Bir Milyar Kız Kardeş - Elif Şafak
Son güncelleme:
-
elif şafak köşe yazıları - sevgililer günü hakkında yazı - sevgililer gününü nasıl geçirmeli - bir milyar yürek - elif şafak yazıları
BU sene Sevgililer Günü'nde gelin biz Türkiyeli kadınlar hiç yapmadığımız bir şey yapalım. Beraber kutlayalım bu özel günü. Kız kardeşlerimizle. Ve ayağa kalkıp ve toplanıp dans edelim. Kız kardeşlerimiz için. Ucuz bir slogana dönüşmesinden endişelenmeden, "Aman yanlış anlaşılır, etraf ne der" diye vesvese etmeden, gelin, "kendimizi sevelim". Canı gönülden. Kendini sevemeyen ve içten içe sevilmeye layık olduğuna inanmayan insan kâinattan da kâinatın yaratıcı enerjisinden de kopuktur daima.
Zaten en temel sorunlarımızdan biri bu değil mi aslında? Bu kopukluk, bu mesafe, bu bir türlü birbirine ulaşamama hali. Biz kadınlar, kız kardeşlik kültürünü ve etiğini yeşertemedikçe, gene en çok biz ezileceğiz bundan, en fazla biz zarar göreceğiz kendi aramızdaki şu anlamsız husumet, çekişme ve önyargılardan.
Hakikat şu ki dünyada her üç kadından biri şiddet görüyor. Hindistan, Mısır, İrlanda, Çin, Arjantin... Her yerde, sessizce silinmekteyiz. Bir anlığına gözünüzün önüne getirin, ne kadar çok kadın demek bu. Her ırktan, her dinden, her milletten ne çok elem hikâyesidir biriken; katre katre, kara kara, mürekkep damlaları misali düşmekte önümüze. Oysa nicesi yazıya dökülmemekte...
Şimdi, biz bir milyar kadın; yani doğduğu günden itibaren ayrımcılık gören; erkek kardeşleri kadar sevilmeyen yahut önemsenmeyen veya teşvik edilmeyen; okula gönderilmeyen; kabiliyetleri açığa çıkartılmayan; daha henüz evcilik oynarken ev kurmaya mecbur edilen; mal gibi alınıp satılan; ne çabuk ve ne kolay damgalanan; tecavüze uğrayan; tecavüze uğradı diye ölümle cezalandırılan; bir inek karşılığında öz babaları tarafından kocaya verilen; eşlerinden dayak yediklerinde ya polis ya mahkeme ya toplum ya bizzat ebeveynleri tarafından gerisin geri şiddetin kucağına itilen; devletçe yeterince korunmayan; basın tarafından önemsenmeyen; siyasetçilerce anlaşılmayan ve tepeden bakılan; velhasıl sayılarına rağmen hep yalnız ve hep ıssız bırakılan bir milyar kız kardeşimiz için toplanacağız şimdi!
Tüm dünyada kadınlar 14 Şubat'ta, süregiden cinsiyet ayrımcilığına karşı çıkmak ve seslerini yükseltmek için renkli, ilginç, dinamik ve şiddet dilinden uzak bir protesto eylemi gerçekleştirecekler. Nasıl mı? Dans ederek! Kampanya için hazırlanan görsellere bakın lütfen. Aralarında gülümsetenler de var; insanın tüylerini diken diken eden fotoğraflar ve videolar da. Afrika'da genç bir adam mesela. Elinde bir pankart, şöyle yazmış: "Gerçek erkekler tecavüz etmez, zor kullanmaz."
Londra'da tarihi bir binada kampanyanın fikir annesi Eve Ensler ile buluşuyoruz. Aramızda sanat, siyaset, hukuk, aktivizm, akademi, sinema... her daldan kadın var. "Birbirimizi didiklemekten vazgeçtiğimiz günler gelecek" diyor Eve, gözleri ışıl ışıl parlayarak. Kadına karşı şiddet sona erdiğinde dünya bambaşka bir diyar olacak, mevsim asude bir bahar.
Ayağa kalkıyorum, çünkü beni 2 kadın yetiştirdi. Annem ve anneannem. Bire bir görerek ve gözlemleyerek büyüdüm ataerkil ortamlarda kadın olmanın bedellerini. Anlatmadığım nice hikâye var. Belki bir gün. Belki... Ayağa kalkıyorum çünkü benim can ve canan ülkemde hâlâ kadınlar namus adına öldürülmekte, şiddete uğramakta, çocuklarının gözleri önünden bir yastığa baş koydukları eşleri tarafından bıçaklanmakta, hayallerini gerçekleştirmek bir yana hayal kurmakta dahi zorlanmakta. Ayağa kalkıyorum çünkü şu anda ayağa kalkamayacak durumda olan kız kardeşlerim var. Bir değil, bin değil, beş bin değil; bir milyar suret, tane tane, bir milyar yazılmamış kitap, satır satır... Bir milyar yürek!