Aşk Yanığı Bedenlerimiz

Son güncelleme:
  • alıntı güzel şiirler - aşk yanığı bedenlerimiz şiiri

    aşk ilk ağladığında başladı kelebekten tırtıla yolculuğumuz


    'ümmü zer'le gıfari aşkın asr-ı saadeti
    ne çok benziyorduk birbirimize
    ahh çekilmiş tesbih tanelerinde'



    kağıt gemilerin pinokyo tayfasıyla
    aşamadık kırılmaz dalgaları
    hangi yalan gün görse
    yaralandı güvertemiz
    sulandık ayrılığın eşkaline
    hiç bilmediğim
    hiç de sen olmayan bir nedenle
    batırdık kurşun gibi denizi
    can havli bir eylüle



    o kadar çok konuştuk ki
    bıçak açmadık aşka
    eskiten geceye taş atan çocuklar kadar
    yıldız çalan kadardı müebbetimiz
    korkak ve cüretkâr

    bir buluttan dökülüp
    birbirine değmeyen yağmur damlaları gibi
    ayrık inkarlar olduk şimdi

    kim bilir aynı gökyüzünde olduğumuzu
    soramadık içimizin güneşine
    bedenler yaradanda
    semazen ellerimiz
    ışık içip karanlık kustuk
    aşkı başkasına verdik
    dönemeden yandık
    dönemedik kayıp kimliğimize



    sakalık avuçlarıma çizili kader sayende
    her seferinde seni yakıp
    söndürülmüş kül yığını ağıtlara döküyorum
    karalanmış kağıtlarda



    nicedir ahvalim bilir misin
    doğu yanım buz kesiyor
    yüreğime örttüğüm eski bir anı
    ki her yanından giriyor şerbetli kılıç
    yani bal tadında ölümsün
    doğu/m sancısı ancak şimal yıldızına hasret
    bir avuç gökyüzü sığınağı işte hayalin
    yani uçuşma yorgunu kanatlarımı kesen
    yıldırım gibi geçiyorsun hayatımdan
    yıkık sokaklarımın perişan benliğinde
    hukuksuz işgal ediyorsun sevişmelerimi
    yani tamda bir meydanın ortasına düşen
    üç noktada idam ediyorsun
    teşhirci kesişme hayalleriyle



    biz asıyorum bir odanın duvarına
    eksik gamzeler çiziyorum yanaklarımıza
    tırnaklarımı geçirdiğim yüreğimin kan kokusuyla
    ki bizden çiğ düşse aklının izbe kenarlarına
    siliniyorsun ağır ağır a(l)nımdan
    boğazımda yutkuntuyla arza giden çığlığım
    çözemediğim kördüğüm
    yarama yapışan ter kadar acıtıyorsun canımı



    ne zaman aşk desem
    azı dişinden girdi şeytan cennete
    ve biz kovulduk yine
    şimdilerde dişimden tırnağımdan arttırıp
    etimden kemiğimden kesiyorum seni
    dizelendiğin bir şiirin kuytusunda
    yine de mürekkep kokusuna sarmalayıp
    bir rahlenin bitiminde
    candan aminlerin
    emanetine saklıyorum seni



    04.05.2013 / Şair-i Gülhan...182



    Fatih Tahiroğlu
0 0 0