Yalnız Bir Kadın
Son güncelleme:
-
Telman Bayramov hikayeleri - Yalnız Bir Kadın hikayesi
Ondan başka kimse evin kapısını açmazdı. Evin içi her zaman yarı karanlık ve sıkıcı olurdu. Evin hanımı, hastalanmadan önce pencerenin yanındaki koltuktan, saatlerce sokağı seyrederdi. Yoldan kimse geçmese de gözlerini oradan ayırmazdı. Susmayı, televizyon izlemeye ve ya onunla sohbet etmeye tercih ederdi. Bir şeyler hakkında bilgi edinme isteği karakterinde yoktu ama merakı onu zorluyordu. Evde temizlik yaparken Hanım’ı göz ucuyla yoklar, neden üzgün olması hakkında bir şeyler söyleyeceğini beklerdi ama yanılırdı. Onun ihtiyacı olanı temin edip rahat etmesi için üzerine düşeni yapıyordu.
Çalışma saati bitince, her zamanki gibi Hanım onu yavaşça çağırıp ücretini öderdi. Günü gününe öderdi, asla geciktirmezdi ve ödememek için her hangi bir bahane de uydurmazdı. Hatta son dönemlerde Hanım ile vedalaştıktan sonra bankaya gidip söylediği miktarda para çekerdi. Ücretinin artacağını ümit etse de günler geçtikçe yanıldığını anlıyordu.
Altmış yaşına yaklaşan Hanım, yalnız yaşıyordu. Gideni geleni yoktu. O ilginç şekli ile dikkat çeken telefonun, ne çaldığını duymuştu ne de Hanım’ın telefonda birileri ile konuştuğunu görmüştü. Mektup da gelmezdi. Siyah bir televizyon vardı ama belki de hiç açılmazı, üzeri örtülmüştü. O evi temizlerken Hanım gözlerini kapatırdı ve elektrikli süpürgenin sesine katlanır gibi yapardı. İşini bitirip uyumak için yatağına giden Hanım’a yaklaştığında o’nun sesini duyup korkardı.
Gözleri ile yastığını işaret ederdi ve o da ücretini yastığın altından alıp çıkardı. Yeni işe başladığında maaşını aylık olarak alıyordu, Hanım işini beğenince haftalığa çevirdi. Sonra onun maddi durumundan haberdar olunca günlük ödemeye başladı. Hanım’ın onun hakkında her şeyi bildiğini anlardı, ama o dört sene boyunca Hanım hakkında hiçbir şeyi doğru düzgün öğrenememişti. Aslında çok da meraklı değildi ve öğrenmeye de çalışmamıştı.
Yıllarca evden dışarı çıkmayan ve kasabanın bir kenarında yaşayan yalnız bir kadını kim ne yapsın ki. Onu unutmuşlardı bile. Gideni geleni olmadığı için onun hakkında konuşan kimse de olmazdı. O kendisi de konuşmayı pek sevmediği için, çileli hayatını yaşıyor, bir gün sorunların biteceği günü hasretle bekliyordu. Zemin kat olan, soğuk kış aylarında beton duvarı nemlenen bir odalı küçük bir evde yaşıyordu. Hanım’ın evinde çalışmaya başladığı günden sonra yarının bundan daha iyi olacağını ümit ediyordu. Hanım’ın tavırları bu ümidi gün geçtikçe arttırıyordu. Ev işlerinin yanında siparişleri de oluyordu, hepsinin de ücreti ödeniyordu.
Ama içine kapanık olması iş dışında başka bir şeyde konuşulmasını engelliyordu.
Son günlerde ağrıları iyice artmıştı. İlaçların da faydası yoktu. Hanım sadece sızlayıp derinden nefes alırdı. O da üzgündü. Bir kere yanında kalmasını isteyip istemediğini sorsa da, Hanım gözlerini açmadan kafası ile hayır cevabı verdi böyle olunca da iyice üzüldü.
Evde tek bir fotoğraf vardı, o da Hanım’ın elinden hiç düşmezdi. Hanım’ın o fotoğrafa sık sık baktığını gözünün ucu ile takip ederdi. Hasta olmadan önce, keyfinin yerinde olduğu bir günde, ona ailesinden bir iki kelime bahsetmişti.
