Tabutta İnziva - Cahit Zarifoğluna İthafen

Son güncelleme:
  • tabutta inziva yazısı - cengizhan konuş yazıları - cahit zarifoğluna yazılmış yazılar

    TABUTTA İNZİVA

    Daim Münzevi Cahit Zarifoğlu’na

    Saat 6:45. Geceyi uykusuz geçirmenin gözkapaklarına ve vücuduna yüklediği yükle sandalyede öylece oturuyor. Masanın üzeri darmadağın. Masanın yeşil örtüsü yer yer yıpranmış. Sağında kitap ayraçları, tepeleme yığılmış dergiler, kalemler, turuncu saplı bir makas, ağzına kadar dolmuş kül tablası ve ablasının 5-6 yaşlarındayken çekilmiş siyah-beyaz bir fotoğrafı var. Solunda sigara, çakmak, çay bardağı, tamamlanmış ama bilgisayara geçirilmemiş ‘’Şehit’’ isimli öyküyü yazdığı sayfalar, gece okuduğu ‘’Afife Ablanın İncileri’’ kitabı ve dergiler gibi tepeleme yığılmış kitaplar var. Perdenin açık kalan yerinden gökyüzünün kurşuni griliğini ve sokağa bıraktığı kasvetli hâli görebiliyor. Yağmur çiseliyor hafiften. Keskin bir boşluk kalbini sıkıştırıp duruyor. Önce avuçluyor; sıkıyor sıkıyor, sonra bir anda bıraktığında soluksuz kalıyor. Gözkapaklarına yapışan uykusuzluğun ağırlığı iyiden iyiye zorluyor gözlerini. ‘’Kalkıp biraz uzansam iyi olacak’’ diye mırıldanıyor. Yavaşça sandalyeden kalkıp yatağına uzanıyor yorgun tavırlarla. Gözleri uykusuzluğun yoğunluğuyla yanıyor. Gözlerini kapatıyor. Hayret! Uykusu olmasına rağmen uyuyamıyor. gözkapaklarına görünmez bir el mil çekiyor sanki. Gözlerini açıp tavana dikiyor. Nemden yer yer küflenmiş tavanı boş bakışlarla inceliyor. Ağzında içtiği sigaraların bıraktığı zehirli tat oynaşıp duruyor. Bir an midesi bulanır gibi oluyor. Boğazına sarılıp kusma isteğini bastırır gibi bir hareket yapıyor. Derin bir soluk alıp ciğerlerini şişiriyor rüzgâra karşı yüzen bir yelkenli gibi. Kafasında kimliği meçhul cümleler fısıldaşıyor. Ne dediği belli olmayan insan kalabalığının ortasında kalmış gibi ne yapacağını bilmiyor. Bir anda ‘’Afife Ablanın İncileri’’ kitabında okuduğu bir cümle fısıldaşıp duran kimliği meçhul bütün cümleleri susturuyor.

    ‘’Yeryüzünü yeniden yorumlasam.’’ Acaba böyle miydi o cümle? Heyecan fırtınasına yakalanmış kalbinin gümbürtülü sesini ve koltuk altını gıdıklayan merakını susturmak için hızla masanın üstündeki kitabı açıyor. Sayfalara alelacele göz gezdirirken dudaklarını ısırıyor. ‘’Ağlama Güncesi’’ isimli öykünün satırlarında dolaşırken ansızın buluveriyor cümleyi. Birden bire. Sanki hava günlük güneşlikmiş de bir anda yağmur yağmaya başlamış gibi. Keskin bir rüzgâr ortalığı ayağa kaldırmış gibi. Bir şehrin meydanına ansızın düşüvermiş gibi. Gözlerini cümleye mıhlamış öylece bakıyor. O üç kelimelik cümlenin her kelimesinin arasından okyanuslar akıyormuş da o okyanusta boğuluyormuş hissine kapılıyor. O üç kelime sağanak bir yağmur olup üzerine yağıyormuş, akıcı bir kitap olup sayfalarının arasında hapsetmiş, arkasından birilerinin kovaladığı bir adam gibi çıkmaz sokağa saplanıp kalmış yahut oyuncağı kırılmış bir çocuğun boğucu hüznü boğazına oturmuş. Aynı anda birbirine karışmış duygu yumağının içinde kayboluyor. Bir duygudan diğer bir duyguya koşuyor acele adımlarla. Yetişmek zorunda kaldığı trenin kalkmak üzere olduğunu kolundaki saate baktığında anlayan ve koşmaya başlayan bir yolcu namzedi gibi. ‘’Yola çıkmadan yolcu olunmaz ya, ölmeden nasıl ölünür? Yeryüzü ölmeden nasıl yorumlanır yeniden? Yaşanmış ve yaşanacak bütün kaderleri bağrında saklayan dünya tekrara tabi tutulmadan nasıl açıklanır satır satır? Örselemeden, incitmeden, yıpratmadan nasıl didiklenir şu hayat?’’ Düşünceler boyuna kadar içine almışken, savruluyor sonbahara maruz kalmış sarı bir yaprak gibi. Yatağına tekrar uzanıyor. Ama bu kez uyumak için değil, düşüncelerine yön vermek için. Zaten ne zaman kafasında düşünceler cirit atmaya başlasa yatağına uzanıp ellerini ensesinde birleştirir. Gözlerini kapattı bavulunu hazırlayıp yola çıkmaya hazırlanan bir yolcu edasıyla. Bir rüyaya ama yapay bir rüyaya dalıyordu. Ölmeden önce ölmek dedikleri şeyin bir nevi rüya yanını gerçekleştirmek, kendi içinde kendini yeniden yorumlarken yeryüzünü de yorumlamak istiyordu.

