İçi Pişmeden Yeniliyor Sevdalar

Son güncelleme:
  • noimage


    Beni de yormuştu o zalim rüzgar.
    Saçlarımla birlikte dağıttığı hayatımı elinde görünce tanıdım o'nu, adı ayrılıktı...
    Samimiyeti yitik topraklardan kopup,
    savrulup gelmişti sadakati bitmekte olan aşkımıza...
    Sen onun serinliğine kanmıştın, ateşini söndürmeye karar verdiğinde,
    buz tutmaya mahkum edileceğini bilmeden belkide...
    Sende haklıydın işte; yanmakta yetmiyordu haliyle içi pişmemiş olana...
    Sadece dışına aldanıp yediğimizde, çiğ tarafını tükürmekti bize kalan,
    tüküremedik, yuttuk...
    Verdiğimiz sözlerin yanında azdı bile...
    O rüzgardan sonra yeminler ne tutuldu ne de unutuldu...
    İçini yakması için bilinçaltına süpürülmüş küllerdi artık,
    közlenmesi için 'sen' demek yeterdi.
    'Sen' dedim yandım her seferinde bile bile...
    'Sen' dedim öldüm o rüzgarın ardından.
    Sen... dedin mi?...

    (Alıntı)
0 0 0
  • 'Sen' dedim yandım her seferinde bile bile...
    'Sen' dedim öldüm o rüzgarın ardından.

    çok güzel bir şiir
    seven sevdiyi ugruna her gün ölür saten
    ellerin var olsun canım
0 0 0
  • Yaşanası sevdalar olsun yürekte inşalh...ya da öldüğüne değen...
    Teşekkür ederim ceylanım...
0 0 0


  • Hafızası olmalı insanın; hiç değilse, aynı hataları aynı bahanelerle tekrarlamaması için!
    Soruları olmalı, yanıtları bulmak için bir ömür harcayacak!
    Dostları olmalı, ruhunun ve zihninin sınırlarını zorlayacak!
    Herkese yetecek kadar büyük olmalı sevgisi;
    Ama,
    kapasitesi sınırlı olmalı yüreğinin ki, hakkını verebilsin sevdiklerinin.
    Zaman bulabilsin; bir teşekkür, bir elveda için...
    Yaşam dedikleri bir sınavsa eğer;
    asla vazgeçmemeli sevmek ve öğrenmekten;
    Ama,
    herkesi sevemeyeceğini de her şeyi bilemeyeceğini de fark edebilmeli insan!
    Tıpkı, her şeye sahip olamayacağı gibi...
    Zamanın ninnisiyle, uykuda geçirmemeli hayatı...

    Oğuz Atay...


    Sizi okuyunca neden bilmem bu geldi aklıma=)

0 0 0
  • O rüzgardan sonra yeminler ne tutuldu ne de unutuldu...
    İçini yakması için bilinçaltına süpürülmüş küllerdi artık,
    közlenmesi için 'sen' demek yeterdi.
    'Sen' dedim yandım her seferinde bile bile...
    'Sen' dedim öldüm o rüzgarın ardından.
    Sen... dedin mi?...



    deseydi bu şiir yazılmazdı eminim ki, acılar ve imkansızlıklar olmasa ? :)
    ellerine sağlık..
0 0 0
  • @Birsuhayat adlı üyeden alıntı:


    Hafızası olmalı insanın; hiç değilse, aynı hataları aynı bahanelerle tekrarlamaması için!
    Soruları olmalı, yanıtları bulmak için bir ömür harcayacak!
    Dostları olmalı, ruhunun ve zihninin sınırlarını zorlayacak!
    Herkese yetecek kadar büyük olmalı sevgisi;
    Ama,
    kapasitesi sınırlı olmalı yüreğinin ki, hakkını verebilsin sevdiklerinin.
    Zaman bulabilsin; bir teşekkür, bir elveda için...
    Yaşam dedikleri bir sınavsa eğer;
    asla vazgeçmemeli sevmek ve öğrenmekten;
    Ama,
    herkesi sevemeyeceğini de her şeyi bilemeyeceğini de fark edebilmeli insan!
    Tıpkı, her şeye sahip olamayacağı gibi...
    Zamanın ninnisiyle, uykuda geçirmemeli hayatı...

