Gün gelecek bahar gelecek derdi baba…
Anlamazdı çocuk …
Her yıl gelen bir şeydi bahar…
Sonra biraz büyüdü çocuk…
Ve anladı…
Umuttu babasını bu denli ayakta tutan…
Çekilen çileler elbet baharı getirirdi…
Hiç bir şeyi olmasa da umudu yeterdi…
Hoş köşe başındaki boyacı amcadan zengindi de…
Umudu vardı çünkü…
Üzerinde kir pas kararmış gelirdi eve…
Yüreği berraktı bu koca adamın…
İyilik edene eyvallahı vardı dilinden dökülen…
Kötülük edene ise iki eyvallah düşerdi…
Öyle bol gönüllüydü babası…
Ondan öğreniyordu çocuk çilenin nasıl çekildiğini…
Babasından farklı olmayı aklına dahi getirmezdi…
Büyüyünce ne olacaksın sorusuna gururla cevap verirdi: baba…
Kısacık ömründe yediği en güzel tatlı;
Babasının Pazar sonraları arta kalanlardan topladığı çürük meyvelerdi…
Arkadaşlarının yediklerine benzemezdi belki bu meyveler…
Ama babasının elinin değdiğini büyük bir iştahla yerdi…
Sonra biraz daha büyüdü çocuk…
Artık yüzünde çizgiler belirmişti,
Gözleri gözlerine değdiğinde yaş dolardı umudu tükenmeyen babasının…
Zamanın zorla aktığı gibi akardı gözyaşları çocuğun karşısında…
Umutsuz sanmasın isterdi babası,
Ağlayamazdı…
Biricik oğluna bırakabileceği tek miras umuttu çünkü…
Çocuk uykudayken,
Babasının tüm umutlarının tükendiği an…
Uyandı çocuk…
Tükenmiş umut adamını gördü ve ağladı…
Ağladı ve anladı çocuk…
Tek varlığı umudu da alıp yalın ayak çıktı hayat yoluna…
Yalnız ve umutluydu artık…