"Hayat kiminin ağzında kıtlama şeker, kiminin ağzında kıtlama jilet. Sen hayatayenilmemek için ayaktasın... Ben, sen yenilme diye...Sen bana kanma yarım sevgilim, ben sana zaten kanıyorum" dedi yürürken. Sahile indi elinde bir kağıtla. Gemi yapacak sandım ilk önce. o tuttu bir şiir yazdı sessizce. Yaşadıklarına tahammül edemeyecek kadar yılgındı.Ondan öncesi yokmuş gibi sevmişti onu. Ama o gitmişti.
Ağlamıyordu. Yüzünde bir hüzün vardı sadece. Geriye doğru yaşıyordu biten her şeyi. Kiminin varlığı kemirir içimizi, kiminin yokluğu.Günlerinize yayıla yayıla büyüyen bir yoksulluk olur aşk. Bir suskuyu yazar çığlık.İçinde var olduğu yokluğu sahiplenemez de gider insan bazen... Sana düşeni senden almak için vardır hayat. Dikenleri kendinden başka herkese batan bir kirpi çaresizliği kalır size.
Eğildi kumlara ve "Kendini bitirecek bir kıyamete sahip olarak adınla kirlenmek değil de nedir ölüme yürümek? Tırnak gibi uzadıkça kestiğin bir parçan işte" diye yazdı. Gülümsedi son kez.Bir dalga sildi götürdü yazılanları. Kendini hırçın dalgalara bıraktı. Geride ölüme gidişi anlatan bir şiir kaldı.
[QUOTE=Ceylan]Deyme bana
Dokunma yaralarıma
Bırak kanasın.....
Aksın içindeki SEN zehri
Zamanla girdin kanıma.
Zehirledin tüm bedenimi..
Şimdi seni kusuyiorum...
bende bir damlan
Kalmasın istiyorum
Akan kanımla git!
Dökülen göz yaşımla git!
Bi daha geri dönmemek üzere git!
Sakın dönüp de bakma arkana
Görme senden sonra ne halde olduumu
GİT!!!
geldigin gibi de sessizce GİT!!!