Anne ve babamın ölümünden sonra dört kardeşime de ben baktım. Çalışıp onların ihtiyaçlarını karşılıyordum. Okul masraflarını da karşılamak zorundaydım. Çalışmaktan evde pek bulunmazdım. Bir gün benden küçük kız kardeşimin hamile olduğunu öğrendim. Sorduğumda da ağladı. Ben evde yokken evli olan komşumuz kardeşimi kandırmıştı. Kardeşim daha yirmi yaşındaydı. Adamın onunla evleneceğini düşünüyordu. Ben de bir gün sinirlenip bıçağı aldım ve onu aldatan adamı kanına buladım. Aile namusu, kadının bakireliği benim için yaşamdan bile değerli idi. Kardeşlerim küçük olduğu için bu lekeyi kendim temizledim. Yirmi sene de yattım. Hapisten çıktıktan sonra da beş sene orada kaldım, yine de aynı yerde, altın madeninde çalıştım. Geri dönmeme izin vermiyorlardı. Bendeki iş deneyimi oradakilerin işine yarıyordu, ama ısrar ettim, ısrarımı görünce kabul ettiler. Beş yıl önce buraya geldim. Hapishanede duydum ki kardeşim çocuğu doğuramamış. Doğumda kendisi de bebek de ölmüş.
Zaten hapisteyken kimse beni ne sormaya geldi ne de çıkarken almaya. Ben de onların yanına dönmedim. Kardeşimin mezarını da ziyarete gitmedim. Yaptıklarım için pişman değilim, ama böyle olsun da istemiyordum işte. Yapacak bir şey yok. Oldubitti… Neyse…
O günden, o kanları donduran olayı anlattığı günden beri üç sene geçmiş, ama Hanım bir daha o konuyu hiç açmadı. Hanım daha da içine kapandı ve ondan da uzaklaştı. Yabancılaştı. Sanki o acı kaderinden konuşan kişi o değildi…
Elini yastığın altına sokup parayı almak isteyince şaşırdı. Soğuk bir şey hissetti. Donup kaldı. Hanım da hiçbir şey söylemiyordu. Yastığın altına bakınca, parayı görmedi. Bir şey söylemeden oradan gitmek isteyince, Hanım’ın sesi onu durdurdu.
Geri dön ve al.
Orada para yok ki.
Kendi sesi kendine yabancı geldi. Sanki odada tanımadığı biri vardı. Çöken sessizlikten hem kadın hem de Hanım huzursuz oldu.
Kendisi de bu duruma şaşırdı. Yastığın altına para koymadığı halde neden al diyordu ve ayrıca o hissettiği soğuk şeyin ne olduğunu merak ediyordu. Belki de bundan sonra onun ücretini para değil de başka bir şeyle mi ödemek istiyordu?
Haftada sadece iki kere Hanım’ın evine gittiği için beklemekten başka çaresi yoktu. Neler çektiğini kendisinden başka kimse bilmiyordu. Kapıyı kendisinde olan anahtarla açtı. İçerisi her zamanki gibi karanlık ve sessizdi. Havalar soğuyunca güneş erken batıyordu. Hanım gözlerini yummuştu. Sessizce yaklaştı.
İyi akşamlar.Deyip ve sustu. Hanım alışılmışın dışında dönüp cevap vermedi. Sakin bir şekilde nefes alıyordu. Biraz durakladı. Sonra işini yapmak için dönüp çıkmak isterken hırıltılı sesi duyunca dönüp geriye baktı:
Gerek yok… Ses her zamanki gibi yumuşak ve soğuktu. Biraz da korku vardı. Sanki kalbi yerinden çıkacaktı. Yoksa işten mi çıkaracaktı. Ekmek teknesiydi burası. Nerede çalışacaktı. Gözyaşları boğazında düğümlendi. Ağzını açıp konuşmaya hali yoktu.
O gün şuraya bıraktığım şeyi almadın… Nefes alamıyordu. Adım atmaya takati yoktu. Benim buraya kadar… Suskunluğunu bozup konuşmaya cesaret edemedi. O senin… Nefesi yetmedi söylemeye. Benden sonra da buralar da kalma…
Hanım’ın sanki bu gün dili açılmıştı. Sanki karakterindeki soğukluk ve korku yok olmuştu. Karşısında dört sene gördüğü kişi değildi. Yine de konuşmaya cesaret edemedi. O soğuk sesi tekrar duyacak diye çekiniyordu. Onun bu huzursuzluğunu anlamış oldu ki bu sefer kendisi elini yastığın altında soktu. Karanlıkta loş bir ışığın altında parlayan büyük taşlı yüzük gözlerini kamaştırdı. Şok olmuştu, konuşamıyordu. Ama benden şüphelenirler, çaldım zan ederler…
Çekindi, ağır bir laf duyacağından korktu. Bir ricam var… Gözleri sanki yerinden çıktı. Hanım’ın ondan ne isteği olabilirdi ki, düşünemiyordu. Her zaman kısa ve soğuk sözler söylemişti. İnsan öldüğünde, ruhu onu terk eder… Bu akşam Hanım sanki onu şaşırtmaya kararlıydı. Ölüm hakkında konuşmak istemezdi. Bu hoşuna gitmezdi. Ama Hanım konuşuyorsa onu sonuna kadar dinlemeye mecburdu. Cansız bedenini de toprağa gömerler… Hanım’ın sesi kulağını çınlatıyordu. Ağır hasta ve ölüm döşeğinde olduğunu biliyordu, ama bu kadar erken ölüme teslim olacağını hiç aklına getirmezdi. Ben herkes gibi ölmek istemiyorum. Tüyleri diken diken oldu.
