Yüzünü dahi güneşe dönemiyor çiçeğin,
sensiz derin bir karanlığa mahkum oldu
Çiçeğin seni çok özlüyor
Meleğim derdin bana
sensizken meleğinin kanadı kırıldı,
Uçamıyor artık mutluluktan bulutlara,
Çünkü acı içinde kalbi kan ağlıyor yokluğunda...
Meleğin seni çok özlüyor
Cennetim derdin bana;
sensizken cennetin cehennem ateşlerinde alev alev yanar...
Ruhu can çekişiyor
Cennetin seni çok özlüyor
Aşkım derdin bana
Sensizken aşkın yükseklerden derin karanlıklara düşüyor
Düşüyor Düşüyor ve düşüyor
Aşkın seni çok özlüyor
Bebeğim derdin bana
sensizken bebeğinin gözü hep yaşla dolu
Hep yokluğunun sızısı içinde kan ağlıyor
Bebeğin seni çok özlüyor
Bir tanem derdin bana
Sensizken bir tanen bin parçaya bölündü acıyla doldu
Her rüzgarla parçaları dört bir yana savruldu
Bir tanen seni çok özlüyor
Hayatım derdin bana,
Yaşama sebebimsin derdin;
sen yaşama sebebin olan,
Hayatım diye adlandırdığın „beni"
Acıyla boğdun yokluğunda
Hayatın seni çok özlüyor!
Bilmediğin ise benim gerçekleri biliyor olmamdı,
Zaten en ağırı da yalan sözlerin oldu
Ben doğrularını bekledikçe,
Sen yeni yalanlarınla geldin bana
Beni tekrar tekrar öldürdün
Şimdi yaşayan ölüden farkım kalmadı,
Ama yinede başımı dik tutmaya çalışıyorum.
Sen bana o kadar acıyı yaşatmışken
Ben yinede içimdeki sevgimle besleniyorum
Ve her elim semaya kalkmasında
Senin için, mutluluğun için dua ediyorum..[/
Ve soruyorum şimdi sana
"Beni sevdiğinde mi yalandı
Özledim, çok özledim
Saf ve temiz duygularla
Yalansız ve riyasız sevilmeyi özledim
Yazmışsın bana, ama seni gerçekten çok sevdim
Ama yaşamımın gerçeklerinden geçip sana gelemedim.
Affet Beni Erişmediğim Cennetim!