Aşk rahmettendir demişti adam ...
Rahmet gibi gelmişti bu sevda bozbulanık dünyasına hiç ummadığı bir zamanda ,
Sonra dünyanın bile kulağını sağır eden bir sükutla,
Aşk rahmettendir dedi kadın ...
İçlerine attılar sonra büyüsün diye bu mucizevi sevdayı ...
İnatla severdi herkes, ben inançla sevdim dedi adam..!
sonra sesine ses kesildi kadın,
ince ve daha dünya görmemiş sesiyle anlattı dünyasını,
narin ellerinde tutmakta olduğu çaya birşeyler anlatırcasına.
Acabalarla keşkelerin düellosunu seyre dalarken ömür, ayağı tökezleyip düşüverdi birden ateşlerin ortasına vuslat .
Kim sevdiye gitmekten korkuyordu kalp.
Kurtulmak şöyle bir köşede kalakalsın, yandıkca Can veriyordu adeta .
çok ölümcülmüş galiba, hemende ölümüne gitmişti Nazenin bedenlerin ...
Derken ..! Güldü kadın,
sonra...
sonrasını hatırlamadı adam ... _alıntı_
adam kadını, kadın adamı sadece dinleyebilme ve anlayabilme mesafesindeydi. arada yolların ya da yılların uzaklığının olması önemli değildi...
uzaklık sadece dinleme ve anlama iyiniyetinin erdemi kadardı...
önyargıları, hasetlik, fesatlık ve "ben" lik duygusuna yenilmemenin sırrındaydı yakınlık...
her nefsine yenilen kulun hatasına düşüp benlik libasını kuşanmıştı kadın ve erkek... ve her rahmete yazık ettikleri gibi gibi rahmet gibi yağan sevdaya da yazık edip uzaklaştılar zaten uzak olan mesafelerine mesafe ekleyerek... bastılar umarsızca sevi dolu yağmur damlacıklarının üzerine... basıp geçtiler yıllarca pişmanlık, keşkeler, ahlar ve offflar çekeceklerini bile-bile...
paylaşıma teşekkürler.. çok etkilendim okuyunca... ve gayri ihtiyari bunlar döküldü parmaklarımdan klavyeye... umarım sakıncası yoktur...
Yorumunuz yazılan şiire ayrı bi güzellik katmış. ve sanırım uzun zamandır yazmıyordunuzz vesile oldum paylaşımım la ne güzel.ellerinize sağlık.Yorum için de teşekkür ederim