Şimdi de o nefes darlığı yaşıyordu. Bu evden, bu kadından uzaklaşmak istiyordu, ama göz kamaştıran yüzük bu kadar yakınken bırakmak istemiyordu. Kalbi yerinden çıkıyordu. Yüzüğe sahip olmak için ne derse yapacaktı. Hayatını değiştirme fırsatı bu kadar yakınken ondan kaçamazdı. Yaşı otuzu geçse de hala evlenmemişti. Çok güzel olmasa da onu görüp de baştan aşağı gözleri ile süzen erkeklerin sayısı az değildi. “ neden evlenmiyorsun” sorusuna her zamanki gibi, beğeneceğim birisi karşıma çıkmıyor diyordu. Her tür teklifin karşısında namuslu yaşamayı tercih etmişti. Gelinlik giymeden evlenmeyi, aile kurmayı düşünemiyordu. Yalnız maddi – imkânsızlıklar onu sıkıyordu ve hayatını olumsuz bir şekilde perdeliyordu.
Ben herkes gibi gömülmek istemiyorum…
Nefes aldı. Toprağa… Ayakları titriyordu. Hanım onu hiçbir zaman oturmaya çağırmamıştı. Defalarca darılmıştı ona. İnsan yerine koyulmamanın sebeplerini düşünüyordu. Sıkıntılarını Hanım da biliyordu, ama sözde bile dile getirmese de kalben de mi bunu düşünemiyordu. Aklı karıştı. “ insan toprağa başka nasıl gömüle bilirdi ki?”… Çünkü herkes gibi yaşamadım ben.. Bu yüzüğü bu yüzden sana veriyorum… Sanki içine doğuyordu. Önceler de Hanım böyle olurdu. O ne düşünse Hanım söylerdi. O da hayret ederdi. “insan ın içini nasıl okuyor, bunları nasıl biliyor”… Halimi görüyorsun. Bilincim bir gidip bir geliyor. Cesedimi toprağa kimin sürükleyip gömeceğini bilmiyorum. Bakire vücuduma kimse dokunsun istemiyorum. Çok düşündüm. Ben toprağa canlı canlı gömülmek istiyorum. Ruhum ile beraber. Mezarımda ruhumda bedenimle aynı yerde olsun istiyorum. Nasıl ki ruhum beni bu dünyada esir tuttu ben de öldükten sonra onu mezarımda esir etmek istiyorum. Sonra fısıldadı
Bu benim son dile ğim… Sanki yer ayağının altından kaydı, kafasından kaynar sular döküldü. “ bu bir cinayettir, insan öldürmektir” … Dudakları titriyordu. Dediğimi yap, yüzük senin olsun. Helal ederim…Bu ssözden önceki samimiyet yok oldu. Alıştığı ses tonu ile konuşuyordu Hanımı. Vakti gelince sana haber vereceğim. Sonra kendi kendine konuşur gibi ekledi:
- Adamı vurdum, cezamı da özgürlüğümü yitirerek verdim. Kardeşim beni günaha soktu. Bana sen kardeşinin mutluluğuna kıydın diyordu. Adamın karısı yatalaktı. Benim şimdiki durumum gibi onun da günleri sayılı idi. Ben o kadının ölüm yatağındayken bir darbe de bizden alsın istemedim. Kocasının ölüm haberini duymak, terk edilmekten daha iyiydi. Bunun için adamı öldürdüm. Kardeşim de beni affetmedi. Mutluluğu onun elinden aldığımı düşünüyordu….
Düşünüyorum da bu ceza bir insanın canını alma karşısında çok az kalıyor. Yaşam boyunca bedenimin temiz kaldığı gibi, toprağa gömüldükten sonra da cesedim bakire kalsın. Yüzünde hayret ve şaşkınlık vardı hala. Böyle bir şeyle ilk defa karşılaşıyordu. Bu kadın normal bir insanın aklına sığmayan şeyler söylüyordu. Hiç konuşmayan ve yıllarca sertliği yüzünden eksik olmayan Hanım, şimdi ona neler söylüyordu, ondan neler istiyordu. “bir insan nasıl daha nefes alırken toprağa gömülür ki?”
