Düşen bir yaprak görürsen, beni hatırla demiştin.
Ama bilmezdim ki her an yapraklar yerinde durmazlar.
Ben yaprakları bile seni sevmeye bahane etmiştim.
Susuşlarım ağır, kaldırmıyor kelimelerim.
Rüzgarın esiri oldum nereye yön verdi oradayım.
Sen gittin ve ben o gün kendimi kendime hapsettim.
Belki de dedim belki de!
Sana inat hala yazmalıyım seni!
Kulaklara bir melodi oldu senden bozma cümleler.
Bakışlarım solgun kime baksam, buz kesiyor.
Unutmuş, nasıl bakılırdı hayata?
Sahi ya!
Senin gözlerinde koyu karanlıktı geceler gibi!
Ben onu güneş görecek kadar sevmiştim.
Başıbozuk sözleri sürüyorum kaleme.
Her mürekkep damlasında kağıda sitem dökülüyor.
Her harf kendinden geçip, ölüyor.
Kalbim acıyor yine sen sürsem geçer mi?
Mimlendi bakışlarım gittiğin sokağa.
Unutmaya çalışmıyorum, unutacak kadar büyümedim.
Sevecek kadar küçüğüm hala!
Kısa cümleler bırakıyorum hayata.
Olur ya okursan sıkılma!
Gölgelerini sildim üzerimden artık.
Tüm yaşanmışlıkların.
Yağmurda yürüyorum sürekli çünkü hayatta sırılsıklam eden tek o, beni.
Kurmaca masallar da bozuldu alarm misali.
Vakitsiz geliyor kötü kalpli büyücü.
El etek çek benden yalnızlık!
Sana bile yetemiyorum.
Sessizce gel bir gün ve bak nasıl yaşarmış insan.
Sen hafıza kaybıyken.
Ve uzunca bak gözlerime.