Suskunluğum, suçluluğumdan değil; Ben sustukça çığlıklarla boğuluyor yüreğim, çınlıyor kulaklarım, zonkluyor beynim; sustukça suçlar dile, suçlular ikrara geliyor, kendini ele veriyor ve ben yine susuyorum. Susmaya devam ettikçe zahirde suçluyum, belki kaybetmiş görünüyorum ama yine de hakkımı susmaktan yana kullanıyor, doğruluğumu ispat etmek, hakkimi savunmak, sesimi duyurmak için susuyorum. Biliyorum bazen ağır geliyor nefsime, nefsimin vaveylasını duyuyorum ama onu oldurup, naşini kaldırıyor fakat yine de susuyorum.
Mazlumum, bicareyim, acizim Mecnun, Yunus, Züleyha…misali belki aşk elinden divaneyim; derdimi dile getirmek yüreğimi dillendirmek için çareyi susmakta buluyor bir kez daha susuyorum. An gelir suskunluğumun sakinliği coşturur yüreğimi; çağlayan aşağı doğru akabildiği halde kabarır benim yüreğim, yükselir yukarı doğru ve ağlar gibi çağlar, çağlar gibi ağlar gözlerim, ıslanır suskunluğum bense hala susarım!
Fırtına öncesi sessizliği derler; ben ne fırtınalar koparacak sessizlikler yaşarım ama o halde dahi susarım. Suskunluğumla sessizliklere boğulur fırtınalar sessizce.
Suskunluğum, ölüm saçan silahlardaki susturucuları bile susturur; o silah denen demir yığınları bir sağa savrulur bir de sola, hem de sessiz sedasız. Ben,o yiginlara kursun sikarcasina bir daha susarım.
Mazlumların cani ve kanıyla beslenen zalim fırkasına gelince o da elbet zulmet bataklığında çığlıklarla boğulurken alır suskunluğumdan payını.
‘’Susma, sustukça sıra sana gelecek! Dedikleri zamanda sıramı galip bir şekilde suskunluğumla savarım. Çünkü benim vekilim biricik yaradanım tek olan kelam sahibi Allah’ım. Konuşana, her şekilde konuşmasını kim öğretti daha önemlisi konusma yetisini kim verdi?
Bilirim sesim yok, çıkmaz. Ama benim suskunluğumun sessiz çığlıklarını işiten, her şeyi gören, her şeyi bilen, anıldığı yerde hazır ve nazir olan, mümin kulunu koruyup gözeten, kendisine bir adım gidene on adım gelen, bire karşılık sayısız ve karşılıksız veren, kapısına gelip el ve yürek açarak dileyene dilediğini veren(bağırıp çağırmaya gerek yok sessizce, sakince dilemek yeter çünkü O(cc), yürekten yükselen çığlıkları duyar) gücü ve kudreti hatta varlığı her şeyin üstünde olan, bırakın O’nu övmeyi, O’nu olduğu gibi anlatmaya hatta ve hatta O’nun bir özelliğini bile hakkıyla anlatmaya muktedir olamadığım, asla ve asla olamayacağım Allah’ım (cc) var.
Sukutum dünyaya ise seslenişim Mevla’ya(cc).Bunun için konuşmaya, sese ne hacet imanlı bir yürekle Rabbe yönelmek gerek, Sen’den gayrisini tanımam bir senin için çarpar bu yürek, bir seni bilir diyerek.
Bana konuştuğum zaman kendisini konuşturmayacaksa Rabbim(cc),eğer ben susarak diledikçe Rabbimi (cc),ben sustukça konuşacaksa Rabbim, bırakın yandıkça kana kana susayım, bırakın beni susayım!