    /Yaşamaktayım bir tabutun içinde yahut tabut benim içimde. Kurtlar paylaşmamış etimi daha. İniltiyle ağlıyorum. Kimsecikler duymuyor beni. Çıkarıp kalbimi yoklayayım diyorum. Baktım, gördüğüm şey gözlerime inanamadı. Kalbimde git gide büyüyen bir lekeydi hayat. Yıkamak için ölmeliydim, ölmeliydik, ölmeli insan. Bağırdım: Mutlak inziva, mutlak inziva, inziva mutlak! Kimsecikler duymadı yine sesimi.

    Yeryüzünün bütün gaileleri, uğraşları, savaşları, felaketleri toplanıp bir araya gelmişler. Solgun bir yüzle oturuyorlar. Salgın bir akşamdan kalmış gibi yüzleri sapsarı. Münzevi bir suskunluk çökmüş üstlerine. Ben tabutun içindeyim hâlâ. Uzanmış mıyım yoksa oturuyor muyum bilmiyorum. Yanımızdan şen kahkahasını havaya savuran, topuklu ayakkabısının çıkardığı sesleri kulağımıza sokarak genç bir kız geçiyor. Yanağındaki allık mevsimin soğukluğundan ya da utandığından değil. Allık sürmüş yanağına. ‘’Sahtelik!’’ diye bağırıyorum tabutun içinden. ‘’Şimdi utanmalar bile sahte, baksanıza yanaklardaki allık bile sahte!’’ onaylıyorlar başlarını sallayarak. Umutsuzca kıvranıyorlar. Bir çocuk koşarak bize doğru geliyor. Tam yanımıza geldiğinde kurşun yemiş gibi duruyor. Uzun uzadıya seyrediyor bizi. Sanki birini arıyor. Savaşlar oturduğu yerden kalkıp tatlı bir ses tonuyla soruyor çocuğa. ‘’Birini mi aradın yavrum?’’ Çocuk küskün ve üzgün bakışlarla başını kaldırıp savaşların yüzüne bakıyor. ‘’Evet’’ diyor, ‘’seni arıyordum.’’ Dudakları titriyor konuşurken. Ağlamamak için dişlerini sıktığı belli. ‘’Neden beni arıyordun yavrum?’’ diyor savaşlar, ‘’anne-baban veya bir büyüğün değil de neden sen geldin? Onca yolu tek başına nasıl geldin? Annen-baban neden izin verdi tek başına sokağa çıkmana? Yollar çok büyük tehlikelerle dolu bilmiyorlar mı?’’ Sonra bize dönüp mırıldanır gibi söyleniyor. ‘’Zamane büyükleri de bir tuhaf arkadaş. El kadar çocuk. Ya başına bir iş gelirse. Cık cık cık cık!’’ Çocuk, savaşların gözlerine bakıp hınçla bağırmaya başlıyor. ‘’Babam Filistin, annem Kudüs, abim Afganistan, ablam Somali, amcam Pakistan, dayım Haiti, ninem Vietnam, dedem Irak, halam Türkistan, teyzem Bosna Hersek. Hepsi ama hepsi senin yüzünden hapishanedeler. İşkenceye maruz kalıyorlar. Aç, susuz ve hastalar. Mecbur kalmasam neden geleyim tek başıma?’’ Ağlamaya başlıyor hıçkırarak. O anda bir vınlama kaplıyor her yanı. Kulakları sağır eden bir ses. Kurşun sesi. Kurşuna doğru baktığımızda üzerinde bir ibare dikkatimizi çekiyor. Made In Israel. Kurşun gelip çocuğun başına saplanıyor. Her yer kıpkızıl kan. İçim uğunuyor. Savaşlar omuzlarına dünya binmiş gibi ayaklarını sürüyerek gidip yerine oturuyor. Tabutu yumrukluyorum. Tahtanın kıymıkları yumruğumu kana boyuyor.

