Çekip gittiğin o evde oturuyorum…

Son güncelleme: 22.08.2012 07:25

gul bakislim

Ben artık Esyalarını alıp da
Çekip gittiğin o evde oturuyorum
Kendi odam yaptım senin odanı
Duvardaki cerceveyi unutmussun
Ve çiçekleri sulamayı
Biliyorum Delilik bu yaptığım
Gecelerce konuk olduğum evin sahibi
Ve yokluğunun bekçisi olmak
Akıl karı değil..

Şimdi soğuk duvarlarla dertlesiyorum
Seninle sevistiğim, Teras katının kapısını kilitledim! Girmiyorum
Sen,
İki sokak öteye tasınmıssın..

Ve

Çok sey unutmussun giderken.
Beraber okuduğumuz kitabı
Bir köşeye atmışsın
Sayfalar dağılmıs ayak izlerine..
Ve nazar değmis
Geçen kış Camın buğusuna çizdiğim gözlerine

Mutfağın yanık perdesi öylece duruyor
Zaten o günden sonra
Hiç denemedim yemek yapmayı
Sabahları bildiğin gibi Kahvaltıdan önce sigaraya gidiyor elim.
Lanet olsun Ciğerlerim karardı
Sen hala dönmüyorsun sevgilim
Biliyor musun
Ben yine yokluğuna içiyorum
Ama artık,
Ortacgil çalmıyor bu evde.
Türkülerin sesi iyice kısıldı
Asıl sen gidince öldü Mahsun-i Şerif

Ve Pir Sultan, daha dün asıldıGeceleri uyuyamıyorum Yokluğunu avutmak zor Pencereyi açıp, Şarkını dinletiyorum bu şehre Hissediyorum, Ruhun bana göç ediyor Ama ne yaparsam yapayım Sensizlik bu evden gitmiyor. Ne olur sanki Bir gece de sen bana konuk olsan? Kadehi kaldırsak ay ışığına Yudumlasak ayrılığı Ve bitse Bitse bu ayrılık denen yalan.

Farkında mısın bilmem
Eylül geldi ama Sararmadı sonbahar.
Oysa böyle miydi geçen güz
Nerede şimdi Altında güzelce ıslandığımız yağmurlar Merak etme, Saksıdaki çiçeklerini suluyorum
Fakat, Yokluğun yeşeriyor durmadan
Sevgilim ya sen
bana dön
Ya da ben
Can verip çıkayım bu odadan.

Olur da Özünü özlersen bir gün Bulamazsan bunca yıl büyülttüğün kendini Yani kayıpsan, Firardaysan benim gibi Çekinme zile basmaktan
Korkma
At adımını
Ve gir içeri!
Sevgilim,
Bu ev kokunla Hasretinle
Ve yokluğunla döşendi..