar üzerine yazılmış,. Hakkari Dağ Komando Tugayı'nın giriş duvarına büyük, pirinç pano üzerine kabartma harflerle yazdırılarak takılmıştır