Kanepede gözlerini kapatan kadın, defalarca arzu etmişti, keşke kardeşi de bu hizmetçi gibi olsaydı. Nefsine ve hırsına sahip çıka bilseydi. Namusunu en zor şartlarda yaşasa da koruya bilseydi. O zaman ne onun eli kardeşkanına bulanırdı, ne de kardeşinin hayatı sapıklara kurban olurdu. Onun yanında çalıştığı bu yıllarda sadeliğini beğenmişti. Bir de kalbinin temizliğini ve iyi niyetliliğini, samimiyetini ve en önemlisi namuslu olmasını ve onun gibi bu yaşa kadar bakire kalmasını takdir ediyordu. Sözlerinin farkına varmadığını his edip sıkılır gibi oldu, gözlerini yumup önceki sertlikle söylendi. Ağrılarım artmış, bilincim yerindeyken dayanamıyorum. Ağrı kesici ilaçlar ile ayakta duruyorum. Yastığımın yanında onları görürsen bil ki dileğimi gerçekleştirme zamanı gelmiştir. O zaman sen de cesur ol. Yüzüğü parmağımdan çıkarıp alırsın, hayatını kurtarırsın. Bu garip konuşmadan sonra Hanım’ın evine geldiğinde iş yapmak istemiyordu. Evde uykulu gibi geziyordu sanki. Önceki gibi canla başla evi toparlayamıyordu. Kapıyı açıp yatakta uyuyan Hanım’a bakıyor, nefesini dinliyordu. Gözleri ile kadının parmağındaki yüzüğü arardı. Bazen kadın sağ kolunu battaniyenin altına sokardı. O gece gözüne uyku girmezdi. Sabaha kadar yerinde kıvranırdı. Bazen de yüzüğü görünce garip hislere kapılırdı. Onu almak için günleri sayıyordu sanki.
Canlı bir insan nasıl gömülür diye düşünüyordu ama mecburdu. Hayatını değişmek için bunu yapmalıydı cinayet olsa bile. Belki de hayatında karşısına çıkmış tek fırsattı. Şimdi anlıyordu neden Hanım onu beğenmiş. Hanım, bir iki gün bu evde çalıştırıp önce denemişti birkaç kişiyi sonra da “ evli misin?” sorusuna hayır cevabı verince onu seçmişti. “bakire misin?” sorusuna da evet cevabı alınca yüzündeki sertlik kısmen yok olmuştu ve Hanım onu evine almıştı. Demek ki Hanım’a temizlikçiden öte onun bu korkunç dileğini yapabilecek biri de lazımmış ve bu iş için onu seçmişti… Bir ay sonra Hanım bilincini kaybetti. Onun eve gelişini anlamadı. Gözleri kapalıydı. İki gün yanında kaldı. Gece gündüz başından ayrılmadı. Onun can çekişmesini gözyaşları ile izledi. Onun son dileğini yerine getirmeye cesaret edemiyordu. Bu insanlığa ve dinine, inancına ters bir dilekti, ama Hanım böyle istemişti. Hasretinde olduğu ve helâlığını aldığı yüzük parmağında parlıyordu, yaşananları ve hatta geçmişi geçici olarak ona unutturuyordu.
Bir zamanlar duymuştu, eğer ölmek üzere olan birisinin dileğini yerine getirmez isen, o insan sonsuza kadar acı çekermiş, gözleri yolda kalırmış, ruhu sonradan huzursuz olurmuş. Ayrıca insanın peşini bırakmazmış. Hayatı boyunca onu rahatsız edermiş… Yapacağı amelin günahının tüm kalbi ile yüce yaratandan bağışlanmasını dileyerek, bin bir eziyet ile hayatında hiç yapmadığı bir işi nefesi kesilerek, ürperti ve korku içinde, hem Hanım’ın dileğinin gerçekleşmesi hem de yüzük için yaptı… Hanım’ın garip dileğini gerçekleştirdi…
… ve üç gün sonra mezarlığa geldi. Üzeri sertleşmiş toprağa bakarak düşündü, acaba Hanım nasıl öldü, ruhu toprağın altından çıkabildi mi? Yoksa onun da istediği gibi sonsuza kadar onunla beraber toprağın altında esir mi kalacak. … Sonra da parmağındaki renk renk parlayan iri taşlı yüzüğe hüzünle baktı. “ “dünya malı için insan neler yapıyor. Her tür cinayete hazır” düşünceleri ile oradan uzaklaştı. Biliyordu ki bu pahalı yüzük olmasaydı o hiçbir zaman Hanım’ın bu dileğini gerçekleştirmezdi.
Telman Bayramov