Sen sevgiyle arana mesafeler koyarken
yüreğindeki umutsuz kanamaları bana bulaştırıp
Güzelliğinin arkasına gizliyordun
Yalnızlar rıhtımında rol alıyordun kendince
Kapamıştın tüm kapıları kendi dünyanda yaşıyordun
Ben ise pembe düşler kurmaktaydım seninle
Sen kimsesiz ve kimliksiz bir aşk besliyordun içinde
tüm hayal kırıklıklarını cebinde taşıyordun
Buzdan bir duvar örmüştün kendine karanlıklarda
Bocalıyordun kendi içindeki mevsimlik düşlerle
Ben ise hayallere sarınıp ısınıyordum seninle
Özlemle bakıyordum sizin sokağınızdaki pencereye
Büyüyüp devleştiriyordum büyük okyanuslar gibi
Sen ihanetleri affedemiyor kendinden bile kaçıyordun
Kendi içinde dallanıp budaklandırıyordun acıları