    Usulca ağlarken bir müzik sesi çalınıyor kulağımıza. Acaba yanlış mı duyuyoruz diye birbirimize bakıyoruz. Müzik sesi gittikçe yaklaşıyor. Bir grup insan bize doğru yaklaşıyor. Halka şeklindeler. Rakkaseler dans ediyorlar müzik eşliğinde. İyice yaklaştıklarında bunların Para Beyi ve taifesi oldukları olduğunu anlıyoruz. Kalabalık durduğunda köleler hemen Para Beyi’nin tahtını dünya isimli yuvarlağın üzerine koyuyorlar. Müzik susuyor. Para Beyi kurum satarak, debdebe ve şatafatla, kaftanın etekleri yere değmesin diye tutan hizmetçi kızların yardımıyla tahtına oturuyor. Anında bir grup insan ayaklarına kapanıyor. Kimler yok ki aralarında. Politikacılar, sanatçılar, topçular, popçular, hacılar, hocalar, solcular, sağcılar, cümle meslek erbabları… Hülasa her kısım insan kapanıyor Para Beyi’nin ayaklarına. Para Beyi onları bir tekmeyle uzaklaştırdıktan sonra kibirle bize bakıyor. Üstten üstten bizi süzüyor. Yaşlı bir kadın herkesin aksine Para Beyi’nin karşısında dimdik duruyor. Para Beyi şaşkın ve kızgın gözlerle kadına bakıyor. ‘’Sen niye yere kapanmıyorsun behey akılsız kadın? Baksana herkesin yüzü yerde, sense utanmadan karşıma geçmiş bana bakıyorsun.’’ Kadın çelik bakışlarını Para Beyi’ne dikip bağırıyor. ‘’Gururlanma Para Beyi, senden büyük Allah var!’’ Para Beyi ağzından tükürükler saçarak bağırıyor. ‘’Muhafızlar ne duruyorsunuz? Kellesini vurun şu ahmak kadının!’’ Muhafızlar kadını kollarından tutuyorlar. Kadın, ‘’Bırakın ben giderim!’’ diyor. Para Beyi göz ucuyla bize bakıp hemen taht-ı revana geçiyor. Tasını tarağını toplayıp hızla uzaklaşıyor. Para Beyi’nin ardından bir kahkaha tufanı kopuyor. Katıla katıla gülüyoruz. Gözlerimizden yaşlar geliyor gülmekten.

    Biz kahkahalarla gülerken, başlarının üstünde taşıdıkları kovalarla bir grup zenci kadının bize doğru yaklaştığını görüyoruz. Elbiseleri sıcak kum kokuyor kadınların. Simsiyah tenlerinde Afrika’nın kavurucu güneşinin izlerini taşıyorlar. Grubun en arkasında bir kadın, bir deri bir kemik kalmış bir çocuğu kucağında tutuyor. Bir yandan da usulca ağlıyor. Gözlerinden damlayan gözyaşları simsiyah yanaklarından inci gibi akıyor. Bize dönüp cılız bir sesle ‘’Açlık, Susuzluk, Hastalık ve Sömürgelik kimler?’’ diye soruyor. Saydığı kişiler mahkemede isimleri okunan mahkumlar gibi tek tek ayağa kalkıyorlar. Kadın acının kol gezdiği gözleriyle süzüyor ayaktakileri. Yanağında milatlık bir keder oynaşıp duruyor. ‘’Benim adımı biliyor musunuz?’’ diye soruyor takati düşmüş bir sesle. Cevap beklemediği o kadar aşikâr ki… ‘’Benim adım Afrika. Aç, susuz, hasta ve sömürülmüş Afrika. İnsanlarımı dün topraklarımı müstemleke yapan beyaz insan öldürüyordu, bugün onlardan miras kalan açlık, susuzluk, hastalık ve iç savaşlar öldürüyor. Ne yapacağımı bilmez bir hâldeyim. Dolanıp duruyorum öylece kendi etrafımda. Ekmek bulsam su yok, su bulsam ilaç yok ilaç bulsam yine ekmek yok. Benim topraklarımda en kolay bulunan şey silah, mermi ve yokluk. Kısır bir döngünün içinde bedenimi ve ruhumu parçalayarak dolanıyorum. Bazı örgütlerin yolladıklarıyla yaşama çabası içindeyim. Dedim ya, birini bulsam birini bulamıyorum. Tok karna alınan ilaçlar kullanamıyorum. Çünkü açım!’’ Sonra, ağlamaktan kızarmış gözlerini Çaresizlik’e çeviriyor. ‘’Senin adını söylemedim bilerek. En sona sakladım seni. Çünkü en kötüsü sendin yaşadıklarımın. Elimi-kolumu bağlayan, boğazıma bir yumru gibi tıkanıp kalbime taş gibi oturan sendin. Yakasına yapıştığın insanı bal mumu gibi dondurmak senin en büyük özelliğin. Öncesiz ve sonrasız bir hayat doğuruyorsun peşine düştüğün insana.’’ Gözlerini sağ omzuna doğru çevirip kucağındaki çocuğu daha sıkı kucaklıyor. Görünmez birine seslenir gibi ‘’Tevekkeltü alallah’’ diyip, diğer kadınları da peşine takarak ağır adımlarla uzaklaşıyor. Herkesin üstüne yoğun bir kasvet dumanı çöküyor. Tek kelime edebilmek hazine bulmak gibi. Midemden boğazıma doğru sarsıcı bir acı inleyerek tırmanıyor. Ellerim titriyor. Olmuşların, olanların ve olacakların toplamı kalbimin çeperini yırtıp geçiyor. ‘’Ah!’’ diyorum, ‘’Ah, hayat kendinden menkul bir acı!’’

