Bir Hayat Yaşadım Ben
Son güncelleme:
-
güven ile ilgili yazılar - güven duymak - güven vermek - ihanet etmek - hayatın içinden
Bilmem kaçıncı ayın bilmem kaçıncı gününün bilmem kaçıncı gecesi bu… Zaman, takvim, mesafe, rakalamlar umurumda bile değil bu gece… Penceremden dışarı bakıyorum sadece, büyüdüğüm evin o yabancı manzarasına… Ne tuhaf hiç o bahçede oyun oynamadım ben, hiç koşuşturmadım, hiç çok derin kahkahalar atmadım; camın bu tarafında durmayı seçtim hep, dışarıya uzak tarafında… Korunmuş bir hayatı yaşamayı ben seçtim, insanlardan ve nesnelerden uzak bir hayat… Güzeldi, çok güzeldi…
Bu pencerenin önünde çok kitap okudum ben, boyumdan büyük o kitaplarla ilk burada tanışmamış mıyım zaten? İlk film, ilk aşk, ilk yanlış, ilk hata; hepsi ama istisnasız hepsi bu pencerenin gözleri önündeydi, ne tuhaf en büyük sırdaşım canlı bile olmayan bir pencere… O büyü hiç bozulmayacak, bu odanın dışında bu penceren uzak bir hayat daha yok sanıyordum ben… Varmış… Bir gün pencerenin diğer tarafına geçmek, hayatla tanışmak zorunda kalacakmışım ben…
Başka başka hayatlar tanıdım hep, başka başka insanlar ve hepsini de çok sevdim… Her insan yeni bir hikaye, saçlarını okşuyorsun ve hikayeyi alıyorsun… Ben hikayemi hiç vermedim… Saçlarıma uzanan eller bana anlatacak gücü vermedi belki de kim bilir? Beklediğim neydi hayattan, beklediğim neydi insanlardan? Ben bekliyordum beklemesine, ama o insanlar benim beklentilerimi karşılayabilecek güce sahip miydiler? Sorgulamadım senelerce, her insan kadar bencilim işte…
Gözlerimi kapadım sonra… Güvenmek istedim ilk defa, hayatımın yükünü paylaşmak istedim… Hayatımın yükünü tam sırtımdan çıkarıp açmış birinin önüne seriyordum ki yanıldım… İnsan neymiş ne değilmiş belki o gün anladım… Sırtımda taşıdığım yükten daha kötü bir şey vardı şimdi, büyük çok büyük bir bıçağın yarası… İhanet… Ömür boyu taşıyacaktım ben bu yükü biliyordum, senelerce kafamda “Acaba”larla yaşayacaktım, ki öyle de oldu… Daha çocukluktan gençliğe adım atacağım o günlerde aldığım bıçak yarası senelerce sırtımda durdu, hiç inanmadım hiç güvenmedim ve hiç sevmedim… “Soğuksun” diyenler oldu, ısındığım an bıçağın sırtımda ilerlediğini bilmeden; “Güven vermiyorsun” diyenler oldu, sahip olduğum güvenin 2 dakika için harcanıp gittiğini ve yerine bir daha asla gelmeyeceğini bilmeden; “Böyle yaşanmaz” diyenler oldu, seneleri nasıl devirdiğimi hesap etmeden… İşin aslı buydu; ben “mış gibi” yapıyordum sadece; yaşıyormuş gibi, ölmüyormuş gibi, gülüyormuş gibi, her şey yolundaymış gibi… Benim şikayet etme şansım yoktu; kimse hiçbir şey yapmamıştı çünkü, sorsan herkes haklı, herkesin kendince sebepleri vardı…
Mesele sadece ikili insan ilişkileri değildi ki; her zaman olurdu çok sevsen de hiç sevmesen de… Mesele insanlardı… Mesele sahte dostuklar, yalan gülücükler, yüzüne söylenemeyen sözlerin gıyabında söylenişleriydi… O odadan, o pencerenin önünden ayrılmak bana bu yüzden hep hata gibi geldi… İnsanlara ilk merhaba dediğim günden, tekrar veda ettiğim güne kadar hiç yanıltmadılar beni bir daha; hep yalanlar, hep ihanetler, hep iki yüzlülükler… Üstelik içlerinde “En yakınım” dediklerim de vardı… Ama şaşırmıyordum işte, şaşırma duygumu kaybetmiştim bir kere…
Çok insan tanıdım, çok hayat ve çok hikaye… İyi kötü, hepsini sevdim… Onlarla büyüdüm ben, bugün bu kişi olduysam belki de tek nedeni o gün yediğim kazıklar, sırtıma aldığım bıçak darbeleri, kulaklarımla duyduğum yalanlar… Kaybettiğim insanlar… Kime dostum dediysem aldı Tanrı benden, kime canım dediysem toprağa karıştı… Kim bilir belki bu yüzden çok sevdim ben yağmurları, tüm sevdiklerim yağmurlarla gökyüzüne inip saçlarıma dokunur belki diye… Dokunuyorlar mı sahi? Seviyorlar mı hala beni, koruyup kolluyorlar mı? Umarım…
Ben bir hayat yaşadım… İyisiyle kötüsüyle, eksiğiyle fazlasıyla, doğrusuyla yanlışıyla bir hayat yaşadım… Tanrı’nın sonunu yazmayı unuttuğu bir hikayeyim ben, yeryüzünde kalamadım ama göğe de çıkamadım… Sis gibi, tam arada kaldım, hiçbir yere ait olamadım… Belki de bu yüzden hep sisli benim hayatım, belki de bu yüzden hiçbir zaman tam olmadım ve olamayacağım… Ayaklarım yere tam değmeyecek, başım göğe ermeyecek… Mutluluktan uçmayacağım, mutsuzluktan dibe batmayacağım… Acı… Acı çekeceğim her ikisi için de sadece, en mutlu anlarımı bile heba edecek bu arada kalmışlık…
Bir hayat yaşadım ben… Tanrı’nın sonunu yazmayı unuttuğu, benimse çoktan son verdiğim bir hayat…