Sen şimdi ruhumun derinliklerindesin...
Seni oraya hapsetmemi..
Bizi biz yapmayı sen engelledin...
Şimdi artık bizden sadece ayrı iki kelime var...
SEN ve BEN...
Birbirimizden bağımsız iki kelime....
Sahi neden gitmiştin ki...?
Bunun cevabını ne SEN verebiliyorsun nede yüreğin...!
İhanetinle yüreğimi ilk kez tanıştıran sen değil miydin?
Geceler boyu beni ağlatan....
Günlerce kalbimi...ruhumu...öldüren sen değil miydin..?
Peki neden yıllar sonra çıktın karşıma...
Neden tekrardan kalbimin acılarını gün yüzüne çıkardın....
Sevemedi benim gibi seni değil mi?
Yüreğinin dilinden...suskun bakışlarından...kalbini...
Anlayamadı değil mi?
Gelen gideni aratır demiştim sana giderken Yaşlı gözlerle...
belkide yalvarırdım ihanetin olmasaydı...
Gitme...Bizi bitirme...
Onca yaşanan anıların...acıların üstüne...
Kapanmayan yaralarla bırakma derdim...
Şimdi ise çıkmışsın karşıma...
son defa görmek istermişsin gözlerimi...
Unutma sevdiğim görmek istediğin...
Sevginle parlıyan gözler YOK karşında...
Ne anlamı var ki gözlerimin... yüreğimin...
Senin için....?
Sana son sözüm RUHSUZUM...
Belki de bu gece senli anılarım ölümü gerçekleşti...
Ve ben onları gömdüm...
artık BİZ yok
SEN ve BEN var...
Biz gibi birbirinden bağımsız....
Sana son sözüm RUHSUZUM...
Belki de bu gece senli anılarım ölümü gerçekleşti...
Ve ben onları gömdüm...
artık BİZ yok
SEN ve BEN var...
Biz gibi birbirinden bağımsız....
Sen şimdi ruhumun derinliklerindesin...
Seni oraya hapsetmemi..
Bizi biz yapmayı sen engelledin...
Şimdi artık bizden sadece ayrı iki kelime var...
SEN ve BEN...