    Yaşamaktayım. Bir tabutun içinden hayatı seyrediyorum. Rahat bir koltuğa kurulmuş, elinde popcorn ve coca cola, yaşananları bir amerikan filminin dehşetengiz sahnesini izler gibi izleyenleri seyrediyorum. ‘’Gamsız, aymaz, sıkıntıya girmeyen insanlar güruhu bunlar’’ diyorum kendi kendime. Kaskatı bir kederle çevrelenmişim gibi. Bir çerçevenin içine sıkışıp kalmışım gibi. Bir evin tepesinden selde yok olup gidenleri izler gibi. Hayat yorumsuz geçilmeyecek kadar kendinden tarafsa, insan kendi kıyametini dilsizliğiyle hazırlayan bir zavallı.

    Bu insanlar yaşam belirtisi vermeyen birer cesetten ibaretler. Konuşan, gülen, ağlayan, evlenen, boşanan, soluk alıp veren, yürüyen, aşık olan, sevinen, koşuşturan, ölen ama yaşamayan… Kaygısız ve kavgasız gelecek beklentisi, öyle bir oturmuş ki insanın yüreğine, paslı zincirlere vurulmuş prangalı mahkumlar gibi kendi içinde insan. Arınmak, yıkanmak, silkinmek şart. Pişmek için çilehanesine çekilen derviş gibi inzivaya çekilmeli içler. Ayağa kalkmak, pişmek için bu şart. İnziva mutlak: Kendi içimizdeki tabutlara yatıp bir ölü sessizliğiyle inziva mutlak!/

    Bir rüyadan geçer gibi daldığı düşüncelerden sıyrıldığında, aslında insanın elbisenin bir yerinde göze batan bir yama gibi durduğunun farkına varmış olmanın acısını duydu içinde. Yaşam dedikleri kocaman laf bigânelikten mi ibaretti? Başkasının yarasına merhem olmak bir yana, başkasının vücudunda ve ruhunda bizzat yaralar açmak nasıl bir şeydi? Kendi bahasını kendi eliyle düşüren insan terazinin hangi gözüne sığardı bunca ucuzlukla?

    Yoruma açılmış bir yeryüzü düşünmek oldukça yorucu ve kahredici bir şeydi. Tıpkı dallar arasından geçen rüzgârın yaptığı gibi, dala yapışmış tozları ayağa kaldırıyordu. Yaban bir ışıltı gibi gözü kamaştırıyordu hayatı gerçekliğin penceresinden izlemek. Derinden bir of çekip ciğerlerini temizlemek istedi. Odanın kapısı hafifçe aralandı. Annesi başını uzatıp gülümseyerek baktı. ‘’Daha uyumadın mı sen oğlum?’’ dedi annesi. Bezgin bir tavırla toparlanıp yatağın üstüne oturdu. İki eliyle saçlarını taradı. ‘’Uyuyamadım anne’’ dedi. ‘’Oğlum nereye varacak bu uykusuzluğun sonu? Hasta olacaksın vallahi’’ derken yanına gelip oturdu. Annesine bakıp zoraki bir gülümsedi. ‘’Bir şey olmaz anne’’ dedi. ‘’Hadi bakalım o zaman ben çayı ocağa koyayım, sende ekmek al gel’’ dedi annesi sırtına hafifçe vurarak. Annesinin ardından kapıya doğru yürüdü. Kapının eşiğinde durup masanın üzerinde duran ‘’Afife Ablanın İncileri’’ kitabına baktı. Kitap, ışıldayarak bakıyordu sanki. ‘’Teşekkür ederim’’ dedi usul bir sesle.

    CENGİZHAN KONUŞ
0 0 0
```[cite: 10]