Cengizhan Konuş Nova - Cengizhan Konuş sözleri - Cengizhan Konuş şiirleri
Yüzüne bakıp bir şiire sesleniyorum. Burası aşkın bileklerimi kestiği yer! ..
ve sabahı astım avluya. Şimdi gözlerine bakabilirim.
Nova, bir gözün olabileceği en güzel kahve sende…
Bir kedere isim olacak kadar büyüktü çaresizliğim. Ellerin yoktu, gözlerin yoktu, saçların bir rüzgâra bağlanmıştı, karanlık çoktu, sözlerinde güneş doğmuyordu.
Ne yana baksam, nazarının bana bakmayışı dikiliyordu karşıma.
Yokluğundan ürktüm, bir ceylan gözlerimde ölüverdi ansızın.
Geceydi, sabahı edebilmek için duamı yırttım hasretinle.
Yağlı urganlardan geçti dudaklarının mührünü taşıyamayacak boynum.
Adı sen olan köşelerime saklandın, aşkı buldum da bir seni bulamadım
Nova.
Ateş havzalarında yanan gözlerimi çağır yüzünün mevsimine.
Beni al ışıldayan bir gün gibi çağıran nefesine; bak nasıl da yakışacak adım sesine.
İçimde nefes darlığıydı aşkın.
Baharın güzel yüzü çatladı ellerimde.
Ben sırata çattım sana giden yolları, kalbimde yanan ateş bundandır.
Nedensizim aşkına. Uykularım melek çatlatan güzelliğine hamile Nova.
Kaburga kemiğimde sızın, şiire dönmeyen yüzün, boşluklarımda avuttuğum hüzün; bu kadar çok şey nasıl sadece sen ediyor?
Gözleri dediler, bir şiir içimi biçti. Adını söylediler, aşk dediler; kalbim değil kabrim sıkıştı
Nova.
Caddelerden akan kalabalığa inat, ben sadece seni özledim.
Seni özlemek içimden geçen bir şeyin adı; bu yollar mı bitmiyor yoksa içimden geçmelerin sonsuz mu
Nova?
Sana bakmışlığımdan kalan güneş tutulmasının izlerini çoğaltarak yangınlardan geçtim.
Dallardan ve kuru yapraklardan ibaret sonbaharı sürükledim ardımca.
Gittiğim her yerden sana dönmek için kalbimi bahane gösterdim. Yağmalanmış gecelerden, nabzıma hayat taşımayan gündüzlerden ve seyrek kalp atışlarıma kışları yığan sessizliklerden geçtim.
Durdum noktanın üstünde, sana baktım imlamı yitireceğimi bilerek. Bu kadar imlasızlığımın içinde imzasız susacak kadar sendim.
Acımı içimle beslemenin ederi yine, bir laleyi solduran, bir gelinciği öldüren gözlerindi.
Hangi şiirin hangi mısrasında rastladıysam sana, zehirlendi ruhum doyasıya.
Sükûtum ikrarımdı, ben susarak haykırdım sana dair ne varsa.
Seni senden koparıp yine de sana kalacak kadar, ellerimi yüzünün dergâhına uzatıp yine de dokunamayacak kadar yandığımı bilme
Nova!
Sende tek kelime olmak için bütün alfabeyi yuttum.
Bir hatimdim oysa; yaratılışının bütün güzelliğiyle içimi yırttın. Ben sende hâtemimi unuttum. Zulmetteyim, endamın aynasında yüzüne düştüm.
Sağırım adını bilmeyen harflere.
Âmâyım seni anmayan güzelliğe.
Bir sırrın içindeyim, sırsın benim içimde.
Gazel vurdu bahçemi.
Dağıldım aşk üzere.
Yağmuru unut,
yağmayı unut.
Kaderi unut;
yazılmışı unut.
Kaderinin sen yanından bana kader biç.
Esmeyi unut,
rüzgârı unut.
Bir kadının saçları bir adamın göğsüne nasıl yayılır öğret bana Nova!
Kapaklandım yüzünün secdegâhına. Şarkıları susturmak için adını ezberledim.
Günah mıydı bilmiyorum, ellerimi koynunda avuttum.
Öptüm özleminin bahar dalından. Başucunda, hemen soluna yakın, aşkın kıraat bozan yanında bekledim seni.
Özgürlük sana kavuşma biçimimdi, sana varmayan gemilerde forsa mıydı kalbim?
Pusulasını yitirmiş dünyada yönümün vardığısın.
Savur saçlarını ama çözme, sonra âlemi kaplıyor her teline gökyüzünü astığım saçların.
Bir güzel yara gibi okşasam ellerini.
Yazdan kalma bir gün gibi bakakalsam yüzünün yeryüzüne.
Çağırsam kokunu.
Dudaklarına düşmüş duayı öpsem heceleyerek. ..
ve sonra gitsen, ben yine hiç kimse kalsam.
Özlesem senin hiç kimsen olmayı.
Henüz değil desem de; madem öyle, hazırım gözlerine.
Gözlerin öyle güzel ki senin, şükretmek gibi.
Seni seviyorum, beni bağışla