Bıraktığın yaştayım ...
Dört bir yana savrulmuş
Kanamaktayım ...
Yaşamın ölümü öptüğü yerden
Sessizce bakmaktayım...
Ben hiç büyümedim anne
Yine en kücük beben gibi ağlamaktayım...
Hala gökyüzüne kaçan uçurtmanın ardından
Yaralı dizlerim koşmaktayım
Uçsuz bucaksız çorak kırlarda
Ardıma bakmadan
Koşmaktayım...
Çok uzaklardayım...
Saçlarıma hüzün değmiş
Hiçbir sızı unutturmuyor yalnızlığı
Gözyaşlarım söndürmüyor hasretini
Saçların güz bahçe
Deniz kokuyor tüm senli rüyalarım
Sen ki vuslata gömülü
Karanlığın gölgesi
Yükselir bağışlanmayan canımda
Duvarlar anne
Duvarlar dert ortağım
Yükseliyor yükseldikçe..
/Ah Annem şiirler d/üşüyor içime
Kar tanesi kadar soğuk
Bir o kadar narin yüreğime
Bilinmez diyarların
Bilinmez yollarından
Şahadeti vuruyor artık zaman
Yapayalnızım annem
Eriyorum usul usul ardından
Her şeye yabancılaştım
Soğuk duvarlardan geceye
Yaslanıp ağlamamsın sessizce
Bilemezsin annem bitmeyen
Hasretimsin
Dağ başlarına doğru y/aktığım türkülerde...
Anlatamam bilsen annem bilsen seni nasıl özledim/anlatamam
Ellerin çekildi usulca omzumdan
Artık bir ıssızlık boyu ömrüm bir dirhem
Kan akıyor
Gurbet kuşunun kanadından
Ay gibi parlardı gözlerin/ umutsuzluğun karanlığından
Kokundan tanırdım ben seni
Bir başka mevsimdi kucağın
Sesine fesleğen yüklenmişliğinden bilirdim ayak sesini