    Oğuz Atay...


    Sizi okuyunca neden bilmem bu geldi aklıma=)


    Orijinali Göster...


    Hafızası olmalı insanın; hiç değilse, aynı hataları aynı bahanelerle tekrarlamaması için!
    Soruları olmalı, yanıtları bulmak için bir ömür harcayacak!
    Dostları olmalı, ruhunun ve zihninin sınırlarını zorlayacak!
    Herkese yetecek kadar büyük olmalı sevgisi;
    Ama,
    kapasitesi sınırlı olmalı yüreğinin ki, hakkını verebilsin sevdiklerinin.
    Zaman bulabilsin; bir teşekkür, bir elveda için...
    Yaşam dedikleri bir sınavsa eğer;
    asla vazgeçmemeli sevmek ve öğrenmekten;
    Ama,
    herkesi sevemeyeceğini de her şeyi bilemeyeceğini de fark edebilmeli insan!
    Tıpkı, her şeye sahip olamayacağı gibi...
    Zamanın ninnisiyle, uykuda geçirmemeli hayatı...

    Oğuz Atay...


    Sizi okuyunca neden bilmem bu geldi aklıma=)





    iyi ki gelmiş aklına.. çok güzel ...düşünülesi ve dudrup bir nefes alınılası bir şiir...
    yorumunla kattığın güzellik için eksik olma...


    Saate bakmaksızın kapısını çalabileceği bir dostu olmalı insanın...
    "Nereden çıktın bu vakitte"dememeli,
    Bir gece yarısı telaşla yataktan fırladığında;
    "Gözünün dilini"bilmeli;
    Dinlemeli sormadan,söylemeden anlamalı...
    Arka bahçede varlığını sezdirmeden,mütemadiyen dikilen vefalı bir ağaç gibi
    Köklenmeli hayatında;
    Sen,her daim onun orada durduğunu hissetmelisin.
    İhtiyaç duyduğunda gidip müşfik gövdesine yaslanabilmeli.
    Kovuklarına saklanabilmelisin.
    Kucaklamalı seni güvenli kolları.
    Dalları bitkin başına omuz,
    Yaprakları kanayan ruhuna merhem olmalı...
    En mahrem sırlarını verebilmeli,
    En derin yaralarını açıp gösterebilmelisin;
    Gölgesinde serinlemelisin sorgusuz sualsiz...
    Onca dalkavuk arasında bir tek o,
    Sözünü eğip bükmeden söylemeli,
    Yanlış anlaşılmayacağını bilmeli.
    Alkışlandığında değil sadece,
    Asıl yuhalandığında yanında durup koluna girebilmeli.
    Övmeli alem içinde,baş başayken sövmeli
    Ve sen öyle güvenmelisin ki ona,
    Övdüğünde de sövdüğünde de bunun iyilikten olduğunu bilmelisin,
    "Hak ettim" diyebilmelisin.
    Teklifsiz kefili olmalı hatalarının;
    Günahlarının yegane şahidi...
    Seni senden iyi bilen,sana senden çok çok güvenen bir sırdaş...
    Gözbebekleri bulutlandığında yaklaşan fırtınayı sezebilmelisin.
    Ve sen ağladığında,onun gözünden gelmeli yaş...


    CAN DÜNDAR...
    ​noimage
0 0 0
  • @AĞRAZ adlı üyeden alıntı:
    O rüzgardan sonra yeminler ne tutuldu ne de unutuldu...
    İçini yakması için bilinçaltına süpürülmüş küllerdi artık,
    közlenmesi için 'sen' demek yeterdi.
    'Sen' dedim yandım her seferinde bile bile...
    'Sen' dedim öldüm o rüzgarın ardından.
    Sen... dedin mi?...



    deseydi bu şiir yazılmazdı eminim ki, acılar ve imkansızlıklar olmasa ? :)
    ellerine sağlık..
    Orijinali Göster...


    evet doğru diyorsun ..:)teşekkür ederim ağraz ilgi ve yorumun için...
0 0 0
  • tşkler
0 0 0