Baba Beni Sokağa Gönderme - Cengizhan Konuş
Son güncelleme:
-
babaya yazılmış mektuplar - cengizhan konuş yazıları - oğuldan babaya yazılmış mektuplar - babaya hasret yazılar
Baba beni sokağa gönderme. Ben oyuna dalarım, sen gidersin; dalgınlığım varlığına mâl olur. Baba, ellerini özledim. Nefesimde ayet-el kürsi makamısın. Korkularım seni özleyince geçiyor çünkü. Baba, neden düşlerim hep çıkmaz sokak? Sana varamıyor yollar. Baba beni verme oyunlara. Biraz sarıl, biraz kız hatta biraz ağlat ama sokağa gönderme. Gidersen, dönemem daldığım oyunlardan.
Yalnızlık çok karanlık bir kelime. Biraz soğuk, biraz kemirgen. Seni özlemek olmasaydı yalnızlık çekilir keder değildi. Baba beni rüyalarına al, biraz uyut. Yağmur yağsın, seller aksın. Cama vuran damlada sesini duyayım. Lunaparkta unutulan bir çocukluk bırakma bana. Çığlığıma yaslanmış yılların kanıma girmesine izin verme. Bak bana ve kocaman bir adam olsun gülüşüm seninle.
Bahar, adı var kendi yok bir teselli bana kalırsa. Kuşları ölmüş bir ülkenin sokaklarına kuş figürleri çizip çocukları kandırmak gibi. Baba! Ağlama mabedim! Cümlelerimden akan gözyaşlarını silememenin çaresizliği gömleğimi yırtıyor, hem önden hem arkadan. Yoksa, özlemlerime Yusuf musun baba? Ağaç dallarına astığım çaputlar dileğimin yırtılan kısmı. Lambalarda kalan ziya yetmiyor içimi aydınlatmaya. Çocukluğum unutulan bir atlas. Gemilerimi yitirdim. Bu yüzden haritalar muamma bana. Ömrüm, imdadına yetişilmemiş bir acı. Kanadığım yerde pıhtılaşıyor seni beklemelerim. Canımı öp, saçlarımı kurula. Bana seni anlatan fotoğrafları as duvarlara. Beni parklara yollama baba.
İçimi öpmüşsün sanıyorum adını anınca. Dualarıma yüzün karışıyor sanki. Yastığım sana dair gözyaşlarımı biriktiriyor. Sesimde baba kırılması hayat. Düştüğüm uçurumlarda en çok sesimi unuttum bu yüzden. Rüzgârda dağılan saçlarıma ellerin lazım baba. Umutlanmak, gülümsemek ve yaşayabilmek için yüreğin lazım. İplik iplik çözülen hayat, sana dayanınca bağlıyor yollarımı. Geçit vermez düşlere tırmanmanın naçarlığı, yüzüne bir daha dokunamayacak olmanın adı mı? Sen öldün de ben senin salânı duymadım. Çık gel acılardan bir gece ne olur baba.
Ruhumda deprem sezgisi sana olan hasretimi kalbime iliklemek. Anıları yoklamak; bir ateşin narıyla yanmayı ölümsüzce istemek ve ölür gibi seni sevmek. Annemin alnında kader çıkmazısın ve ben çocukluğumun kavşağından hep sana sapıyorum. Tut yollarımı baba, dağılıyorum hayatın sana varan karayollarında.
Yine karanlık bastı rüyalarıma. Sussam, aklıma sıçrayacak gece. Çocuklar yarım, babalar ölü, anneler kaderin yorgunları.
Baba beni sokağa gönderme çünkü şarkım bitti: Babam toprak kokuyor, annemse özlem.
Cengizhan Konuş
https://www.main-board.com/videolar/710916-baba-beni-sokaga-gonderme-cengizhan-konus.html#post4996177