Hani sonuna kadardı bizim aşkımız bu kadar erken mi son bulacaktı ? Seni bu kadar severken bunu hak ettim mi sence ? Sensiz kalmayı hayatta yarım kalmayı hak ettim mi sence ? Benim bi günahım yoktu ki şimdi bana bu ceza neden verildi ki_? Seninde günahın yoktu melegim sen daha cocuktun 15 yasında bi cocuk senin ne günahın olabilirdi ki?Cocukların günahı olmaz diyen sen deilmiydin bana ?
Olan bitene müdahale edememek beni dahada yaralıyordu. Gözümün önünde yavaş yavaş soluyordun çiçeğim. Önce saçların dökülmüştü sonra gülüşlerin değişti ve bir gün hiç gülmemeye başladın beklide ölümün soğuk yüzünü hissetmeye başlamıştın.. Dinledigin şarkılar , yaptıgın muhabbetler hep değişmişti bana kızmayada başlamıştın hiç yapmazdın sen bunu.Aslında biliyorum niye yaptıgını amacın senden sogumamı sağlamaktı ama olmadı bi tanem değil bana kızmak en kötü sözleri söylesende yinede senden sogumadım , seni unutamadım. Çünkü biz seninle sonuna kadar vardık ; ama sonu böyle olmamalıydı. Bir umut vardı içimizde yenecegiz bu lanet hastalıgı diye ama olmadı her gecen gün biraz daha tükendi umutlar ve son günlerin ; hastenede herkeste bir telaş 0 RH + kan aranıyor yeterli kan da bulunmuştu ama olmadı işte doktorun bize başınız sağolsun demesine engel olamadık. Aslında o gün ölen sadece sen degildin bende seninle ölmüştüm.
Hayatın dahada acı yüzünü göstermeye basladıgı bu günlerde seni daha cok arıyorum melegim.O güzel gözlerinin içine bakmayı özledim ne olur geri dön seni bu kadar severken tek basıma yasayamam dünyada sen gelmezsen ben geliyorum yanına burada deilse orda kavusacagız çünkü biz ayrılıgı değil birlikte olmayı hak etmiştik.
( 15 yasında iken kanser hastalıgına yakalanan canımdan cok sevdigim melegim için yazmıştım. Bilgisayarda arşivimi biraz karıştırınca buldum sizlerle paylaşmak istedim)
-alıntıdır-