//Ne zaman eskidi günler?
Bize sunulanlarla yetindiğimiz zaman mı?//
Hayat beni nereye savurduysa
Oraya gittim hep.
Sorgulamadım sorulan soruları
Ve
bütün cevaplarım yetersiz kaldı.
Hep en ortasında izledim,
üzerimize yağan hüzünlü sağanakları.
Şemsiyem yanımda duruyorken,
tercih yapabilecekken;
Kadere bıraktım tüm yaşanacakları.
//Hatıralarıma değen tüm elleri yaktım fütursuzca//
Herkes delirdiğimi düşünürken,
Ben kendime iniyordum usulca.
Hiç normal olamadım ki ben zaten
Hep bir yanım farklıydı işte.
Onlar saklambaç oynarken tüm afacanlıklarıyla
Ben kaça kadar sayarsam sayayım,
Hep elma desem de,
Bulamazdım çocukluğumu.
Bulamazdım hangi çıkmaz da kaybolduğumu.
// Bildiğim tüm oyunları kaybettim avuçlarımda,
Geçmişimden bana kalan tek hatıra;
Yalnızlığımdı galiba...//
Ne zaman göç etse düşüncelerim geçmişe,
Kronik karın ağrılarım sarıyor bedenimi.
Kendimi kaybediyorum saat dilimlerinde,
Çocukluğumu kaybettiğim yollara girince.
Geçmişin buruk, tozlu yollarında
Acılarıma müsaade ettim kanasınlar diye,
Kanasınlar ki akıtsınlar içimde ki zehri.
Hiç yön bulamamış,
Hiç çocuk olamamış
Ve
Hiç uçurtma uçuramamış,
O kız çocuğu ağlamasın artık,
Ağlamasın kendi çocuğuna bakıp
Ağlamasın hayallerini başkalarına bırakıp.
// Tek bir şansım vardı şimdi,
O da arınmaktı geçmişten.//
Vazgeçebilir miydim her şeyden?
Gerçekten unutabilir miydim olanları.
Unutamazdım elbette,
Ama farklı bir yol seçebilirdim kendime.
Yaşadıklarımla var olmak yerine,
O küçük kız çocuğunu da alarak yanıma
Olduğum gibi yaşamalıydım...