Adını anmadan öz /lüyorum seni...cümleler
Yenildim sayılmaz yani...
gururumu incitmeden ve senin haberin olmadan ,
peşinden sessizce sürüklenmeyi hak görüyorum kendime
katilim
farkıma varsan farkın olurdu ,biliyorum
ama sen de diğerleri gibisin
gitmek için hep gelişlerin
keşke ,kalbime düşürüdüğün lekelerini gözyaşımla yıkamama izin verseydin
ellerindeki kir utanırdı belki hayatımı karartan izlerinden
Sana inanmak ,kendini oyalamaktır ömür denen duraklarda
sen fark etmesen de inanmış gibi yapmıştım yalanlarına
hatta dönüp gelsen belki yine kanardım da sana ...
Ama ....
Suçlarını örtebilecek cümlelerim kurudu dudaklarımda ..
Durgunluktan yorgun ,yorgunluktan durgun bir insan oldum senden sonra
neye elimi atsam hep hüsran hep ziyan ..
zaman desen geçmeye korkak ,ben kalmaya ,ona inat
Biliyorum herşeyin sonu değil bu
hayat elbet devam edecek senden sonrada ....
Tecrübelerimiz ,bir sonraki yanılgımızın sargı bezi olacak
Sarılan yaralar iyileşse de izleri hep duracak.
Zor mu geliyor bütün bunları tecrübe etmek?
O zaman ,işin içinden çıkamıyorsan sen de benim gibi üzerinden geç bir kez daha
Önemli değil değerli olmayı seç
İnsan yaşarken anlamıyor KATİLİM
Yıllar ne çabuk geçti diye hayıflanıp dururuz
ya hani ;
Aslında ölüm ,hayattan daha hızlı
Ya hayatın içinde hayata saklanıp duruyoruz
Ya da ömrümüz boyunca dağıtıp dağıtıp topladığımız hayatı
''Bu defa olsun '' diyerek yeniden dağıtıyoruz ..
Oysa ömrü yaşanır hale getiren insanlar ,
Onun değerine değer katmayı bilenlerdir
Bu yüzden sakın unutma ;
Hayat onu düzeltmeye çalışırken bitendir
Ne garip değil mi;Kaliteli insanların bile basit aşkları olabiliyor bu hayatta
Senin hayatının neresindeydim ,
Sende ne kadar vardım ,neydim hiç bilemedim
Değerimin bir gün anlaşılacağını bekledim hep
Ve inan katilim ,
Senin kadar zehirlemedi beni çölümdeki akrep
Yine de adını anmadan özlüyorum seni katilim
Beni sırtımdan bıçaklamış olsan da...
Bu kan hep akacak ,durmayacak ,duramaz
Çünkü yarası sırtında olan ,kendi yarasını saramaz