Bir kış günü gibi, soğuyorum bazen senden.
Ben küsmeyi, dağlardan öğrendim.
Yazlara küs dağlar, hiç eritmezler karlarını.
Ve bazen, sevmeyi öğrendim, sevgisizliğin tam Ortasında.
Vefayı; aldatıldığımda...
Her şeye inat yaşamayı öğrendim, yaşamamam gereken her anda...
Damarlarım çıkacak kadar bağırdığımda; sukuneti...
Ben, küsmeyi dağlardan öğrendim, bir dağ başı kadar yalnız kaldığımda...
ben neler gördüğümü, neler yaşadığımı ve neler öğrendiğimi anlatsam bilinen tabirle deniz mürekkep, ormanlar kalem olsa bitmez...
hasılı yazan kişi güzel yazmış, sen de yazı ve resim seçiminle çok güzel bir kompozisyon sunmuşsun bizlere. teşekkürler..
dürüstlük mumla aradığım şey. bunu dürüstçe demen bile büyük bir erdem ve hazine. daha ne isterim ki.
sağol... şu hayatta minicik te olsa gülümsetecek bişey çıkıyor ya ayda yılda bir sefer. ona da şükür...